Biaff: მოწყვეტილი ვარსკვლავი თუ სექსი გადარჩენისთვის

მეფეებზე ფიქრისას, სულ ის მახსენდება – ტახტზე როგორ დიდებულად სხედან და ბრძანებებს გასცემენ. ბალ-მასკარადებისა და ლამაზი კაბების ორომტრიალში კი იმდენი ინტრიგა იხლართება. წარმოიდგინეთ სასახლე, სადაც არანაირი გართობა-მასკარადი არ იმართება და სამეფო კარის ცხოვრება საკმაოდ დუნედ მიმდინარეობს. სწორედ ამის ჩვენება გადაწყვიტა ესპანელმა რეჟისორმა ლუის მინარომ (Luis Miñarro).

ფილმის მთავარი მოქმედი პერსონაჟი იტალიიდან ესპანეთში დაბრუნებული ამადეოა, რომელიც არის ესპანეთის სამეფო ტახტის მემკვიდრე. გამეფების შემდეგ მის ცხოვრებაში არაფერი იცვლება. ის არ წარმოადგენს ესპანელი ხალხისთვის მნიშვნელოვან ფიგურას. მეტიც, მას პატივს არავინ სცემს. მომსახურე პერსონალი მასთან მეგობრობს ისე, თითქოს არანაირი ბარიერი არ არსებობდეს. რომელიღაც პერსონალმა წერა-კითხვა არ იცის, სამაგიეროდ ის იდეალურია სექსისთვის. რომელიღაც პერსონალი გადის სასახლის ბაღში და მასტურბირებს ნესვის თუ საზამთროს საშუალებით, შემდეგ კი ამ საზამთროს მეფეს მიართმევს სუფრასთან.

სექსი ვახსენე და დავსძენ იმას, რომ იგი სამეფო კარში მცხოვრები ადამიანების ერთადერთი გართობისა და თავშექცევის საშუალებაა. სიტუაცია ოდნავ იცვლება, როდესაც ესპანეთში ამადეოს მეუღლე – მარია ვიქტორია ჩამოდის. თუმცა დედოფალი დიდხანს ვერ ძლებს გარემოში, სადაც მის მეუღლეს ფასი და წონა არ გააჩნია.

ესპანელი ხალხი კი სისხლიანი მეთოდებით ცდილობს მეფის ჩამოშორებას, რომელსაც კინაღამ ეწირება.

Biaff: საკონკურსო მხატვრული ფილმების სექცია

მხატვრული ფილმი ისაა, რაც ყველაზე მეტად მიყვარს მთელ კინემატოგრაფიაში. უხერხულად ჩავიღიმებ და ვიტყვი, რომ წლევანდელი ფილმები უფრო საინტერესოდ მეჩვენება, ვიდრე შარშანწინდელი. მინდა წარმოგიდგინოთ ის მხატვრული ფილმები, რომლების წარდგენილნი არიან ბათუმის საავტორო კინოს  მე-9 საერთაშორისო ფესტივალზე.

1) განკურნება – სხვისი ცხოვრება

2) პატარძლები

3) მიჰყევი ჩემს ხმას

4) ფრენკი

5) ლანჩ ბოქსი

6) ძაღლების ველი

7) თავისუფალი ვარდნა

8) ხელნაწერები არ იწვიან

9) გამოსასწორებელი კლასი

10) მოწყვეტილი ვარსკვლავი

Biaff: გახსნის ფილმი, სერგო ფარაჯანოვი

სერგო ფარაჯანოვი ისაა, ჯერ კიდევ რომ ვერ გაგვირკვევია ქართველი იყო  თუ სომეხი. სომეხს უნდა სომეხი იყოს, მე კი მინდა – ქართველი იყოს. თუმცა მალევე მეცინება ამ არარსებულ კამათზე და მირჩევნია იმაზე ვიფიქრო, რომ ის გენიოსია განურჩევლად იმისა, თუ რომელ ქვეყანას ეკუთვნის. ჩემი აზრით, ის სრულიად კავკასიის მთების შვილია. მისი ხელწერა იციან სომხეთშიც, საქართველოშიც, უკრაინაშიც, რუსეთშიც, საფრანგეთშიც. ამ ჩანაწერს ვაკეთებ ისე, რომ არანაირი პირადი ინფორმაციები არ მომიძიებია მის შესახებ და არცერთი მისი ფილმი ნანახი არ მაქვს. ეს ერთგვარი ექსპერიმენტია ჩემი მხრიდან.

Sergei Paradjanov როგორც ის გუგლში იძებნება. მმმ, არა. ჩემთვის ის სერგო ფარაჯანოვია. ადამიანი, რომელსაც მე პირადად მივიჩნევ ქართულ კინემატოგრაფიაში სურეალიზმისა და განსხვავებული სილამაზის შემომტანად. მისი სახე ჩემთვის უკვდავყოფილია იური მეჩითოვის სურათებში და როდესაც თბილისის ძველ, ლამაზ უბნებში დავდივარ, მაგალითად სოლოლაკში, ასე მგონია, სერგო ჩემ უკან დადის და ფილმს იღებს.

წელს ბათუმის საავტორო კინოს საერთაშორისო ფესტივალი სერგო ფარაჯანოვის ფილმით “ამბავი სურამის ციხისა” იხსნება, სადაც მთავარ როლში რეჟისორის მუზა და ჩემი საყვარელი მსახიობი სოფიკო ჭიაურელი ასრულებს. წელს ფარაჯანოვს 90 წელი შეუსრულდებოდა. ამ ფილმით კი მინდა მისი გაცნობა დავიწყო. სრულყოფილი გაცნობა.

Batumi Notes

DSC_0581

რომელიღაც 22 საათის მიდამოები

ეს ჩემი ბათუმელი საყვარელი მეგობარი – ანაა. ერთმანეთი შარშანწინდელ ბიაფზე გავიცანით და მას შემდეგ სულ ვმეგობრობთ. არადა, წარმოიდგინეთ, ბიაფი მხოლოდ 1 კვირა გრძელდება ხოლმე და ჩვენ ისედაც ფესტივალის მე-2 თუ მე-3 დღეს გავიცანით ერთმანეთი. ერთადერთი, რაც გვაშორებს, კილომეტრებია. მე თბილისში ვარ, ის – აქ. თუმცა, სხვა ბარიერი ჩვენს ურთიერთობაში არ არსებობს და ეს ფაქტი ძალიან მახარებს. მის ქება-დიდებას არ მოვყვები; მეზარება :D მეზარება ანუ – ბევრი კარგი სიტყვის გამოყენება შემიძლია მის აღსაწერად და მე სასწაულად მეზარება ამდენი ზედსართავი სახელის აქ ჩამოწერა. იდეაში, რომ არ იყოს საქებ-სადიდებელი, ახლო მეგობარიც არ იქნებოდა. სიტყვაზე მენდეთ: ანა არის ჩემი ბათუმური შოკოლადი. ზოგჯერ მწარეა (იცის ხოლმე ემოციური წამოკივლებები :D მაგრამ მე ამ დროს მახსენდება ჩემი რთული ხასიათი და მეცინება. და რა თქმა უნდა, არასოდეს მწყინს.) და ძირითადად კი ტკბილია და ამიტომაც სულ მიჩნდება სურვილი ბევრი ვეფერო და ვკოცნო. მთლა შოკოლადივით ვერ ვკბეჩ, თორემ მაგასაც ვუკეთებ ხოლმე საყვარელ ადამიანებს :D

DSC_0585

 

***

გამარჯობა! ეს ისევ მე ვარ და ამჟამად ბათუმიდან მოგესალმებით. ბათუმი ისე დამხვდა, როგორც მინდოდა, რომ დამხვედროდა: წვიმით და მზით. მე არ ვიცი რამდენჯერ უნდა ჩამოვიდე აქ, რომ მოვიბეზრო. სექტემბრის ბათუმი მიყვარს იმიტომ, რომ არასასურველი ხალხისგან დაცლილია. კი – მწარედ გამომივიდა ამის თქმა. არა – არ ვნანობ, რომ ვთქვი სიმართლე. კი – ჩემ მიერ ნაფიქრი სუბიექტური სიმართლე.

CSC_0614

***

დილის რომელიღაც საათის დასასრული და შუადღის რომელიღაც საათის დასაწყისი

ზღვა არის ბობოქარი. ზღვა არის ქვიშიანი. ზღვა არის ჭუჭყიანი. ზღვა არის ნელ-თბილი. ზღვა არის მაინც მედუზიანი. და ზღვა არის ჩემი. მე სახის მარცხენა ნაწილი რომ უფრო წითელი და დამწვარი მაქვს, იმ ბიჭის ბრალია, ჩემგან მარჯვნივ რომ იწვა :D არც არაფერი, უბრალოდ ვუყურებდი და ამ ყურება-ყურებაში ჩამეძინა თავმიტრიალებულს :D

DSC_0582

***

რომელიღაც 16 საათის მიდამოები

მე ჩემი დის პროვოცირებასა და ნერვების მოშლას არ ვახორციელებ არასოდეს. რაში მჭირდება?! აი მაგალითად, დღეს Privet Iz Batuma-ში ჩემი საყვარელი ცეზარითა და ქლაბ-სენდვიჩით სანამ ვისიამოვნებდი, ორივეს სურათები გადავუღე და ჩემს დას გავუგზავნე Viber-ში იმის პირობაზე, რომ ის ან სამსახურში იჯდა ან გიორგის აძინებდა. სურათების ნახვისას კი მომწერა: „აუუუუუ“. მე ჩემი დის პროვოცირებასა და ნერვების მოშლას არ ვახორციელებ არასოდეს.

***

არცერთი საათის მიდამოები

მიუხედავად იმისა, რომ ბიაფს სპეციალურად დავამთხვიე შვებულება, მინდა ამ თავისუფლებით კიდევ დიდხანს დავტკბე. ყველა ჩემს თვისებას ბოლო 2-3 წლის წინ ჩემი ფსიქოლოგი მეგობრის – მაიას მიერ დიაგოზი: “ინტროვერტი ხარ”-იც დაემატა. თუ ეს არ უნდა მეთქვა??? ნუ მოკლედ, რაც არის.

DSC_0617

 

***

რომელიღაც 18 საათის მიდამოები

გუშინ ანას სახლისკენ მიმავალს მისამართი ამერია, უფრო სწორად მისამართს გავცდი და წავედი ბათუმის ნაკლებად პრესტიჟულ უბანში. ბევრი კერძო სახლი და მოუწესრიგებელი გზები რომ დავინახე, მხოლოდ მაშინღა დავეჭვდი. თან ზღვიდან მოვდიოდი და დაღლილიც ვიყავი. საცურაო კოსტუმზე ზემოდან მქონდა გადაცმული მაისური და ჯინსის შორტები. მე კი ჩავთვალე, რომ აბსოლუტურად არასექსუალურად მეცვა, მაგრამ ამაში არ დამეთანხმა ვინმე ბათუმელი შუა ასაკის მამაკაცი. ჯერ საზიზღრად ამათვალიერა და შემდეგ გვერდით მდგომთან წამებში გამჭორა სანამ მივუახლოვდი და როდესაც მივუახლოვდი, ისღა გავიგე, პატარა გოგო არისო. გამიკვირდასავით. ამაზრზენი სახით კი გავხედე, მაგრამ თქმით არაფერი მითქვამს. დამეზარა. არ მიღირდა. ხოდა, პატარა გოგო რომელი კრიტერიუმით ვარ, არ ვიცი. ნუ მოკლედ.

 

***

ღამის 01 საათის მიდამოები

 

მე და ანა ახლა ბათუმის მე-3 საჯარო სკოლაში ვართ და ერთ საკლასო ოთახში ვართ შეყუჟულები. ანა კედლებს ხატავს, მე პოსტს ვწერ და ანას ვუქმნი კარგ მუსიკალურ განწყობას. აი ახლა მაგალითად Lavern Baker-ის Tweedle Dee-ს ვუსმენთ. არაპროფესიონალის პირობაზე ანა ძალიან კარგად ხატავს. ისე მაინტერესებს ყველა იმ ბავშვის რეაქცია, ვისთვისაც ღამის პირველ საათზე ამ საკლასო ოთახში ვიმყოფებით. მე ჩემი სკოლა მახსენდება და მენატრება.  ისიც მახსენდება, როდესაც თავად დავდიოდი ხატვაზე და დღემდე ჩემ მიერ დახატული ნატურმორტი სადღაც მაქვს შეჩურთული. ჩემი აუსრულებელი ოცნება კი ისაა, რომ ოდესმე ლამაზი ბინა ან სახლი მექნება, სადაც ჩარჩოში ჩასმულ ჩემს ნატურმორტს კედელზე მოვათავსებ და ყოველთვის, როდესაც შევხედავ, ერთ ხელში მარწყვის ლიქიორს მოვწრუპავ და ვიტყვი, რომ ბედნიერი ბავშვობა მქონდა. მინუსებს გამოვაკლებ და პლუსებს დავუმატებ. ლიქიორიან ჭიქას მეორეჯერ მოვიყუდებ და ბარემ იმასაც ვიტყვი, რომ ჩემს ცხოვრებასაც არაუშავს. აქაც შევეცდები მინუსების გამოკლებასა და პლუსების დამატებას.

DSC_0618

***

რა მნიშვნელობა აქვს საათის მიდამოებს

ქართველები ძალიან უზნეოები არიან. ბათუმის ტროტუარებზე საველოსიპედო გზა წითლად არის გამოკვეთილი და ფეხით მოსიარულეები ჯინაზე ამ გზაზე დადიან. არადა მათი გზაც იქვეა. მაგრამ ამას ხომ უნდა ცოტაოდენი ზნე?! მე ქართველი არ ვარ, მე ფრანგი ვარ.

Don’t Date Me

Don’t date a girl, who travels.

She is the one with messy hair.

Anytime she goes away.

Her days are ruled by the Sun and the Moon.

Every place she’s been remind her, that she must let go. And she goes.

So never date a girl, who travels. And if you fell in love with one, let her go.

 

Biaff Calling

მზე, ზღვა, განსხვავებული ჰაერი, Biaff-ი და არაჩვეულებრივი განწყობა.
ჩემი ბათუმი ასეთია.
გამარჯობა, ეს ისევ მე ვარ. 2014 წლის ბათუმი ბევრ სასიამოვნო რამეს მპირდება. გამომყევით და არ ჩამომრჩეთ ;)
დღეს ჩამოვედი ქათქათა ბათუმში და ემოციები უკვე გულით დამაქვს. ძალიან მიყვარს ეს ქალაქი 2002 წლიდან მოყოლებული და ბოლო რამდენიმე წელია, ერთ-ერთი მთავარი მიზეზი ამ ქალაქის სიყვარულისა არის ბათუმის საავტორო კინოს საერთაშორისო ფესტივალი (Batumi International Art-house Film Festival – შემოკლებით Biaff).

 

პირველად 2012 წელს ვიყავი და სრულიად მოვიწამლე იმ ყველაფრით, რაც მაშინ ბათუმში ხდებოდა. შარშანწინდელი პოსტები შეგიძლიათ იხილოთ აგერ – http://k84u.com/tag/biaff/

რამდენიმე ეპიზოდი 2012 წელს ჩატარებული მე-7 ფესტივალიდან.

თქვენი მონა-მორჩილი აქ სურათს იღებს, სამაგიეროდ მისი უდიდებულესობა – ლეპტოპი “წითელა” წარმომადგენს მე :D

 

ასე ვწერდით პოსტებს

 

ასე ემთხვეოდა ჩვენი საყვარელი ფერები ერთმანეთს <3

 

ასე ვუყურებდით ფილმებს. ყელის ტკივილი, სიცხე და ათასი კატასტროფა :/

 

ასე “ვაბირჟავებდით” კინოთეატრის წინ, განვიხილავდით ფილმებს და ვთათბირობდით.

 

ასე გადავიღე სურათი ბელა ტართან,

ელდარ შენგელაიასთან <3

და გიორგი პალფთან.

ასე ვერთობოდით მე და ზურიუსი <3

ამ და სხვა სურათებს პერიოდულად ვათვალიერებ ხოლმე და ვხვდები, რომ ძალიან მენატრება ეს ყველაფერი.

 

 

წელს ბიაფი უკვე მე-9-ჯერ  შეგვიპატიჟებს საავტორო კინემატოგრაფიაში. აქ ჩვენ შევხვდებით ნაცნობ თუ უცნობ რეჟისორებს, მსახიობებს, ვნახავთ ახალ  და საინტერესო ფილმებს, დავესწრებით მასტერკლასებს, ჩავწერთ ინტერვიუებს…

 

ხოდა ამედევნეთ, არ ინანებთ ;)

ფესტივალის ოფიციალური საიტი: http://biaff.org/
ფესტივალის ოფიციალური  fb გვერდი: https://www.facebook.com/BIAFFBATUMI
ფესტივალის ოფიციალური twitter: https://twitter.com/biaffbatumi  (hashtag: #biaff და #biaff2014)
ფესტივალის ოფიციალური ინსტაგრამი: Biaffbatumi
ჩემი პირადი twitter: https://twitter.com/K84U

I Wanna Go

:(

ნელ-ნელა ვაცნობიერებ, რომ თბილისს ჭკუიდან გადავყავარ.
უკვე ძალიან დავიღალე.
არა, ნელ-ნელა არა. წასვლა ადრეც მინდოდა, მაგრამ შემდეგ მაინც ვჩერდებოდი მთელი რიგი მიზეზების გამო.
ჩემი 8 მეგობარი წასულია საზღვარგარეთ და იქ ზოგი სწავლობს, ზოგი – მუშაობს.
სულ თვალყურს ვადევნებ მათ იქაურ ცხოვრებას და მიხარია მათი წარმატება.

ძალიან მინდა, შემდეგ ვდუნდები და არაფერი, ვჩერდები.
ვიღაცამ მითხრა ადრე; ესე იგი სათანადოდ არ გინდაო. მინდა! უბრალოდ ბევრი შემაფერხებელი მიზეზია, რის გამოც იძულებული ვარ, გავჩერდე.
თუ არსებობს უბედურება და მოწყენილობა, მათ მეორენაირად “თბილისში ცხოვრება” ეწოდებათ.
Jesus.

სასიამოვნო კვირა საღამოს გისურვებთ ყველას.

The very short life of Nick Drake

აღსანიშნავია ის ირონიული ფაქტი, რომ ნიკ დრეიკის სიმღერებმა წარმოუდგენელი პოპულარობა მხოლოდ მისი გარდაცვალების შემდეგ მოიპოვეს. 2005 წელს ბრიტანული ტელევიზიის Channel 4-მა ყველა დროის 100 საუკეთესო ალბომს შორის “Five Leaves Left” განათავსა 85-ე ადგილზე, ხოლო 2003 წელს კი ჟურნალმა “Rolling Stone”-მა 280-ე ადგილზე ყველა დროის 500 საუკეთესო ალბომს შორის. ეს ორი და სხვა უამრავი. სიცოცხლეში კი იმდენად წარუმატებელი იყო, რომ სულ უფრო ჩაიკეტა თავში და ბოლოს მშობლების სახლშიც დაბრუნდა. გახდა ასოციალური და უახლოეს ადამიანებსაც არ ეკონტაქტებოდა. მოლის ისიც კი უთხრა, ვერ ვიტან სახლში ყოფნას, მაგრამ სხვაგან ყოფნა უფრო მეტად არ შემიძლიაო. მისი მეგობარი Robert Kirby იხსენებს ნიკის ჩვეულ ვიზიტს: “ის მოვიდოდა ხოლმე და ხმას არ იღებდა, დაჯდებოდა, უსმენდა მუსიკას, მოწევდა, დალევდა, იქვე დაიძინებდა ღამით, 2-3 დღის შემდეგ კი ის იქ აღარ იყო, მიდიოდა. შემდეგ 3 თვის შემდეგ დაბრუნდებოდა”.

tumblr_lknd6vRMPC1qdgrgs

ის დაჯდებოდა დედამისის – მოლის მანქანაზე და საათობით დადიოდა უმისამართოდ და უაზროდ, სანამ ბენზინი არ გაუთავდებოდა. შემდეგ მშობლებს ურეკავდა, რომ მოეკითხათ მისთვის. მისი დაავადების ყველაზე მძიმე პერიოდში ის აღარ იბანდა თმებს და აღარ იჭრიდა ფრჩხილებს. ნერვული შეტევის გამო საავადმყოფოში იწვა 5 კვირით.

nick-drake-piano-Victoria_Waymouth_small

Mary “Molly” Drake შედის შვილის საძინებელ ოთახში დაახლოებით 12 სთ-ზე (რადგან ნიკი ამ დროს იღვიძებს, ძირითადად) და ლოგინზე ხედავს ნიკის გრძელ ფეხებს. სუიციდის კვალი თითქოს არ შეინიშნება, მაგრამ იქვე დევს Nick-ის წერილი, რომლის ადრესატიც არის სოფია რაიდი (Sophia Ryde). ნიკს რომ მუდმივად პრობლემები ჰქონდა ძილთან დაკავშირებით, ეს მოლიმ იცოდა. უძილობისას, ღამღამობით ნიკი მღეროდა ან სიმღერებს უსმენდა. ძილით კი დილაობით იძინებდა. ოჯახმა ისიც იცოდა, რომ გამთენიისას ნიკი სამზარეულოში საჭმელად გადიოდა ხოლმე. თუმცა, იმ ღამეს ხმაური არ გაუგიათ. ნიკი ადრე წავიდა დასაძინებლად, ანტიდეპრესანტ ამიტრიფტილინის ზედმეტი დოზა მიიღო იმისათვის, რომ როგორც თვითონ ამბობდა, “to help him sleep”.

nick

ნიკს უყვარდა სოფია, სოფიას არ უყვარდა ნიკი. ალბათ ამიტომაც სოფიას თხოვნით, იგი ყველგან მოხსენიებულია, როგორც ნიკის მეგობარი “best (girl) friend” და არა როგორც შეყვარებული ან “The nearest thing” to a girlfriend in his life, როგორც ნიკის ბიოგრაფი მას მოიხსენიებს. ჩვენ ის ვიცით, რომ ნიკის გარდაცვალებამდე 1 კვირით ადრე, სოფიამ დრო ითხოვა მისგან, მას შემდეგ კი აღარ უნახავს.

Nick_Drake

მავანნი ამბობენ, რომ ნიკმა თავი მოიკლა, რადგან მას ხელი ჰქონდა ცხოვრებაზე ჩაქნეულიო. მავანნი კი ირწმუნებიან, რომ ის უბრალოდ ცდილობდა ნორმალურად დაეძინა და უბედური შემთხვევითობის მსხვერპლი გახდაო. მის ამერიკელ პროდუსერს – ჯო ბოიდს (Joe Boyd) ურჩევნია სჯეროდეს, რომ ნიკის მიერ ანტიდეპრესანტის დოზის გადაჭარბება შემთხვევითობა იყო. ის იხსენებს, რომ ნიკის მშობლებმა მისი ცხოვრების ბოლო პერიოდი აღწერეს, როგორც ძალიან პოზიტიური და მას გადაწყვეტილი ჰქონდა ლონდონში დაბრუნება სამუსიკო კარიერის გასანახლებლად. მეორეს მხრივ ნიკის და – მსახიობ გაბრიელ დრეიკს (Gabrielle Drake) ურჩევნია იფიქროს, რომ ძმის გარდაცვალება შემთხვევითობა არ ყოფილა. “მე მირჩევნია ვიფიქრო, რომ მან თავი მოიკლა. მივიჩნევ, რომ მან ეს ჩაიდინა, რადგან ამ ყველაფერის (მწვავე დეპრესია, უძილობა) დასრულება უნდოდა, და არა იმას, რომ ეს ტრაგიკული შეცდომა დაემართა.

images

ნიკის სიმღერები გამოირჩევა მელანქოლიით. ალბათ ამიტომ მომეწონა მეც. თავიდან ვფიქრობდი, რომ ყველაზე მეტად River Man მომწონდა, მაგრამ შემდეგ დანარჩენებს გავუყევი და ყველა მიყვარს. ყველა განსხვავებულია და ამავდროულად ერთნაირი. მიიჩნევა, რომ დრეიკი ერთერთი ყველაზე ვერდაფასებული (underrated) მუსიკოსია იმ პერიოდისა, რომელშიც მოღვაწეობდა. პოპულარობა არ სწვევია და ამის შესახებაც არაერთხელ დაწერილა. მიზეზი კი ისაა, რომ ნიკ დრეიკი არასოდეს ყოფილა კომერციული მომღერალი.

გარდაიცვალა 26 წლის ასაკში, Club27-მდე 1 წელი დააკლდა და მიუხედავად ასეთი მოკლე ცხოვრებისა, მოასწრო 3 ალბომის ჩაწერა, რომელშიც დაეხმარა ზევით ნახსენები ამერიკელი ახალგაზრდა პროდუსერი – ჯო ბოიდი.

Five Leaves Left

Five_Leaves_Left

ნიკის პირველი ალბომი, რომლის გამოცემაში ჯო ბოიდი ეხმარება, თარიღდება 1968-1969 წლებით. ამ წელს ნიკი 20-21 წლისაა და იმის გამო, რომ ჩაწერა ლინდონში მიმდინარეობდა, დრეიკი იძულებული იყო, ლექციები გაეცდინა რათა მატარებლით გამომგზავრებულიყო ხოლმე კემბრიჯიდან ინგლისის დედაქალაქისკენ. ჩაწერის პერიოდმა რთულად ჩაიარა, ამას ემატება ისიც, რომ ალბომის გამოცემაც გადაიდო რამდენიმე თვით. პლუს, პრობლემა იმაშიც მდგომარეობდა, რომ ალბომი არ იყო მატერიალურად მხარდაჭერილი. თუმცაღა, ალბომის გამოსვლის შემდეგ ალბომის პირველი სიმღერა “Time Has Told Me” ფართო მასებში პოპულარული გახდა. დრეიკი გამოჩნდა პრესის ფურცლებზე. ზოგი თვლიდა, რომ სიმღერა იყო პოეტური და საინტერესო, ზოგი კი გამოთქვამდა აზრს, რომ სიმღერაში არაფერი იყო აღმაფრთოვანებელი საიმისოდ, რომ საინტერესოდ ჩაგეთვალა იგი. სიმღერას BBC-ის რადიოშიც ატრიალებდნენ. ინტერვიუში ნიკის და – მსახიობი გაბრიელი იხსენებს: “ის ძალიან გულჩაკეტილი იყო. მე კი ვიცოდი, რომ ალბომს წერდა, მაგრამ არ ვიცოდი რა სტადიაში იყო ამ ალბომის გამოცემა. ერთ დღესაც ჩემს ოთახში შემოვიდა, მითხრა: “ინებე” (“There you are”), ალბომი ლოგინის მიმართულებით ისროლა და ოთახიდან გავიდა.
ამავე ალბომში შედის ზევით ნახსენები სიმღერა “River Man”, რომელიც ჩემის აზრით, ნიკის საუკეთესო სიმღერაა.


სიმღერის ტექსტის მთავარი პერსონაჟი არის ვინმე Betty. ვინაიდან დრეიკს არასოდეს გაუმხელია Betty-ს წარმომავლობა, არსებობდა მოსაზრება, რომ ნიკმა ის დააკოპირა მის მიერ კემბრიჯში ნასწავლი William Wordsworth-ის პოემა “The Idiot Boy”-სგან. თუმცა რეალურად, ამ ორ ლექსს (დრეიკისა და ვორდსვორტის) მხოლოდ სახელი Betty აერთიანებთ და სხვა არანაირი მსგავსება არ ფიქსირდება.

ასევე გამოვარჩევდი მის სიმღერებს ამავე ალბომიდან “Day Is Done”, “The Thoughts Of Mary Jane”, და ასევე ძალიან საყვარელი სიმღერას “Fruit Tree”, რომელიც, ჩემი აზრით, ეხება მის ვერ-მოპოვებულ პოპულარობას, ცხოვრებისეულ სირთულეებსა და მომავალ გარდაცვალებას.



 

Bryter Layter

Bryter_Layter

კემბრიჯში სწავლის დამთავრებამდე 9 თვით ადრე ნიკმა მიატოვა განათლების მიღება და გადავიდა ლონდონში მუსიკალური კარიერის გასაგრძელებლად. მამამისი წერილებს უგზავნიდა ნიკს, სადაც უხსნიდა, თუ რა უარყოფითი მხარე ჰქონდა სწავლის მიტოვებას. უხსნიდა, რომ დიპლომი ერთგვარი საყდრენი იქნებოდა მისთვის, რაზეც ნიკი პასუხობდა, რომ ეს საყრდენი ზუსტად ის იყო, რაც მას საერთოდ არ უნდოდა და არ აინტერესებდა. მუსიკოსმა ლონდონში ჩასვლის პირველი ხანები აქა-იქ გაატარა. ხან დასთან – გაბრიელთან იყო, ხანაც მეგობრებთან. ბოლოს ჯო ბოიდმა მას ბინა უშოვა. 1969 წლის აგვისტოში ნიკმა 3 ახალი სიმღერა ჩაწერა. 2 თვის შემდეგ ის სიმღერების შესასრულებლად Royal Festival Hall-შიც გამოვიდა. მომღერალი მაიკლ ჩეპმენი იხსენებს: ხალხს ნიკისგან მისამღერიანი სიმღერები უნდოდა. ისინი საერთოდ ვერ მიხვდნენ ნიკის ჟანრს და ვერ გაუგეს მის მელანქოლიურ სიმღერებს. ნიკს არაფერი უთქვამს მთელი საღამოს მანძილზე. ეს ყველაფერი საკმაოდ რთული საყურებელი იყო. არ ვიცი, ხალხი რას ელოდა. მათ ხომ უნდა სცოდნოდათ, რომ ნიკის სიმღერებს ღიღინით ვერ აყვებოდნენ. ამ შემთხვევის შემდეგ ნიკი ცდილობდა live კონცერტებზე დიდად არ გამოჩენილიყო. ხოლო სადაც იმღერა, ძალიან ცოტა ადამიანი დაესწრო. დრეიკს უხალისოდ მღეროდა და არ აქცევდა დამსწრე მსმენელებს ყურადღებას.
მიუხედავად პირველი ალბომის “Five Leaves Left”-ის კომერციულად წარუმატებელი live შესრულებისა, ბოიდი მაინც ცდილობდა კარგი ალბომი გამოეცა. მან დაითანხმა დრეიკი, რომ ცოტა შეეცვალათ სიმღერების აკუსტიკა: მათში შეიტანეს ჯაზის ელემენტები, ასევე ინსტუმენტები: ბასი და დასარტყამები. ბოიდი მაქსიმალურად ცდილობდა, რომ ალბომი პოპულარული ყოფილიყო, თუმცა ეს ალბომი 3000-ზე ნაკლები ეგზემპლარით გაიყიდა მხოლოდ. შეფასებები ისევ არაერთგვაროვანი იყო: თუ ერთი მუსიკალური ჟურნალი მოიხსენიებდა დრეიკს შესანიშნავ გიტარისტად, მეორე ჟურნალი უწოდებდა ალბომს ფოლკისა და კოქტეილ ჯაზის უცნაურ მიქსს.
ალბომის გამოცემის შემდეგ დრეიკი ლოს ანჟელესში გაემგზავრა, რათა ემუშავა კომპანია “Warner Brothers”-თან ფილმის საუნდტრეკებზე. აქ ნიკმა კიდევ ერთი Live შესრულება ჩაატარა. მომღერალი Ralph McTell იხსენებს, თუ როგორ მოულოდნელად დატოვა სცენა დრეიკმა “Fruit Tree”-ის შესრულებისას. ეს და წინა იმედგაცრუებები ნიკს გადაეზარდა დეპრესიაში, ოჯახის თხოვნით ფსიქიატრთანაც დაიწყო სიარული, დაენიშნა ანტიდეპრესანტების კურსი, თუმცა თავად დრეიკი მეგობრებისგან მალავდა ამ ფაქტს. თანაც, მან იცოდა წამლების გვერდითი ეფექტები მარიხუანასთან მიმართებაში და ცდილობდა წამლები არ მიეღო.
ალბომის გამორჩეული სიმღერაა “Northern Sky”, რომელიც ჟღერს ჩემი საყვარელი ფილმის “Serendipity”-ს ბოლო, დასკვნით ნაწილში.

 

Pink Moon

NickDrakePinkMoon

ეს არის ნიკ დრეიკის მესამე და უკანასკნელი ალბომი, რომელიც გამოიცა 1972 წელს – მის გარდაცვალებამდე 2 წლით ადრე. ამ ალბომის სიმღერების ტექსტებს პირდაპირ ეტყობათ ნიკის მიერ მის იმდროინდელ დეპრესიასთან ბრძოლის კვალი. სიმღერები უფრო მოკლეა, ვიდრე მისი 2 წინამორბედი ალბომებში შესული სიმღერები. ისევე, როგორც მისი წინა ალბომები, ეს ალბომიც არ გაიყიდა წარმატებით მისი სიცოცხლის მანძილზე. თუმცა კრიტიკოსები მის ნიჭსა და სიმღერებს არ აკლებდნენ შეფასებებს. ჟურნალი “Rolling Stone” იწერებოდა, რომ “ნიკის ხიბლი მდგომარეობს მის საოცარ თავდაჯერებაში, რომელიც ყველასთვის მშობლიური ხდება. ის ყველა სიმღერით თითქოს რაღაც საიდუმლოს გვიმხელს”.
ამავე დროს ნიკმა არჩია იზოლირებული ყოფილიყო ლონდონში, დეპრესია განსაკუთრებით გაუმწვავდა და ფსიქიატრთან აქტიური სიარული დაიწყო, თუმცა ანტიდეპრესანტებს არ ღებულობდა, ვინაიდან მუდმივად ეწეოდა მარიხუანას.
მესამე ალბომის გამოშვების შემდეგ, რომელმაც აგრეთვე ვერ ჰპოვა წარმატება, დრეიკი უფრო დეპრესიული და იმედგაცრუებული გახდა. მან გადაწყვიტა თავი დაენებებინა მუსიკის წერისთვის, აბსოლუტურად განმარტოვდა, არავის ეკონტაქტებოდა და ფიქრობდა კარიერის შეცვლაზეც.
ალბომის გამორჩეული სიმღერაა იდენტური სახელწოდების მატარებელი სიმღერა “Pink Moon”, აგრეთვე “Place to Be”, “Things Behind The Sun”



და “From The Morning”, რომლის სიტყვები – “Now we rise, we are everywhere” ამოტვიფრულია ნიკის საფლავის ქვაზე.

grave nick

მისი უკანასკნელი სიმღერაა “Black Eyed Dog”, რომელიც პირდაპირ ასახავს მის სავალალო დეპრესიულ მდგომარეობას. სიმღერის სათაური შთაგონებული იყო უინსტონ ჩერჩილის აღწერიდან. მან დეპრესია გააიგივა “Black Dog”-თან. IMDB-ში ავსტრალიელი მსახიობის Heath Ledger-ის ბიოგრაფიაში ვკითხულობთ, რომ ის ნიკ დრეიკის შემოქმედების დიდი თაყვანისმცემელია. ეს ხდება მიზეზი, რომ ჰიტი ზევით ნახსენებ სიმღერაზე იღებს კლიპს, სადაც მონაწილოებს თვითონაც. კლიპის ბოლოს სიმბოლურად იგი აბაზანაში იხრჩობს თავს. რა საოცარი დამთხვევაა არა??? ჰიტიც ხომ ზუსტად ანტიდეპრესანტების ზედმეტი გამოყენებისგან გარდაიცვალა.

images (1)

როდესაც ამ პოსტის დაწერა გადავწყვიტე, “The Curious Case of Benjamin Button”-ით ინსპირირებულს სათაურზე ბევრი არ მიფიქრია. პოსტიც იწყება არა დაბადებით, არამედ გარდაცვალებით, ფილმის მსგავსად. წერა შუამდე მქონდა მიყვანილი, როდესაც youtube-ზე ამ ვიდეოებს გადავეყარე. ამ ფილმში მონაწილე მსახიობს – ბრედ პიტს რადიოში გადაცემა გაუკეთებია ნიკის შესახებ. თავის დროზე, 2004 წელს ბრედ პიტს ძალიან გაუხარდა, როდესაც ამ გადაცემის წაყვანა შესთავაზეს: “I was introduced to Nick Drake’s music about five years ago, and am a huge admirer of his records. I was delighted to be asked and pleased that I was able to fit it into my schedule”.
არ შემიძლია არ გაგიზიაროთ რადიო-გადაცემა.



1958-2009

მთელი ბავშვობა ვუსმენდი.

დღეს მისი დაბადებიდან 56-ე წელი შესრულდა.


I was wandering in the rain
Mask of life, feelin’ insane
Swift and sudden fall from grace
Sunny days seem far away

 

Rest In Peace

Woodkid – I Love you

ლანა დელ რეის (Lana Del Rey) კლიპი Born To Die იცით ვისი გადაღებულია? იოან ლემუანის. ალბათ ყველას გაეცინება ამ ამ შემთხვევაში უინტერესო ამბით. ვინ არის Yoann Lemoine და რითი არის ის გამორჩეული გარდა იმისა, რომ ჩემსავით მარტის თევზებია?

ჰმ :)

მე გეტყვით იმას, რომ იოანს ასე ვერ იცნობთ; აუცილებელია მისი სასცენო ფსევდონიმიც იცოდეთ და თუ არ იცით, მე გეტყვით: Woodkid. ის ლიონელია, თუმცა სურათი რომ ნახოთ, ეგრევე მიხვდებით, რომ ებრაული სისხლი აქვს. სასწავლებლად ლონდონში გაემართა წლების წინ. ახლა კი ისევ საფრანგეთს დაუბრუნდა, ოღონდ ამჯერად პარიზს.
ეს კლიპი თავიდან რომ ჩავრთე, შემეშინდა და გამოვრთე. არა-თავიდან რომ ჩავრთე, არ მომეწონა და გამოვრთე. და არა-არა-თავიდან რომ ჩავრთე, შემიყვარდა. ეს მოდელი მამაკაცი რუსი მოდელი მატვეი ლიკოვია და რომ არა მისი მოდელობა და საზღვარგარეთ ცხოვრება (ალბათ საფრანგეთში), მეეჭვება Yoann Lemoine-ს ის რუსეთში ეძებნა. კლიპის რეჟისორი რა თქმა უნდა, თვითონაა და ფრიად სანახაობრივი.

თვითონ Woodkid იქით იყოს და Yoann Lemoine-მა Pharrell-ის Happy-ს ვიდეოს კრეატიული დირექტორი გახლავთ. სულ ნომინაციებზეა წარდგენილი. ხან იმარჯვებს, ხან ვერა.
გიტოვებთ ამ ვიდეოს:

да уж

Дождь.
Забытые признания в любви,
Возникшие нечаянно стихи
О том,
Как нам когда-то было
Хорошо
Лететь глазами прямо в океан,
Вдыхать его огни и чей-то дым,
За ним,
Танцуя над обрывом.

Интересно, как ты там,
Буду думать, что в порядке
Интересно, как ты там.

Здесь
По-прежнему обратная луна,
И ночью поезд едет по мосту,
И свет
Из самых дальних окон.
Ну и что,
Что мне немного грустно от вина
И хочется опять сойти с ума,
И ждать дождя и новостей.

Интересно, как ты там,
Буду думать, что в порядке.
Интересно, как ты там,
Буду думать, что в порядке.
Интересно, как ты там,
Буду думать, что в порядке.

Всё в порядке!

თუ რამის გამო უნდა მიყვარს ზემა, უპირველეს ყოვლისა მისი ტექსტების გამო.

Wilkinson – Afterglow

ეს ის კლიპი და სიმღერაა, რომელმაც Bonobo – You Know ჩაანაცვლა ბლოგის მარცხენა პანელში. მუსიკის ავტორია ლონდონელი მუსიკალური პროდუსერი – მარკ უილკინსონი (Mark Wilkinson) , ვოკალი ეკუთვნის აგრეთვე ბრიტანელ მომღერალ ბეკი ჰილს (Becky Hill). სიმღერა შესულია მარკის სადებიუტო ალბომ “Lazers Not Included”-ში. 2013 წლის 20 ოქტომბერს სიმღერამ UK Singles Chart-ში დაიკავა მე-8, ხოლო UK Dance Chart-ში 1-ლი ადგილი. ვიდეო მოგვითხრობს შეყვარებული წყვილის შესახებ, რომელსაც 5 წლიანი ურთიერთობა აკავშირებთ. ვიდეოში არის სტატისტიკური მონაცემები იმ ყველაფრისა, რაც ამ წყვილს ერთად გადახდენია თავს. Paul – ავსტრალიელი მსახიობი Leighton Sharpe, Dana – დანიელი მოდელი Ida Marie.

მე პირადად სიმღერაც და კლიპიც ძალიან მომეწონა. ბევრი ისეთი დეტალია, რასაც ალბათ არ დავკვირვებივართ :)))

p.s. დიდი ხანია ვაპირებდი და ბარემ ამ ვიდეოთი დავიწყებ პოსტების სერიას ამა თუ იმ მუსიკალური კლიპის შესახებ.

Club27

The most of all I miss Amy Winehouse!

ყველა იმ ცნობილი მუსიკოსის გახსენებისას, ვინც 27 წლის ასაკში გარდაიცვალა, მე ყველაზე მეტად ეს ადამიანი მენატრება. ეს 10-20 წლის მერეც ასე იქნება, რადგან ემი იყო მომღერალი, რომელიც შემოიჭრა ჩემს მუსიკალურ განზომილებაში და მიუხედავად ახალგაზრდა ასაკისა, ყველა სხვა დანარჩენის გვერდით დაიკავა დამსახურებული ადგილი. მისი არცერთი ალბომი არ მაქვს, როგორც ასეთი. არც მინდა. არ მინდა მომბეზრდეს და ყველა სიმღერა ვიცოდე. პირიქით, მსიამოვნებს იმის შეგრძნება, როდესაც რამე ახალი (ახალი რა, ჩემთვის ახალი) სიმღერა მეჩეხება youtube-ში. აი ახლაც მისი ერთ-ერთი youtube list ჩავრთე და ვუსმენ ძალიან, ძალიან, ძალიან, ძალიან კარგ და ჩემთვის ახალ სიმღერას.

თავის დროზე Brit Awards-ის ყურებისას ვნახე ეს სვირინგებიანი და ექსცენტრიული გოგონა და ერთი ნახვით შემიყვარდა. ყველაზე მეტად მის მიერ დაწერილი ტექსტები მიყვარს, რომლებიც რა თქმა უნდა ზუსტად გამოხატავენ მის იმჟამინდელ რეალურ მდგომარეობას. დღეს 23 ივლისია, მისი გარდაცვალებიდან ზუსტად 3 წელი გავიდა. ნეტავ არსებობდნენ იმპულსები, რომელთა საშუალებით ის შეძლებდა ახალი სიმღერებისა და მუსიკის აქეთ გადმოგზავნას. ჩემზე ბედნიერი არ ვიცი, ვინ იქნებოდა.

ყველაზე მეტად მისი ეს სიმღერა მიყვარს: ტექსტი აქვს არაბუნებრივად ბუნებრივი და თუ მე სადმე შემიძლია საკუთარ თავზე რამე ვთქვა, ეს სიმღერა უნდა ვისმინო. Continue reading

Transit N 1

რეისი: თბილისი – სტამბოლი

აეროპორტში ასე მიწურულში პირველად მივედი. როდესაც შედიხარ, ჩანთების სკანირება ხდება. იცით ალბათ ყველამ და ვინც არ იცის, გეტყვით, რომ ეს არის ბარგის შემოწმების მეთოდი აეროპორტებში. წარმოიდგინეთ სიტუაცია: მაქვს ორი-სამი ჩანთა ჩემოდნიან-ხელჩანთიან-ლეპტოპიან-ფოტოაპარატიანად, ნუ ჰა ოთხი ჩანთა. დავდე 1 ჩანთა და  ამ დროს ვიღაც სოფლელი, რეგვენი, იდიოტი (არ მერიდება ამ სიტყვების, რადგან გაცოფებული ვიყავი ამ ფაქტის ხილვისას) ქალი თავის პატარა ხელჩანთას ტენის ჩემი ჩანთის შემდეგ. არადა, მე ჯერ არ მქონდა ჩემი მთელი ბარგი დადებული. ანუ შუაში ჩამიხტა. ისე გავცოფდი, ემოციები ვერ მოვთოკე. მე წარმატებით გავიარე დეტექტორი და რას ვხედავ :D ამ ქალის ხელჩანთა ამ დეტექტორმა ჩაიხვია :D ახია! ნუ მე რომ ამ ქალთან ემოციები ვერ შევიკავე, ეგ უკვე აღვნიშნე. რაღაც მივაძახე. პასუხად არც “უკაცრავად, მეჩქარება” და არც არაფერი. ნუ მოკლედ. ეს საქართველოა. ქაჯეთის ქვეყანა.

რეგისტრაცია უკვე დაწყებული იყო. უცებ ჩემი რეისი მოვძებნე და ჩავდექი რიგში. იქ სადღაც, რამდენიმე დეციმეტრში ქართველების ჯგუფი ჰიმნს მღერის მთელ ხმაზე. მღერის არა, გაჰკივის. ო ღმერთო. მალე ავიდე მეორე სართულზე. მერე უცებ მახსენდება, რომ ყველას აქვს უფლება, მისთვის სასურველი რამ აკეთოს, მათ შორისაა სიმღერაც. Continue reading

A Minha Mala

იცით როგორ ვარ? მთელი დღე ლუარსაბივით მხოლოდ წოლა და ძილი რომ მინდა, აი ეგრე. მაგრამ ლუარსაბს ჭამაც უყვარდა, ცხონებულს :D მე ეგეც მეზარება და შესაბამისად, ბოზბაშისა და ჩიხირთმის ერთმანეთისთვის შედარებისთვისაც არ ვიწუხებ თავს. ჭამითაც მთელი დღეები მხოლოდ ორცხობილა (იგივე сухарь), ყველი და ბორჯომი (რომელსაც მთელი ცხოვრებაა, ვერ ვიტან). ჰო, ლუდისა და ჩიფსების ზედმეტმა მიღებამ (“передозировка”-მ ანუ) თავისი ქნა, კუჭი ამატკია. ანუ ძილისთვის მეტი დრო მრჩება :D
დღეს 04 ივლისი თენდება და ლოგინთან ახლოს (დიახ, ლოგინზე ვარ წამოწოლილი ლუარსაბივით), აქვე ჩემს პატარა მაგიდასთან ჩემოდანი მიდევს. რამდენიმე დღეა აკვიატებული მაქვს სიტყვა “mala”, რაც პორტუგალიურად “ჩემოდანს” ნიშნავს. A minha mala – ჩემი ჩემოდანი კი ასე გამოიყურებოდა გუშინ.

mala

რამდენიმე კითხვა რომ დავუსვა საკუთარ თავს, პასუხი ერთია
- როდის ვცოცხლობ და არა ვარსებობ?
- როდის ვარ ბედნიერი და გახარებული?
- როდის ვარ აღფრთოვანებული და გასხივოსნებული?
- როდის ვარ შეყვარებული?
- როდის ვარ ცოცხალი?
- როდის ვიცინი ყველაზე მეტს?
- როდის ვარ ყველაზე დასვენებული?

როცა ვმოგზაურობ.
ვიღაცამ მითხრა, შენ მხოლოდ ის ადამიანი გაგიგებს, ვისაც შენნაირად ან შენზე მეტად უყვარს მოგზაურობაო. თავიდან შევიცხადე, მაგას რა მნიშვნელობა აქვს-მეთქი, მაგრამ ფიქრისა და გაანალიზების შემდეგ იმ აზრამდე მივედი, რომ მართლა ასეა.
ხშირად იმასაც ვფიქრობ, რომ 12 თვიანი პერიოდი იმისთვის არსებობს, რომ 11 თვე მოგზაურობაზე ვიფიქრო და 1 თვე ვიმოგზაურო. ხშირად ვითიშები და გადავდივარ სხვა ქვეყანასა და ქალაქში. მოგზაურობა – ეს არის ჩემი ამოუწურავი ინტერესი. არასოდეს მბეზრდება და არასოდეს დავიღლები მისით. Continue reading

#VEMIBRA

მაშინ, როდესაც მე, შენ, ყვავი და ჩხიკვი ვუყურებთ ფეხბურთის მსოფლიო თასის თამაშებს, ვტკბებით ჩვენი საყვარელი ნაკრები გუნდების გოლებით ან უბრალოდ სირბილით და ემოციურად ვრეაგირებთ მათი წარმატებისა თუ წარუმატებლობის დროს, შვედეთში დაყიალობს ერთი ადამიანი :D
დიახ, დიახ :D
დაყიალობს და თან ამბობს, მსოფლიო ჩემპიონატი ჩემ გარეშე არ მსოფლიო-ჩემპიონატობსო. გეცნოთ ხელწერა??? :D
ეს არის ზლატან იბრაჰიმოვიჩი. ქედმაღალი, უხეში, აგრესიული, ცინიკოსი და მაინც ჩემთვის საყვარელი იბრა.

ამ ინტერვიუს შემდეგ უკვე ზუსტად ვიცით, რა ტიპია იბრა. http://www.theguardian.com/football/2013/nov/20/zlatan-ibrahimovic-world-cup-not-worth-watching-without-me

და ვინაიდან იბრა არის გაბრაზებული (ოღონდ სიმართლე რომ ვთქვა, ვერ მივხვდი, ვისზე :D), ბრაზილიაში წასვლას არ გეგმავდა. ამასთან დაკავშირებით Dani Alves-მა, Ronaldo-მ და სხვა ცნობილმა თუ არაცნობილმა ბრაზილიელებმა ეს ვიდეო ჩაწერეს.

:D :D :D :D

საბოლოო ჯამში Zlatan Ibrahimovic მაინც გაემგზავრა ბრაზილიაში და ესპანეთის თამაშსაც დაესწრო.
http://www.dailymail.co.uk/sport/worldcup2014/article-2662305/Zlatan-Ibrahimovic-watches-Spain-crash-2014-World-Cup-Laurent-Blanc-PSG-president-Nasser-Al-Khelaifi.html

და შემდეგ ნიუ იორკშიც გადაფრინდა ოჯახთან ერთად დასასვენებლად.

http://www.dailymail.co.uk/sport/worldcup2014/article-2670519/Zlatan-Ibrahimovic-holidays-family-New-York-World-Cup-continues-Brazil.html

Paolo Maldini

ახლა რომ ვფიქრობ, თუ ვინ შეიძლება მისნაირი საყვარელი ადამიანი მეგულებოდეს აპენინებზე – ვერავის ვიხსენებ. ცნობილი მამის შვილობა ავტომატურად იმას ნიშნავს, რომ შენც კარგი უნდა იყო. ხოლო თუ მის საქმეს აგრძელებ, მითუმეტეს.
ეს არის ადამიანი, რომელსაც არასოდეს გაუცვლია საკუთარი ქალაქი და კლუბი სხვა ადგილზე. მან 31 წელი გაატარა “მილანი”-ს შემადგელობაში: 7 და 24! გაიტანა 29 გოლი, რაც მცველის პირობაზე საკმაოდ კარგი შედეგია. დღესაც კი, მიუხედავად იმისა, რომ აღარც მალდინი თამაშობს და აღარც მისი მეწყვილე ალესანდრო ნესტა, იტალიის ნაკრებიც გამოეთიშა მსოფლიო თასს და მილანიც ისე ხშირად ვეღარ იგებს, იტალიის ნაკლები თუ მილანის კლუბი მაინც განთქმულია ე.წ. იტალიური დაცვით ან სხვანაირად რომ ვთქვა, მალდინის სკოლით.
გარდა საუცხოო მცველისა, ის ასევე ცნობილია საოცარი სულგრძელობით, სიმშვიდითა და ჯენტლმენური თვისებებით. ის “il capitano” იყო არა მხოლოდ იმიტომ, რომ კლუბის თუ ნაკრების კაპიტნობა ებარა, არამედ იმიტომაც, რომ ზრუნავდა საკუთარ ფეხბურთელებზე. ისე, როგორც ამას ახლა ჯანლუიჯი ბუფონი აკეთებს, რომელიც, ჩემის აზრით, არანაკლებად კარგი ფეხბურთელია.

AC Milan Training & Press Conference

70425084353693

PAOLO MALDINI

Paolo_Maldini_al_Milan_nel_1985

paolo_maldini_maldini_7682271

დღეს პაოლო მალდინის დაბადების დღეა და მას 46 წელი შეუსრულდა.
მენატრება მისი თამაშის პერიოდი და მენანება, რომ დღეს იტალიას არავინ ჰყავს მისნაირი.

დღეს FIFA-მ პატივით მოიხსენია პაოლო და სტატიაც მიუძღვნა.
http://www.fifa.com/classicfootball/players/player=174730/

მე კი ამ ვიდეოს ვუყურე და ცრემლები მომადგა.

Pepsi

ამასწინათ, დილით სახლისკენ მომავალმა გადავწყვიტე ჩემი საყვარელი სასმლის შეძენა სახლთან ახლოს მდებარე სუპერმარკეტში. თან იყო დღე და საშინელი, მცხუნვარე მზე. სიცხისგან უკვე აზროვნება მიჭირდა მგონი. ჰოი საოცრებაც, ამ დროს მოხდა Foodmart-ში აპოკალიფსი: სალაროს კომპიუტერს დაემართა რაღაც ხარვეზი და მთელი 20-30 წთ ორი ქილა Pepsi-ით ვიდექი 10 კაციან რიგში. ისე მცხელოდა, ერთი ქილა იქვე დავცალე, კომპიუტერს არა და არ ეშველა. ბოლოს, IT სპეციალისტი გამოვიდა და მოხერხდა პრობლემის აღმოფხვრა. ამ დროის განმავლობაში კი არაერთმა კლიენტმა დააბრუნა საყიდლად გამზადებული პროდუქტი და დატოვა ადგილი. მე კი მედგრად ვიდექი და ბოლომე დაველოდე მომენტს, სანამ ვიყიდდი ჩემს საყვარელ სასმელს.

ეს დიდი არაფერია. უბრალოდ ამ პატარა ეპიზოდით იმის თქმა მინდა, თუ როგორ ძლიერ მიყვარს ეს სასმელი და როგორ უნახავივით ვსვამ ყოველ ჯერზე, როდესაც ვყიდულობ.

პირველი საგაზეთო რეკლამა:  Continue reading