I Wanna Go

:(

ნელ-ნელა ვაცნობიერებ, რომ თბილისს ჭკუიდან გადავყავარ.
უკვე ძალიან დავიღალე.
არა, ნელ-ნელა არა. წასვლა ადრეც მინდოდა, მაგრამ შემდეგ მაინც ვჩერდებოდი მთელი რიგი მიზეზების გამო.
ჩემი 8 მეგობარი წასულია საზღვარგარეთ და იქ ზოგი სწავლობს, ზოგი – მუშაობს.
სულ თვალყურს ვადევნებ მათ იქაურ ცხოვრებას და მიხარია მათი წარმატება.

ძალიან მინდა, შემდეგ ვდუნდები და არაფერი, ვჩერდები.
ვიღაცამ მითხრა ადრე; ესე იგი სათანადოდ არ გინდაო. მინდა! უბრალოდ ბევრი შემაფერხებელი მიზეზია, რის გამოც იძულებული ვარ, გავჩერდე.
თუ არსებობს უბედურება და მოწყენილობა, მათ მეორენაირად “თბილისში ცხოვრება” ეწოდებათ.
Jesus.

სასიამოვნო კვირა საღამოს გისურვებთ ყველას.

The very short life of Nick Drake

აღსანიშნავია ის ირონიული ფაქტი, რომ ნიკ დრეიკის სიმღერებმა წარმოუდგენელი პოპულარობა მხოლოდ მისი გარდაცვალების შემდეგ მოიპოვეს. 2005 წელს ბრიტანული ტელევიზიის Channel 4-მა ყველა დროის 100 საუკეთესო ალბომს შორის “Five Leaves Left” განათავსა 85-ე ადგილზე, ხოლო 2003 წელს კი ჟურნალმა “Rolling Stone”-მა 280-ე ადგილზე ყველა დროის 500 საუკეთესო ალბომს შორის. ეს ორი და სხვა უამრავი. სიცოცხლეში კი იმდენად წარუმატებელი იყო, რომ სულ უფრო ჩაიკეტა თავში და ბოლოს მშობლების სახლშიც დაბრუნდა. გახდა ასოციალური და უახლოეს ადამიანებსაც არ ეკონტაქტებოდა. მოლის ისიც კი უთხრა, ვერ ვიტან სახლში ყოფნას, მაგრამ სხვაგან ყოფნა უფრო მეტად არ შემიძლიაო. მისი მეგობარი Robert Kirby იხსენებს ნიკის ჩვეულ ვიზიტს: “ის მოვიდოდა ხოლმე და ხმას არ იღებდა, დაჯდებოდა, უსმენდა მუსიკას, მოწევდა, დალევდა, იქვე დაიძინებდა ღამით, 2-3 დღის შემდეგ კი ის იქ აღარ იყო, მიდიოდა. შემდეგ 3 თვის შემდეგ დაბრუნდებოდა”.

tumblr_lknd6vRMPC1qdgrgs

ის დაჯდებოდა დედამისის – მოლის მანქანაზე და საათობით დადიოდა უმისამართოდ და უაზროდ, სანამ ბენზინი არ გაუთავდებოდა. შემდეგ მშობლებს ურეკავდა, რომ მოეკითხათ მისთვის. მისი დაავადების ყველაზე მძიმე პერიოდში ის აღარ იბანდა თმებს და აღარ იჭრიდა ფრჩხილებს. ნერვული შეტევის გამო საავადმყოფოში იწვა 5 კვირით.

nick-drake-piano-Victoria_Waymouth_small

Mary “Molly” Drake შედის შვილის საძინებელ ოთახში დაახლოებით 12 სთ-ზე (რადგან ნიკი ამ დროს იღვიძებს, ძირითადად) და ლოგინზე ხედავს ნიკის გრძელ ფეხებს. სუიციდის კვალი თითქოს არ შეინიშნება, მაგრამ იქვე დევს Nick-ის წერილი, რომლის ადრესატიც არის სოფია რაიდი (Sophia Ryde). ნიკს რომ მუდმივად პრობლემები ჰქონდა ძილთან დაკავშირებით, ეს მოლიმ იცოდა. უძილობისას, ღამღამობით ნიკი მღეროდა ან სიმღერებს უსმენდა. ძილით კი დილაობით იძინებდა. ოჯახმა ისიც იცოდა, რომ გამთენიისას ნიკი სამზარეულოში საჭმელად გადიოდა ხოლმე. თუმცა, იმ ღამეს ხმაური არ გაუგიათ. ნიკი ადრე წავიდა დასაძინებლად, ანტიდეპრესანტ ამიტრიფტილინის ზედმეტი დოზა მიიღო იმისათვის, რომ როგორც თვითონ ამბობდა, “to help him sleep”.

nick

ნიკს უყვარდა სოფია, სოფიას არ უყვარდა ნიკი. ალბათ ამიტომაც სოფიას თხოვნით, იგი ყველგან მოხსენიებულია, როგორც ნიკის მეგობარი “best (girl) friend” და არა როგორც შეყვარებული ან “The nearest thing” to a girlfriend in his life, როგორც ნიკის ბიოგრაფი მას მოიხსენიებს. ჩვენ ის ვიცით, რომ ნიკის გარდაცვალებამდე 1 კვირით ადრე, სოფიამ დრო ითხოვა მისგან, მას შემდეგ კი აღარ უნახავს.

Nick_Drake

მავანნი ამბობენ, რომ ნიკმა თავი მოიკლა, რადგან მას ხელი ჰქონდა ცხოვრებაზე ჩაქნეულიო. მავანნი კი ირწმუნებიან, რომ ის უბრალოდ ცდილობდა ნორმალურად დაეძინა და უბედური შემთხვევითობის მსხვერპლი გახდაო. მის ამერიკელ პროდუსერს – ჯო ბოიდს (Joe Boyd) ურჩევნია სჯეროდეს, რომ ნიკის მიერ ანტიდეპრესანტის დოზის გადაჭარბება შემთხვევითობა იყო. ის იხსენებს, რომ ნიკის მშობლებმა მისი ცხოვრების ბოლო პერიოდი აღწერეს, როგორც ძალიან პოზიტიური და მას გადაწყვეტილი ჰქონდა ლონდონში დაბრუნება სამუსიკო კარიერის გასანახლებლად. მეორეს მხრივ ნიკის და – მსახიობ გაბრიელ დრეიკს (Gabrielle Drake) ურჩევნია იფიქროს, რომ ძმის გარდაცვალება შემთხვევითობა არ ყოფილა. “მე მირჩევნია ვიფიქრო, რომ მან თავი მოიკლა. მივიჩნევ, რომ მან ეს ჩაიდინა, რადგან ამ ყველაფერის (მწვავე დეპრესია, უძილობა) დასრულება უნდოდა, და არა იმას, რომ ეს ტრაგიკული შეცდომა დაემართა.

images

ნიკის სიმღერები გამოირჩევა მელანქოლიით. ალბათ ამიტომ მომეწონა მეც. თავიდან ვფიქრობდი, რომ ყველაზე მეტად River Man მომწონდა, მაგრამ შემდეგ დანარჩენებს გავუყევი და ყველა მიყვარს. ყველა განსხვავებულია და ამავდროულად ერთნაირი. მიიჩნევა, რომ დრეიკი ერთერთი ყველაზე ვერდაფასებული (underrated) მუსიკოსია იმ პერიოდისა, რომელშიც მოღვაწეობდა. პოპულარობა არ სწვევია და ამის შესახებაც არაერთხელ დაწერილა. მიზეზი კი ისაა, რომ ნიკ დრეიკი არასოდეს ყოფილა კომერციული მომღერალი.

გარდაიცვალა 26 წლის ასაკში, Club27-მდე 1 წელი დააკლდა და მიუხედავად ასეთი მოკლე ცხოვრებისა, მოასწრო 3 ალბომის ჩაწერა, რომელშიც დაეხმარა ზევით ნახსენები ამერიკელი ახალგაზრდა პროდუსერი – ჯო ბოიდი.

Five Leaves Left

Five_Leaves_Left

ნიკის პირველი ალბომი, რომლის გამოცემაში ჯო ბოიდი ეხმარება, თარიღდება 1968-1969 წლებით. ამ წელს ნიკი 20-21 წლისაა და იმის გამო, რომ ჩაწერა ლინდონში მიმდინარეობდა, დრეიკი იძულებული იყო, ლექციები გაეცდინა რათა მატარებლით გამომგზავრებულიყო ხოლმე კემბრიჯიდან ინგლისის დედაქალაქისკენ. ჩაწერის პერიოდმა რთულად ჩაიარა, ამას ემატება ისიც, რომ ალბომის გამოცემაც გადაიდო რამდენიმე თვით. პლუს, პრობლემა იმაშიც მდგომარეობდა, რომ ალბომი არ იყო მატერიალურად მხარდაჭერილი. თუმცაღა, ალბომის გამოსვლის შემდეგ ალბომის პირველი სიმღერა “Time Has Told Me” ფართო მასებში პოპულარული გახდა. დრეიკი გამოჩნდა პრესის ფურცლებზე. ზოგი თვლიდა, რომ სიმღერა იყო პოეტური და საინტერესო, ზოგი კი გამოთქვამდა აზრს, რომ სიმღერაში არაფერი იყო აღმაფრთოვანებელი საიმისოდ, რომ საინტერესოდ ჩაგეთვალა იგი. სიმღერას BBC-ის რადიოშიც ატრიალებდნენ. ინტერვიუში ნიკის და – მსახიობი გაბრიელი იხსენებს: “ის ძალიან გულჩაკეტილი იყო. მე კი ვიცოდი, რომ ალბომს წერდა, მაგრამ არ ვიცოდი რა სტადიაში იყო ამ ალბომის გამოცემა. ერთ დღესაც ჩემს ოთახში შემოვიდა, მითხრა: “ინებე” (“There you are”), ალბომი ლოგინის მიმართულებით ისროლა და ოთახიდან გავიდა.
ამავე ალბომში შედის ზევით ნახსენები სიმღერა “River Man”, რომელიც ჩემის აზრით, ნიკის საუკეთესო სიმღერაა.


სიმღერის ტექსტის მთავარი პერსონაჟი არის ვინმე Betty. ვინაიდან დრეიკს არასოდეს გაუმხელია Betty-ს წარმომავლობა, არსებობდა მოსაზრება, რომ ნიკმა ის დააკოპირა მის მიერ კემბრიჯში ნასწავლი William Wordsworth-ის პოემა “The Idiot Boy”-სგან. თუმცა რეალურად, ამ ორ ლექსს (დრეიკისა და ვორდსვორტის) მხოლოდ სახელი Betty აერთიანებთ და სხვა არანაირი მსგავსება არ ფიქსირდება.

ასევე გამოვარჩევდი მის სიმღერებს ამავე ალბომიდან “Day Is Done”, “The Thoughts Of Mary Jane”, და ასევე ძალიან საყვარელი სიმღერას “Fruit Tree”, რომელიც, ჩემი აზრით, ეხება მის ვერ-მოპოვებულ პოპულარობას, ცხოვრებისეულ სირთულეებსა და მომავალ გარდაცვალებას.



 

Bryter Layter

Bryter_Layter

კემბრიჯში სწავლის დამთავრებამდე 9 თვით ადრე ნიკმა მიატოვა განათლების მიღება და გადავიდა ლონდონში მუსიკალური კარიერის გასაგრძელებლად. მამამისი წერილებს უგზავნიდა ნიკს, სადაც უხსნიდა, თუ რა უარყოფითი მხარე ჰქონდა სწავლის მიტოვებას. უხსნიდა, რომ დიპლომი ერთგვარი საყდრენი იქნებოდა მისთვის, რაზეც ნიკი პასუხობდა, რომ ეს საყრდენი ზუსტად ის იყო, რაც მას საერთოდ არ უნდოდა და არ აინტერესებდა. მუსიკოსმა ლონდონში ჩასვლის პირველი ხანები აქა-იქ გაატარა. ხან დასთან – გაბრიელთან იყო, ხანაც მეგობრებთან. ბოლოს ჯო ბოიდმა მას ბინა უშოვა. 1969 წლის აგვისტოში ნიკმა 3 ახალი სიმღერა ჩაწერა. 2 თვის შემდეგ ის სიმღერების შესასრულებლად Royal Festival Hall-შიც გამოვიდა. მომღერალი მაიკლ ჩეპმენი იხსენებს: ხალხს ნიკისგან მისამღერიანი სიმღერები უნდოდა. ისინი საერთოდ ვერ მიხვდნენ ნიკის ჟანრს და ვერ გაუგეს მის მელანქოლიურ სიმღერებს. ნიკს არაფერი უთქვამს მთელი საღამოს მანძილზე. ეს ყველაფერი საკმაოდ რთული საყურებელი იყო. არ ვიცი, ხალხი რას ელოდა. მათ ხომ უნდა სცოდნოდათ, რომ ნიკის სიმღერებს ღიღინით ვერ აყვებოდნენ. ამ შემთხვევის შემდეგ ნიკი ცდილობდა live კონცერტებზე დიდად არ გამოჩენილიყო. ხოლო სადაც იმღერა, ძალიან ცოტა ადამიანი დაესწრო. დრეიკს უხალისოდ მღეროდა და არ აქცევდა დამსწრე მსმენელებს ყურადღებას.
მიუხედავად პირველი ალბომის “Five Leaves Left”-ის კომერციულად წარუმატებელი live შესრულებისა, ბოიდი მაინც ცდილობდა კარგი ალბომი გამოეცა. მან დაითანხმა დრეიკი, რომ ცოტა შეეცვალათ სიმღერების აკუსტიკა: მათში შეიტანეს ჯაზის ელემენტები, ასევე ინსტუმენტები: ბასი და დასარტყამები. ბოიდი მაქსიმალურად ცდილობდა, რომ ალბომი პოპულარული ყოფილიყო, თუმცა ეს ალბომი 3000-ზე ნაკლები ეგზემპლარით გაიყიდა მხოლოდ. შეფასებები ისევ არაერთგვაროვანი იყო: თუ ერთი მუსიკალური ჟურნალი მოიხსენიებდა დრეიკს შესანიშნავ გიტარისტად, მეორე ჟურნალი უწოდებდა ალბომს ფოლკისა და კოქტეილ ჯაზის უცნაურ მიქსს.
ალბომის გამოცემის შემდეგ დრეიკი ლოს ანჟელესში გაემგზავრა, რათა ემუშავა კომპანია “Warner Brothers”-თან ფილმის საუნდტრეკებზე. აქ ნიკმა კიდევ ერთი Live შესრულება ჩაატარა. მომღერალი Ralph McTell იხსენებს, თუ როგორ მოულოდნელად დატოვა სცენა დრეიკმა “Fruit Tree”-ის შესრულებისას. ეს და წინა იმედგაცრუებები ნიკს გადაეზარდა დეპრესიაში, ოჯახის თხოვნით ფსიქიატრთანაც დაიწყო სიარული, დაენიშნა ანტიდეპრესანტების კურსი, თუმცა თავად დრეიკი მეგობრებისგან მალავდა ამ ფაქტს. თანაც, მან იცოდა წამლების გვერდითი ეფექტები მარიხუანასთან მიმართებაში და ცდილობდა წამლები არ მიეღო.
ალბომის გამორჩეული სიმღერაა “Northern Sky”, რომელიც ჟღერს ჩემი საყვარელი ფილმის “Serendipity”-ს ბოლო, დასკვნით ნაწილში.

 

Pink Moon

NickDrakePinkMoon

ეს არის ნიკ დრეიკის მესამე და უკანასკნელი ალბომი, რომელიც გამოიცა 1972 წელს – მის გარდაცვალებამდე 2 წლით ადრე. ამ ალბომის სიმღერების ტექსტებს პირდაპირ ეტყობათ ნიკის მიერ მის იმდროინდელ დეპრესიასთან ბრძოლის კვალი. სიმღერები უფრო მოკლეა, ვიდრე მისი 2 წინამორბედი ალბომებში შესული სიმღერები. ისევე, როგორც მისი წინა ალბომები, ეს ალბომიც არ გაიყიდა წარმატებით მისი სიცოცხლის მანძილზე. თუმცა კრიტიკოსები მის ნიჭსა და სიმღერებს არ აკლებდნენ შეფასებებს. ჟურნალი “Rolling Stone” იწერებოდა, რომ “ნიკის ხიბლი მდგომარეობს მის საოცარ თავდაჯერებაში, რომელიც ყველასთვის მშობლიური ხდება. ის ყველა სიმღერით თითქოს რაღაც საიდუმლოს გვიმხელს”.
ამავე დროს ნიკმა არჩია იზოლირებული ყოფილიყო ლონდონში, დეპრესია განსაკუთრებით გაუმწვავდა და ფსიქიატრთან აქტიური სიარული დაიწყო, თუმცა ანტიდეპრესანტებს არ ღებულობდა, ვინაიდან მუდმივად ეწეოდა მარიხუანას.
მესამე ალბომის გამოშვების შემდეგ, რომელმაც აგრეთვე ვერ ჰპოვა წარმატება, დრეიკი უფრო დეპრესიული და იმედგაცრუებული გახდა. მან გადაწყვიტა თავი დაენებებინა მუსიკის წერისთვის, აბსოლუტურად განმარტოვდა, არავის ეკონტაქტებოდა და ფიქრობდა კარიერის შეცვლაზეც.
ალბომის გამორჩეული სიმღერაა იდენტური სახელწოდების მატარებელი სიმღერა “Pink Moon”, აგრეთვე “Place to Be”, “Things Behind The Sun”



და “From The Morning”, რომლის სიტყვები – “Now we rise, we are everywhere” ამოტვიფრულია ნიკის საფლავის ქვაზე.

grave nick

მისი უკანასკნელი სიმღერაა “Black Eyed Dog”, რომელიც პირდაპირ ასახავს მის სავალალო დეპრესიულ მდგომარეობას. სიმღერის სათაური შთაგონებული იყო უინსტონ ჩერჩილის აღწერიდან. მან დეპრესია გააიგივა “Black Dog”-თან. IMDB-ში ავსტრალიელი მსახიობის Heath Ledger-ის ბიოგრაფიაში ვკითხულობთ, რომ ის ნიკ დრეიკის შემოქმედების დიდი თაყვანისმცემელია. ეს ხდება მიზეზი, რომ ჰიტი ზევით ნახსენებ სიმღერაზე იღებს კლიპს, სადაც მონაწილოებს თვითონაც. კლიპის ბოლოს სიმბოლურად იგი აბაზანაში იხრჩობს თავს. რა საოცარი დამთხვევაა არა??? ჰიტიც ხომ ზუსტად ანტიდეპრესანტების ზედმეტი გამოყენებისგან გარდაიცვალა.

images (1)

როდესაც ამ პოსტის დაწერა გადავწყვიტე, “The Curious Case of Benjamin Button”-ით ინსპირირებულს სათაურზე ბევრი არ მიფიქრია. პოსტიც იწყება არა დაბადებით, არამედ გარდაცვალებით, ფილმის მსგავსად. წერა შუამდე მქონდა მიყვანილი, როდესაც youtube-ზე ამ ვიდეოებს გადავეყარე. ამ ფილმში მონაწილე მსახიობს – ბრედ პიტს რადიოში გადაცემა გაუკეთებია ნიკის შესახებ. თავის დროზე, 2004 წელს ბრედ პიტს ძალიან გაუხარდა, როდესაც ამ გადაცემის წაყვანა შესთავაზეს: “I was introduced to Nick Drake’s music about five years ago, and am a huge admirer of his records. I was delighted to be asked and pleased that I was able to fit it into my schedule”.
არ შემიძლია არ გაგიზიაროთ რადიო-გადაცემა.



1958-2009

მთელი ბავშვობა ვუსმენდი.

დღეს მისი დაბადებიდან 56-ე წელი შესრულდა.


I was wandering in the rain
Mask of life, feelin’ insane
Swift and sudden fall from grace
Sunny days seem far away

 

Rest In Peace

Woodkid – I Love you

ლანა დელ რეის (Lana Del Rey) კლიპი Born To Die იცით ვისი გადაღებულია? იოან ლემუანის. ალბათ ყველას გაეცინება ამ ამ შემთხვევაში უინტერესო ამბით. ვინ არის Yoann Lemoine და რითი არის ის გამორჩეული გარდა იმისა, რომ ჩემსავით მარტის თევზებია?

ჰმ :)

მე გეტყვით იმას, რომ იოანს ასე ვერ იცნობთ; აუცილებელია მისი სასცენო ფსევდონიმიც იცოდეთ და თუ არ იცით, მე გეტყვით: Woodkid. ის ლიონელია, თუმცა სურათი რომ ნახოთ, ეგრევე მიხვდებით, რომ ებრაული სისხლი აქვს. სასწავლებლად ლონდონში გაემართა წლების წინ. ახლა კი ისევ საფრანგეთს დაუბრუნდა, ოღონდ ამჯერად პარიზს.
ეს კლიპი თავიდან რომ ჩავრთე, შემეშინდა და გამოვრთე. არა-თავიდან რომ ჩავრთე, არ მომეწონა და გამოვრთე. და არა-არა-თავიდან რომ ჩავრთე, შემიყვარდა. ეს მოდელი მამაკაცი რუსი მოდელი მატვეი ლიკოვია და რომ არა მისი მოდელობა და საზღვარგარეთ ცხოვრება (ალბათ საფრანგეთში), მეეჭვება Yoann Lemoine-ს ის რუსეთში ეძებნა. კლიპის რეჟისორი რა თქმა უნდა, თვითონაა და ფრიად სანახაობრივი.

თვითონ Woodkid იქით იყოს და Yoann Lemoine-მა Pharrell-ის Happy-ს ვიდეოს კრეატიული დირექტორი გახლავთ. სულ ნომინაციებზეა წარდგენილი. ხან იმარჯვებს, ხან ვერა.
გიტოვებთ ამ ვიდეოს:

да уж

Дождь.
Забытые признания в любви,
Возникшие нечаянно стихи
О том,
Как нам когда-то было
Хорошо
Лететь глазами прямо в океан,
Вдыхать его огни и чей-то дым,
За ним,
Танцуя над обрывом.

Интересно, как ты там,
Буду думать, что в порядке
Интересно, как ты там.

Здесь
По-прежнему обратная луна,
И ночью поезд едет по мосту,
И свет
Из самых дальних окон.
Ну и что,
Что мне немного грустно от вина
И хочется опять сойти с ума,
И ждать дождя и новостей.

Интересно, как ты там,
Буду думать, что в порядке.
Интересно, как ты там,
Буду думать, что в порядке.
Интересно, как ты там,
Буду думать, что в порядке.

Всё в порядке!

თუ რამის გამო უნდა მიყვარს ზემა, უპირველეს ყოვლისა მისი ტექსტების გამო.

Wilkinson – Afterglow

ეს ის კლიპი და სიმღერაა, რომელმაც Bonobo – You Know ჩაანაცვლა ბლოგის მარცხენა პანელში. მუსიკის ავტორია ლონდონელი მუსიკალური პროდუსერი – მარკ უილკინსონი (Mark Wilkinson) , ვოკალი ეკუთვნის აგრეთვე ბრიტანელ მომღერალ ბეკი ჰილს (Becky Hill). სიმღერა შესულია მარკის სადებიუტო ალბომ “Lazers Not Included”-ში. 2013 წლის 20 ოქტომბერს სიმღერამ UK Singles Chart-ში დაიკავა მე-8, ხოლო UK Dance Chart-ში 1-ლი ადგილი. ვიდეო მოგვითხრობს შეყვარებული წყვილის შესახებ, რომელსაც 5 წლიანი ურთიერთობა აკავშირებთ. ვიდეოში არის სტატისტიკური მონაცემები იმ ყველაფრისა, რაც ამ წყვილს ერთად გადახდენია თავს. Paul – ავსტრალიელი მსახიობი Leighton Sharpe, Dana – დანიელი მოდელი Ida Marie.

მე პირადად სიმღერაც და კლიპიც ძალიან მომეწონა. ბევრი ისეთი დეტალია, რასაც ალბათ არ დავკვირვებივართ :)))

p.s. დიდი ხანია ვაპირებდი და ბარემ ამ ვიდეოთი დავიწყებ პოსტების სერიას ამა თუ იმ მუსიკალური კლიპის შესახებ.

Club27

The most of all I miss Amy Winehouse!

ყველა იმ ცნობილი მუსიკოსის გახსენებისას, ვინც 27 წლის ასაკში გარდაიცვალა, მე ყველაზე მეტად ეს ადამიანი მენატრება. ეს 10-20 წლის მერეც ასე იქნება, რადგან ემი იყო მომღერალი, რომელიც შემოიჭრა ჩემს მუსიკალურ განზომილებაში და მიუხედავად ახალგაზრდა ასაკისა, ყველა სხვა დანარჩენის გვერდით დაიკავა დამსახურებული ადგილი. მისი არცერთი ალბომი არ მაქვს, როგორც ასეთი. არც მინდა. არ მინდა მომბეზრდეს და ყველა სიმღერა ვიცოდე. პირიქით, მსიამოვნებს იმის შეგრძნება, როდესაც რამე ახალი (ახალი რა, ჩემთვის ახალი) სიმღერა მეჩეხება youtube-ში. აი ახლაც მისი ერთ-ერთი youtube list ჩავრთე და ვუსმენ ძალიან, ძალიან, ძალიან, ძალიან კარგ და ჩემთვის ახალ სიმღერას.

თავის დროზე Brit Awards-ის ყურებისას ვნახე ეს სვირინგებიანი და ექსცენტრიული გოგონა და ერთი ნახვით შემიყვარდა. ყველაზე მეტად მის მიერ დაწერილი ტექსტები მიყვარს, რომლებიც რა თქმა უნდა ზუსტად გამოხატავენ მის იმჟამინდელ რეალურ მდგომარეობას. დღეს 23 ივლისია, მისი გარდაცვალებიდან ზუსტად 3 წელი გავიდა. ნეტავ არსებობდნენ იმპულსები, რომელთა საშუალებით ის შეძლებდა ახალი სიმღერებისა და მუსიკის აქეთ გადმოგზავნას. ჩემზე ბედნიერი არ ვიცი, ვინ იქნებოდა.

ყველაზე მეტად მისი ეს სიმღერა მიყვარს: ტექსტი აქვს არაბუნებრივად ბუნებრივი და თუ მე სადმე შემიძლია საკუთარ თავზე რამე ვთქვა, ეს სიმღერა უნდა ვისმინო. Continue reading

Transit N 1

რეისი: თბილისი – სტამბოლი

აეროპორტში ასე მიწურულში პირველად მივედი. როდესაც შედიხარ, ჩანთების სკანირება ხდება. იცით ალბათ ყველამ და ვინც არ იცის, გეტყვით, რომ ეს არის ბარგის შემოწმების მეთოდი აეროპორტებში. წარმოიდგინეთ სიტუაცია: მაქვს ორი-სამი ჩანთა ჩემოდნიან-ხელჩანთიან-ლეპტოპიან-ფოტოაპარატიანად, ნუ ჰა ოთხი ჩანთა. დავდე 1 ჩანთა და  ამ დროს ვიღაც სოფლელი, რეგვენი, იდიოტი (არ მერიდება ამ სიტყვების, რადგან გაცოფებული ვიყავი ამ ფაქტის ხილვისას) ქალი თავის პატარა ხელჩანთას ტენის ჩემი ჩანთის შემდეგ. არადა, მე ჯერ არ მქონდა ჩემი მთელი ბარგი დადებული. ანუ შუაში ჩამიხტა. ისე გავცოფდი, ემოციები ვერ მოვთოკე. მე წარმატებით გავიარე დეტექტორი და რას ვხედავ :D ამ ქალის ხელჩანთა ამ დეტექტორმა ჩაიხვია :D ახია! ნუ მე რომ ამ ქალთან ემოციები ვერ შევიკავე, ეგ უკვე აღვნიშნე. რაღაც მივაძახე. პასუხად არც “უკაცრავად, მეჩქარება” და არც არაფერი. ნუ მოკლედ. ეს საქართველოა. ქაჯეთის ქვეყანა.

რეგისტრაცია უკვე დაწყებული იყო. უცებ ჩემი რეისი მოვძებნე და ჩავდექი რიგში. იქ სადღაც, რამდენიმე დეციმეტრში ქართველების ჯგუფი ჰიმნს მღერის მთელ ხმაზე. მღერის არა, გაჰკივის. ო ღმერთო. მალე ავიდე მეორე სართულზე. მერე უცებ მახსენდება, რომ ყველას აქვს უფლება, მისთვის სასურველი რამ აკეთოს, მათ შორისაა სიმღერაც. Continue reading

A Minha Mala

იცით როგორ ვარ? მთელი დღე ლუარსაბივით მხოლოდ წოლა და ძილი რომ მინდა, აი ეგრე. მაგრამ ლუარსაბს ჭამაც უყვარდა, ცხონებულს :D მე ეგეც მეზარება და შესაბამისად, ბოზბაშისა და ჩიხირთმის ერთმანეთისთვის შედარებისთვისაც არ ვიწუხებ თავს. ჭამითაც მთელი დღეები მხოლოდ ორცხობილა (იგივე сухарь), ყველი და ბორჯომი (რომელსაც მთელი ცხოვრებაა, ვერ ვიტან). ჰო, ლუდისა და ჩიფსების ზედმეტმა მიღებამ (“передозировка”-მ ანუ) თავისი ქნა, კუჭი ამატკია. ანუ ძილისთვის მეტი დრო მრჩება :D
დღეს 04 ივლისი თენდება და ლოგინთან ახლოს (დიახ, ლოგინზე ვარ წამოწოლილი ლუარსაბივით), აქვე ჩემს პატარა მაგიდასთან ჩემოდანი მიდევს. რამდენიმე დღეა აკვიატებული მაქვს სიტყვა “mala”, რაც პორტუგალიურად “ჩემოდანს” ნიშნავს. A minha mala – ჩემი ჩემოდანი კი ასე გამოიყურებოდა გუშინ.

mala

რამდენიმე კითხვა რომ დავუსვა საკუთარ თავს, პასუხი ერთია
- როდის ვცოცხლობ და არა ვარსებობ?
- როდის ვარ ბედნიერი და გახარებული?
- როდის ვარ აღფრთოვანებული და გასხივოსნებული?
- როდის ვარ შეყვარებული?
- როდის ვარ ცოცხალი?
- როდის ვიცინი ყველაზე მეტს?
- როდის ვარ ყველაზე დასვენებული?

როცა ვმოგზაურობ.
ვიღაცამ მითხრა, შენ მხოლოდ ის ადამიანი გაგიგებს, ვისაც შენნაირად ან შენზე მეტად უყვარს მოგზაურობაო. თავიდან შევიცხადე, მაგას რა მნიშვნელობა აქვს-მეთქი, მაგრამ ფიქრისა და გაანალიზების შემდეგ იმ აზრამდე მივედი, რომ მართლა ასეა.
ხშირად იმასაც ვფიქრობ, რომ 12 თვიანი პერიოდი იმისთვის არსებობს, რომ 11 თვე მოგზაურობაზე ვიფიქრო და 1 თვე ვიმოგზაურო. ხშირად ვითიშები და გადავდივარ სხვა ქვეყანასა და ქალაქში. მოგზაურობა – ეს არის ჩემი ამოუწურავი ინტერესი. არასოდეს მბეზრდება და არასოდეს დავიღლები მისით. Continue reading

#VEMIBRA

მაშინ, როდესაც მე, შენ, ყვავი და ჩხიკვი ვუყურებთ ფეხბურთის მსოფლიო თასის თამაშებს, ვტკბებით ჩვენი საყვარელი ნაკრები გუნდების გოლებით ან უბრალოდ სირბილით და ემოციურად ვრეაგირებთ მათი წარმატებისა თუ წარუმატებლობის დროს, შვედეთში დაყიალობს ერთი ადამიანი :D
დიახ, დიახ :D
დაყიალობს და თან ამბობს, მსოფლიო ჩემპიონატი ჩემ გარეშე არ მსოფლიო-ჩემპიონატობსო. გეცნოთ ხელწერა??? :D
ეს არის ზლატან იბრაჰიმოვიჩი. ქედმაღალი, უხეში, აგრესიული, ცინიკოსი და მაინც ჩემთვის საყვარელი იბრა.

ამ ინტერვიუს შემდეგ უკვე ზუსტად ვიცით, რა ტიპია იბრა. http://www.theguardian.com/football/2013/nov/20/zlatan-ibrahimovic-world-cup-not-worth-watching-without-me

და ვინაიდან იბრა არის გაბრაზებული (ოღონდ სიმართლე რომ ვთქვა, ვერ მივხვდი, ვისზე :D), ბრაზილიაში წასვლას არ გეგმავდა. ამასთან დაკავშირებით Dani Alves-მა, Ronaldo-მ და სხვა ცნობილმა თუ არაცნობილმა ბრაზილიელებმა ეს ვიდეო ჩაწერეს.

:D :D :D :D

საბოლოო ჯამში Zlatan Ibrahimovic მაინც გაემგზავრა ბრაზილიაში და ესპანეთის თამაშსაც დაესწრო.
http://www.dailymail.co.uk/sport/worldcup2014/article-2662305/Zlatan-Ibrahimovic-watches-Spain-crash-2014-World-Cup-Laurent-Blanc-PSG-president-Nasser-Al-Khelaifi.html

და შემდეგ ნიუ იორკშიც გადაფრინდა ოჯახთან ერთად დასასვენებლად.

http://www.dailymail.co.uk/sport/worldcup2014/article-2670519/Zlatan-Ibrahimovic-holidays-family-New-York-World-Cup-continues-Brazil.html

Paolo Maldini

ახლა რომ ვფიქრობ, თუ ვინ შეიძლება მისნაირი საყვარელი ადამიანი მეგულებოდეს აპენინებზე – ვერავის ვიხსენებ. ცნობილი მამის შვილობა ავტომატურად იმას ნიშნავს, რომ შენც კარგი უნდა იყო. ხოლო თუ მის საქმეს აგრძელებ, მითუმეტეს.
ეს არის ადამიანი, რომელსაც არასოდეს გაუცვლია საკუთარი ქალაქი და კლუბი სხვა ადგილზე. მან 31 წელი გაატარა “მილანი”-ს შემადგელობაში: 7 და 24! გაიტანა 29 გოლი, რაც მცველის პირობაზე საკმაოდ კარგი შედეგია. დღესაც კი, მიუხედავად იმისა, რომ აღარც მალდინი თამაშობს და აღარც მისი მეწყვილე ალესანდრო ნესტა, იტალიის ნაკრებიც გამოეთიშა მსოფლიო თასს და მილანიც ისე ხშირად ვეღარ იგებს, იტალიის ნაკლები თუ მილანის კლუბი მაინც განთქმულია ე.წ. იტალიური დაცვით ან სხვანაირად რომ ვთქვა, მალდინის სკოლით.
გარდა საუცხოო მცველისა, ის ასევე ცნობილია საოცარი სულგრძელობით, სიმშვიდითა და ჯენტლმენური თვისებებით. ის “il capitano” იყო არა მხოლოდ იმიტომ, რომ კლუბის თუ ნაკრების კაპიტნობა ებარა, არამედ იმიტომაც, რომ ზრუნავდა საკუთარ ფეხბურთელებზე. ისე, როგორც ამას ახლა ჯანლუიჯი ბუფონი აკეთებს, რომელიც, ჩემის აზრით, არანაკლებად კარგი ფეხბურთელია.

AC Milan Training & Press Conference

70425084353693

PAOLO MALDINI

Paolo_Maldini_al_Milan_nel_1985

paolo_maldini_maldini_7682271

დღეს პაოლო მალდინის დაბადების დღეა და მას 46 წელი შეუსრულდა.
მენატრება მისი თამაშის პერიოდი და მენანება, რომ დღეს იტალიას არავინ ჰყავს მისნაირი.

დღეს FIFA-მ პატივით მოიხსენია პაოლო და სტატიაც მიუძღვნა.
http://www.fifa.com/classicfootball/players/player=174730/

მე კი ამ ვიდეოს ვუყურე და ცრემლები მომადგა.

Pepsi

ამასწინათ, დილით სახლისკენ მომავალმა გადავწყვიტე ჩემი საყვარელი სასმლის შეძენა სახლთან ახლოს მდებარე სუპერმარკეტში. თან იყო დღე და საშინელი, მცხუნვარე მზე. სიცხისგან უკვე აზროვნება მიჭირდა მგონი. ჰოი საოცრებაც, ამ დროს მოხდა Foodmart-ში აპოკალიფსი: სალაროს კომპიუტერს დაემართა რაღაც ხარვეზი და მთელი 20-30 წთ ორი ქილა Pepsi-ით ვიდექი 10 კაციან რიგში. ისე მცხელოდა, ერთი ქილა იქვე დავცალე, კომპიუტერს არა და არ ეშველა. ბოლოს, IT სპეციალისტი გამოვიდა და მოხერხდა პრობლემის აღმოფხვრა. ამ დროის განმავლობაში კი არაერთმა კლიენტმა დააბრუნა საყიდლად გამზადებული პროდუქტი და დატოვა ადგილი. მე კი მედგრად ვიდექი და ბოლომე დაველოდე მომენტს, სანამ ვიყიდდი ჩემს საყვარელ სასმელს.

ეს დიდი არაფერია. უბრალოდ ამ პატარა ეპიზოდით იმის თქმა მინდა, თუ როგორ ძლიერ მიყვარს ეს სასმელი და როგორ უნახავივით ვსვამ ყოველ ჯერზე, როდესაც ვყიდულობ.

პირველი საგაზეთო რეკლამა:  Continue reading

64

დღეს 2014 წლის 31 მაისია.
დღე, როდესაც მამაჩემი 64 წლის გახდებოდა.
მისი საყვარელი ჯგუფი კი ყოველთვის მის თავს მახსენებს.

 

Yeah, I still need you, when you’re 64.

 

 

ესეც სხვა პოსტები მის შესახებ:
http://k84u.com/2008/10/20/13/
http://k84u.com/2013/05/30/may/

კონტრასტები

იმ დღეს ერთ ქართულ ყვითელ საიტს ვეწვიე. არადა, არასოდეს შევდივარ, მაგრამ…. ნუ მოკლედ.

აქეთ რონალდო და შეიკის ნახევრად შიშველი ფოტოსურათი.

იქით ქართველი ბიჭების გამოკითხვა ქალიშვილობასთან დაკავშირებით.

ორი ამოუწურავი თემაა პრინციპში :D

x

ლაგოდეხის ნაკრძალი ანუ ჩემი პირველი ლაშქრობა

“კი, წამოვალ” იყო ჩემი პასუხი, როდესაც ნიკამ სრულიად მოულოდნელად შემომთავაზა ლაგოდეხის ნაკრძალში სალაშქროდ წასვლა. პირველი მიზეზი, რის გამოც დავთანხმდი – ბებია-ბაბუის დიდი ხნის წინ გასხვისებული სახლის მონახულება. რამდენიმე დღის შემდეგ ნიკამ მითხრა, რომ შიგ ლაგოდეხში ვერ შევიდოდით, ასე რომ მე ცოტა არ იყოს იმედგაცრუებული დავრჩი. თუმცა-ღა, ბარემ აქვე მივაწერ, რომ იმედგაცრუებამ ძალიან მალე გადამიარა და კიდევ ერთხელ გავიხარე იმ ფაქტით, რომ ლაგოდეხში ჩაუსვლელობის გამო არ გადავიფიქრე ლაშქრობაში წასვლა. ანუ აღმოცენდა მეორე მიზეზი – “მოდი, მოვსინჯავ და პირველად ცხოვრებაში წავალ სალაშქროდ”. ბარემ იმასაც დავწერ, რომ ძალიან კმაყოფილი და ბედნიერი ვარ, მაგრამ ამაზე უფრო დეტალურად ქვევით.

წარმოიდგინეთ ადამიანი,

  • უჭირს რთულ ადგილებში სიარული და ზოგ შემთხვევაში საჭიროებს დახმარებას;
  • არ აქვს კარავი;
  • არ აქვს საძილე ტომარა;
  • მიუხედავად სპორტულობისა, იღლება და ხშირ შემთხვევაში სიარულისას რიგში არის ბოლო (თუმცა, აქ ჩემი სიმაღლეც თავისას შვრება);
  • არ ფლობს ცეცხლის დანთების განსაკუთრებულ უნარ-ჩვევებს;
  • არც კარვის გაშლა იცის და არც დაკეცვა (პრინციპში, როდესაც კარავი არ გაქვს, როგორ გეცოდინება);
  • და ა.შ. მრავალი სხვა შეგიძლიათ დაამატოთ სურვილისამებრ :D

მაშ ასე Continue reading

Chet Faker-ის ალტერნატიული ამბავი

ზოგადად
სოულისა და დაუნტემპოს ჰიბრიდის აღმოჩენამდე ის უფრო წარმატებით აღმოვაჩინე, რომ მშვიდი მომღერალია. ხმა აქვს ჩვეულებრივი, არაფრით გამორჩეული, და მაინც, სასიამოვნო. chet-faker-built-on-glass-full-album-stream-1

სახელი
სახელების ცვლილება მისთვის უკვე იმდენად ჩვეულებრივი მომენტია, რომ დარწმუნებული ვარ – ახლა რომ მომღერლობას თავი დაანებოს და მერე დაბრუნება მოუნდეს, სხვა სახელით დაბრუნდება. ჩვევა აქვს ასეთი და გაუკეთებია კიდევაც ეს. აბა მართლა Chet Faker კი არ არის, Nicholas James Murphy გახლავთ, ავსტრალიის (კერძოდ კი, მელბურნის) მოქალაქე. ჯერ იყო ჯგუფი “Sunday Kicks”, შემდეგ ელექტრონული დუეტი “Knicks”, შემდეგ უბრალოდ Atlas Murphy და ბოლოს Chet Baker-ის საპატივსაცემოდ დაირქვა ეს სახელი. Chet-Faker-Built-on-Glass-Album-Review
Continue reading

ნერვიულობა

ყოველთვის, როდესაც ვნერვიულობ,

  1. მუცელში დრაკონები დადიან და ნაწლავებს ერთმანეთში მიხლართავენ;
  2. ბოლთას ვცემ ულიმიტოდ, დაუსრულებლად, შეუსვენებლად, უმისამართოდ – საბოლოო დანიშნულების (ანუ destination) გარეშე;
  3. მუცელში პირღია დრაკონები დადიან და ნაწლავებს მიწყვეტენ;
  4. ისტერიული სიცილი მივარდება. ტირილნარევი.
  5. მეწყება კბილების კანკალი;
  6. მიჩქარდება გული. თუ მაჯა. თუ ორივე. თუ ეს ერთი და იგივეა. ნუ მოკლედ;
  7. მინდება ტირილი.

ამ ეტაპზე ეს 7 პუნქტი გამახსენდა. და ნაცვლად იმისა, რომ მე ვიჯდე და ხვალინდელი მნიშვნელოვანი დღისთვის ვემზადებოდე (და ხვალ ნამდვილად ერთერთი მნიშვნელოვანი დღეა ჩემს ცხოვრებაში), მე ვზივარ და ბლოგზე პოსტს ვწერ და იმაზე ვფიქრობ, კიდევ რამდენი კარგი (ან ჩემთვის კარგი) პოსტის დაწერა შემიძლია.

არადა ( “არადა”-ს გარეშე რა აზრი ექნებოდა ამ ნერვიულობას), ვიცი, რომ ხვალ ჩავფლავდები. ვერაფერს მოვახერხებ და კიდევ დიდ პესიმიზმში გადავეშვები. მაგრამ, დღეს მე მაინც პანიკაში ვარ და რაციონალურად აზროვნების დონე შვებულებაშია დიდი ხნით. ან უფრო სწორად, იმ მომენტამდე, სანა ხვალინდელი დღე არ ჩაივლის. სულ ასე ვიყავი. გამოცდები რომ მქონდა სტუდენტობისას, მაინცდამაინც გამოცდის წინა დღეს ვჯდებოდი, ღამეს ვათენებდი და მერე გამოცდაზე ჯგუფელებთან ვზუზუნებდი, არაფერი მე არ ვიცი-მეთქი. თუმცა, ნიშნები – ყოველთვის საუკეთესო. პარადოქსი.

მაგრამ ხვალინდელი დღე სხვა რამეა. ხვალინდელ დღეზე ბევრი რამეა დამოკიდებული და მე მაინც აგერ პოსტს ვწერ.

სკოლაშიც და სტუდენტობის დროსაც, არ შემეძლო დაფასთან გამოსვლა და კლასის თუ კურსის წინაშე წარდგომა. ალბათ ამან მიმახვედრა, რომ ორატორობა და აუდიტორიები საჩემო ხილი არ იყო. ალბათ ამიტომაც შემიყვარდა მათემატიკა ყველაზე მეტად. ბოლო წინადადების დაწერისას პასკულის ეღიმება და აქვე დასძენს, რომ მათემატიკა მხოლოდ ამის გამო არ შეყვარებია. მათემატიკა გაცილებით და ბევრად მეტია ჩემთვის, ვიდრე რაღაცის ზიზღის გამო შეყვარებული საგანი, მაგრამ ამაზე მერე. ნიშნებიც შესაბამისი. მათემატიკებსა და ენებში ფრიადები, დანარჩენებში – ხან რა, ხან რა.

მაგრამ ხვალინდელი დღე სხვა რამეა. ხვალინდელ დღეზე ბევრი რამეა დამოკიდებული და მე მაინც აგერ პოსტს ვწერ. თუ ეს სტრიქონი უკვე დავწერე?!

გიგას პოსტი ვნახე და სურათში ამოვიკითხე შეგონება.