Oscar”-ის კაცუნები როგორ გადანაწილდა ერთი თვის წინ, ყველამ კარგად იცის. ვის რა კაბა ეცვა, ეგეც. წინა წლებში რომ ზუსტად მსახიობთა ჩაცმულობაზე გავამახვილე ყურადღება. ხოოოოოდა, შესაბამისად, წელს იმ ამბებზე მოგიყვებით, რაც არ იცით. ან შეიძლება იცით, მაგრამ კიდევ ერთხელ შეგახსენებთ.

1) ელენ დეჯენერესი (Ellen Degeneres) <3. ძალიან მომეწონა ამერიკის კინოაკადემიის არჩევანი ამ ადამიანზე. “the Ellen’s Show”-ს ერთგული მაყურებელი ვარ და როდესაც გავიგე, რომ ის იქნებოდა ცერემონიის მასპინძელი, ძალიან გამიხარდა. ეს ადამიანი მეტია, ვიდრე უბრალოდ წამყვანი ან stand up კომედიანტი. ეს არის ადამიანი, რომელიც დიდ სიხარულს ანიჭებს ხალხს და მისი ყოველი გადაცემა არის პოზიტივით აღსავსე (გესმით ქართველო წამყვანებო???). გადაცემას ყოველთვის ამთავრებს ფრაზით: “be kind to one another.”

Read the rest of this entry »

ამასწინათ ვფიქრობდი 35-45 წლის ასაკში მყოფ მამაკაცებზე. ხო, აი ზუსტად იმ ასაკის მამაკაცებზე, როდესაც ძირითადად კრიზისული პერიოდი აქვთ ხოლმე. თან ქალებისგან განსხვავებით არც ტირიან, არც გამოხატავენ ემოციებს და არც დეპრესიას ებრძვიან.

Breathe-In-011

Read the rest of this entry »

ამ პოსტში ტვიტერი ადრეც ვახსენე,

რაღაც ძალიან მეუცხოება. თითქოს მხოლოდ კომენტარები და მეტი არაფერი. ყველაზე ძალიან არ მომწონს retweeted რაღაცეები რომ მიჩნდება. დიდი არაფერია, თუმცა შიგადაშიგ მაინც შევდივარ ხოლმე.

მაშინ ჯერ კიდევ არ “ვენდობოდი” დიდად და საკმაოდ იშვიათად ვსტუმრობდი. შემდეგ გამოჩნდა გოგონა, რომელმაც ჩემი ყურადღება იმდენად მიიპყრო, რომ “ჯანდაბას, ტვიტერზე ავედევნები”-ს პრინციპით მის პროფილზე შესვლისას Follow-ს დავაჭირე. ეს გოგო ჩემი ბლოგის აქტიურ მკითხველს ეცოდინება. ემინა კუნმულაჟის თითოეულ აფრენას, დაფრენას, ფოტოსესიას თუ ახალ ფეხსაცმელს გაფაციცებული ვადევნებდი თვალყურს. პრინციპში, ინგლისური სლენგურ-ჟარგონული ენით რომ ვთქვა, ემინა ჩემი პირველი, ყველაზე დიდხნიანი და ალბათ ყველაზე მყარი (ანუ სტაბილური)  ტვიტერული “ქრაშია”.  თუმცა-ღა Emina Cunmulaj-იც კი ვერ მაიძულებდა იმას, რომ ტვიტერი ყოველდღიურად შემემოწმებინა. Read the rest of this entry »

წლების წინ, როდესაც ვიღაცამ ცხარე კინემატოგრაფიული კამათისას (ასეთი კამათები ხშირად მაქვს ხოლმე კონკრეტულ FB ჯგუფში გაწევრიანებულ კინომანებთან, ვინაიდან მეც ერთ-ერთი წევრთაგანი ვარ, წლებია) მითხრა, რომ Oscar-ზე ნომინირებით არ განისაზღრვრება ფილმიო, საკმაოდ გამიკვირდა. პოლემიკაში შევედი, რადგან მეგონა, რომ ამერიკის კინოაკადემია ყველაზე სამართლიანი ორგანიზაცია იყო და მხოლოდ საუკეთესოთა შორის საუკეთესოებს აჯილდოებდნენ. ამასთანავე, ისიც მეგონა, რომ Oscar-ზე ნომინაცია ძალიან დიდი პატივი იყო და მასზე წარდგენა უკვე ფილმის ძალიან დიდ წარმატებას ნიშნავდა. თუმცაღა, ჩემთან მოკამათე ადამიანის სიტყვების სისწორეში მას შემდეგ დავრწმუნდი, რაც “Crash“-მა 3 ოსკარი ჩაიჯიბა. ახლაც კი მახსოვს, კინოთეატრიდან გამოსული ვკითხულობდი ამას როგორ მისცეს ოსკარი-მეთქი.

5419455509168128
Read the rest of this entry »

meu-pac3ads-posterგიფიქრიათ იმაზე, თუ რა ხდება მაშინ, როდესაც დედმამიშვილები თავ-თავიანთ გზაზე მიდიან? მე ხშირად ვფიქრობ ხოლმე. ზედმეტად ხშირადაც. აი ახლაც კი დავფიქრდი იმაზე, თუ სად ვიქნები მე წლების შემდეგ და სად იქნება ჩემი და. ნეტავ ჩემს შვილს როგორი სიახლოვის ურთიერთობა ექნება ჩემს დისშვილ – გიორგისთან. შემდეგ ამ აზრს გონებაშივე ვხურავ და აღარ ვუბრუნდები. ამაზე ფიქრის მეშინია. ალბათ იმიტომ, რომ არ ვიცი რა შეიძლება იყოს მომდევნო გაელვება გონებაში.

ძალიან ბევრი ნანახი ფილმის ორომტრიალში, ეს ფილმი ის ერთერთია, რომელიც მარტივია და ამავდროულად ძალიან ემოციური. როგორც რეჟისორი ანდრე რისტუმი (Andre Ristum) გვეუბნება, ამ ფილმში თქვენ ვერც “ექშენს” ნახავთ, ვერც სპეც-ეფექტებს და ვერც ზედმეტ, გარე ელემენტებს. ზუსტად ამიტომ ისეთი უაღრესად ნიჭიერი ადამიანები იყო საჭირო,როგორები ამ ფილმში მოვიწვიეო. თან რისტუმი ამ ფილმის სცენარზე 2 წელი მუშაობდა და მსახიობების შერჩევას განსაკუთრებული სიფრთხილით მოეკიდა.

310420_168236583266080_1062639391_nმსახიობები? მმმ…აი ისინი, ვინც ძალიან მიყვარს. როდრიგო სანტორო (Rodrigo Santoro), კაუა რეიმონდი (Cauã Reymond) და დებორა ფალაბელა (Débora Falabella). თქვენი არ ვიცი და მე სამივეს ძალიან კარგად ვიცნობ, რადგან ცოდვა გამხელილი სჯობს და დავწერ იმას, რომ ბავშვობიდან ვუყურებ ბრაზილიურ სერიალებს. სამივე მათგანი ბრაზილიურ სერიალებში თამაშობს და ძალიან მიყვარს. როდრიგოც კი, რომელიც ვიღაცამ “შანელი”-ს სუნამოს რეკლამირებაში შენიშნა ნიკოლ კიდმანთან ერთად,რომელიც ბაზ ლურმანმა გადაიღო ან ჯენიფერ ლოპესის შეყვარებულობისას , მე უკვე მიყვარდა მანამდე. ვისაც სერიალი “კლონი” გაქვთ ნანახი, იქ დებორაც გეცოდინებათ, ლუკასის შვილს – ნარკომან მელს თამაშობს. აი კაუა “ბრაზილიის გამზირი”-ს ყველაზე სიმპატიური მსახიობია და დებორა მის შეყვარებულს თამაშობს. მაგრამ მოდით თავი დავანებოთ სერიალებს. მაგისთვის ხომ არ შეგყარეთ ახლა აქ?! :))))
Read the rest of this entry »

ახალი

Posted: 13/01/2014 in Annual Report

ახალი წელი, ფურცელი, პოსტი…
ყველაფერი ისე მეზარება, თითქოს გილიოტინაზე მიმათრევდეს ვინმე.
მმმ… განწყობა??? სრულიად არა-საახალწლო. ისე მიილია 2013 წელი და ისე მომეპარა 2014, რომ არაფერი მიგრძვნია. არც სიხარული, არც ბედნიერება. არ მინდა მჯეროდეს, რომ ბედნიერების განცდის მომენტი გამიქრა ან დამიქვეითდა. უბრალოდ, ალბათ ბევრი რამის მიმართ გავხდი ფრიგიდული და უემოციო. ხო აი ჩემი უემოციობა ძნელად თუ წარმოუდგენია ვინმეს, მაგრამ მაინც.

ისე აი ჩემს ემოციურობაზე გამახსენდა სრულიად ჩემი ხასიათი. იმდენ ადამიანს უთქვამს განსხვავებული და უცნაური ხარო, ბოლოს მეც დავიჯერე. ოღონდ კონკრეტულად რაში მდგომარეობს ჩემი განსხვავებულობა ან უცნაურობა, ვერ გამიგია. ამ ეტაპზე ჩემი ხასიათის მხოლოდ ერთ მახასიათებელს – რომანტიზმს ვაკვირდები. თურმე ეგეც სხვანაირი მაქვს. ეს ჩემმა დაკვირვებულობამ აღმომაჩენინა, “იმდენი ადამიანი” არ ჩართულა ამ ამბავში.

ჯერ ვერ ვეგუები იმას, რომ ახალი წელი დადგა. 2013 წლის სექტემბერი მგონია ჯერ, როდესაც ვაპირებ პოსტის დაწერას, სახელწოდებით “my summer is gone”. არ ვიცი მომავალში რა იქნება შეგუების მხრივ. აქ უნდა იდოს ჩემი ვერცხლისფერი ნაძვის ხის სურათი, მაგრამ დამეზარა გადაღებაც და დადებაც. ხოდა წარმოიდგინეთ პატარა, ვერცხლისფერი ნაძვის ხე ჩემ მიერ შეძენილი ჭრელი სათამაშოებით. ერთგვარი ტრადიცია მაქვს, რომ ყოველი დეკემბრის ბოლოს რამე ახალი სათამაშო შევიძინო ნაძვის ხისთვის. წელსაც შევასრულე. ისე, რაც უფრო მემატება ასაკი, მით უფრო პატარავდება ნაძვის ხე და ეს არ მომწონს. ვოცნებობ, რომ ჩემს სახლში ყოველ ახალ წელს იდგას დიდი ნაძვის ხე უამრავი სათამაშოთი თუ წვიმით დატვირთული. კიდევ მინდა ბევრი ხალხი და ბევრი საჩუქარი ერთმანეთისთვის. წელს არაფერი მსგავსი არ ყოფილა. ჩემები სტუმრად იყვნენ და მე სრულიად მარტო შევეგებე ცხენის წელიწადს. გული რომ დამწყდა ამის გამო, ვიტირე კიდევაც, რასაც ბებიაჩემი მიმიხვდა ტელეფონზე მოლოცვისას. ნუ მოკლედ. Read the rest of this entry »

La salutation

Posted: 25/10/2013 in Paris je t’aime
Tags:

როდესაც სრულიად შემთხვევით მივიღე შემოთავაზება პარიზში გამგზავრების შესახებ, ჯერ გავიცინე, შემდეგ გადავიხარხარე, შემდეგ კი გავიღიმე. ხო, ალბათ თანმიმდევრობა სხვაგვარი უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ეს ხომ ჩვეულებრივი ამბავი არ არის და რეაქციაც შესაბამისი მქონდა. არადა ახლაც მეცინება. როგორ უნდა გავემგზავრო ქვეყანაში, რომელიც დასანახად მეზიზღება. ფეხბურთი – ზიდან-ლიზარაზუ-ბარტეზიანად (ზიდანისთვის დღემდე ვერ მიპატიებია მატერაცის გულში თავის ჩარტყმა), ხალხია და ცივი, ცხვირაწეული. ენაა და ჟღვტნ, შხშლ, ნუ მოკლედ ყოვლად ულამაზო. ფილმებით კი, ამ პუნქტებიდან გამომდინარე, აღარ დავინტერესებულვარ. როდესაც “Amelie” გამოვიდა კინოთეატრში, მახსოვს ვიღაცასთან ვაპროტესტებდი, ეს რაღაც ფრანგული ფილმი რატომ ჩამოიტანეს-მეთქი (წლების შემდეგ ეს ფილმი ჩემი ერთერთი ყველაზე საყვარელი ფილმი ხდება :P). ნუ მოკლედ, პათოსი გასაგებია.

მალტიდან ჩამოსულს აღარ მეგონა, თუ ამ წელს კიდევ გავიდოდი ქვეყნიდან. თებერვალში, როდესაც იტალიის საელჩოში (მალტის ვიზას იტალიის საელჩო იძლევა) 6 თვიანი ვიზა ჩამირყეს 1 კვირიანის მაგივრად, ჩავილაპარაკე, რა ჯანდაბად მინდა 6 თვიანი, წელს მაინც არ წავალ-მეთქი. მაგრამ თურმე სად ვარ :))

ყველაფერმა ჩაიარა, საელჩოში არც მივსულვარ, ვიზა პასპორტში მაქვს და ბილეთები – ხელში. ვდგავარ აეროპორტში, “ვაcheckინებ”, თვალების აქეთ-იქით ცეცებასა და უცხოელებზე დაკვირვებაში გამყავს რეგისტრაციამდე დარჩენილი საათები. არა, საათები აღარ, წუთები. ვიმგზავრეთ არა უშავს. სამომავლოდ ვიცი, რომ Pegasus-ს არ უნდა მივეკარო. არც აქეთ და არც იქით არ მომეწონა. ჯაყჯაყი, ვიწრო სავარძლები, ფასიანი საკვები, უსაფრთხოების ზომების ახსნა საშინელი ინგლისურით, პლუს არა სტიუარდესას, არამედ მონიტორზე გამოსახული 3-4 წლის ბავშვების მიერ. ნუ მოკლედ.

ჩავფრინდით. ენა აბსოლუტურად უცხო. განწყობა ისეთივე, როგორც პირველ აბზაცში. ანუ “აუ ხო, რავი პარიზში მივფრინავ და რავიცი აბა” და ყველას შეშფოთებული სახე “გოგო რას ამბობ, პარიზზე ეგეთ რამეს როგორ ამბობ? ულამაზესია” მე ისევ მეღიმება და ჩემთვის ვფიქრობ, “მოდი, აღარ ვიტყვი, რომ მეზიზღება, თორემ ყველა შეშფოთებულ მზერას მაპყრობს”.

მაშ ასე.
პოსტები პარიზის შესახებ გახსნილად გამომიცხადებია :P