რეისი: თბილისი – სტამბოლი

აეროპორტში ასე მიწურულში პირველად მივედი. როდესაც შედიხარ, ჩანთების სკანირება ხდება. იცით ალბათ ყველამ და ვინც არ იცის, გეტყვით, რომ ეს არის ბარგის შემოწმების მეთოდი აეროპორტებში. წარმოიდგინეთ სიტუაცია: მაქვს ორი-სამი ჩანთა ჩემოდნიან-ხელჩანთიან-ლეპტოპიან-ფოტოაპარატიანად, ნუ ჰა ოთხი ჩანთა. დავდე 1 ჩანთა და  ამ დროს ვიღაც სოფლელი, რეგვენი, იდიოტი (არ მერიდება ამ სიტყვების, რადგან გაცოფებული ვიყავი ამ ფაქტის ხილვისას) ქალი თავის პატარა ხელჩანთას ტენის ჩემი ჩანთის შემდეგ. არადა, მე ჯერ არ მქონდა ჩემი მთელი ბარგი დადებული. ანუ შუაში ჩამიხტა. ისე გავცოფდი, ემოციები ვერ მოვთოკე. მე წარმატებით გავიარე დეტექტორი და რას ვხედავ :D ამ ქალის ხელჩანთა ამ დეტექტორმა ჩაიხვია :D ახია! ნუ მე რომ ამ ქალთან ემოციები ვერ შევიკავე, ეგ უკვე აღვნიშნე. რაღაც მივაძახე. პასუხად არც “უკაცრავად, მეჩქარება” და არც არაფერი. ნუ მოკლედ. ეს საქართველოა. ქაჯეთის ქვეყანა.

რეგისტრაცია უკვე დაწყებული იყო. უცებ ჩემი რეისი მოვძებნე და ჩავდექი რიგში. იქ სადღაც, რამდენიმე დეციმეტრში ქართველების ჯგუფი ჰიმნს მღერის მთელ ხმაზე. მღერის არა, გაჰკივის. ო ღმერთო. მალე ავიდე მეორე სართულზე. მერე უცებ მახსენდება, რომ ყველას აქვს უფლება, მისთვის სასურველი რამ აკეთოს, მათ შორისაა სიმღერაც.

რომ შემეძლოს, ზუსტად ავსახავდი ჩემი გულის დარტყმის სიმძლავრეს. იმას არ ვამბობ, რომ ძლიერ მიცემს. ჯერ ზუსტადაც რომ ჩვეულებრივად მიცემს, უბრალოდ ასახვა მინდა, რომ ვიცოდე какое у меня сердцебиение, когда я в самолёте. ვზივარ თვითმფრინავში, ხელში კალმით და ვწერ ბლოკნოტში.
აი თვითმფრინავი დაიძრა. მივდივართ ძალიან ნელა. უფრო სწორად ჯერ ტრიალდება. ძრავის ხმა ნელნელა მატულობს. მე თან ვწერ და თან ვემზადები airgasm-ისთვის. მიწა ისეთი არაერთგვაროვანია, ვჯაყჯაყებთ. თვითმფრინავი გაჩერდა, შუქები ჩააქრეს…
აააააააააა, ვაიმე! ეს ენით აღუწერელია! პირდაპირ ტვინში გრძნობ თვითმფრინავის მდგომარეობის ცვალებადობას. ჯერ კიდევ თბილისის თავზე ვართ, მაგრამ მთავარია მივფრინავ. ყურები დამიგუბდა და ამიტომ ნერწყვს ვყლაპავ ხშირად.
ჩემს თანამგზავრს ჩანთაში შოკოლადი უდევს. რა შუაშია, მაგრამ ისე მშია, ეს უნდა მეთქვა.
ღრუბლები მიწად მაქვს ქცეული და ვარ ყველაზე რომანტიული ადამიანი მთელ მსოფლიოში. აიპოდი შემთხვევით მასმენინებს სიმღერას და ეს სიმღერაა Smashing Pumpkins-ის „To Sheila”. ფიქრები მერევა ერთმანეთში. Read the rest of this entry »

იცით როგორ ვარ? მთელი დღე ლუარსაბივით მხოლოდ წოლა და ძილი რომ მინდა, აი ეგრე. მაგრამ ლუარსაბს ჭამაც უყვარდა, ცხონებულს :D მე ეგეც მეზარება და შესაბამისად, ბოზბაშისა და ჩიხირთმის ერთმანეთისთვის შედარებისთვისაც არ ვიწუხებ თავს. ჭამითაც მთელი დღეები მხოლოდ ორცხობილა (იგივე сухарь), ყველი და ბორჯომი (რომელსაც მთელი ცხოვრებაა, ვერ ვიტან). ჰო, ლუდისა და ჩიფსების ზედმეტმა მიღებამ (“передозировка”-მ ანუ) თავისი ქნა, კუჭი ამატკია. ანუ ძილისთვის მეტი დრო მრჩება :D
დღეს 04 ივლისი თენდება და ლოგინთან ახლოს (დიახ, ლოგინზე ვარ წამოწოლილი ლუარსაბივით), აქვე ჩემს პატარა მაგიდასთან ჩემოდანი მიდევს. რამდენიმე დღეა აკვიატებული მაქვს სიტყვა “mala”, რაც პორტუგალიურად “ჩემოდანს” ნიშნავს. A minha mala – ჩემი ჩემოდანი კი ასე გამოიყურებოდა გუშინ.

mala

რამდენიმე კითხვა რომ დავუსვა საკუთარ თავს, პასუხი ერთია
- როდის ვცოცხლობ და არა ვარსებობ?
- როდის ვარ ბედნიერი და გახარებული?
- როდის ვარ აღფრთოვანებული და გასხივოსნებული?
- როდის ვარ შეყვარებული?
- როდის ვარ ცოცხალი?
- როდის ვიცინი ყველაზე მეტს?
- როდის ვარ ყველაზე დასვენებული?

როცა ვმოგზაურობ.
ვიღაცამ მითხრა, შენ მხოლოდ ის ადამიანი გაგიგებს, ვისაც შენნაირად ან შენზე მეტად უყვარს მოგზაურობაო. თავიდან შევიცხადე, მაგას რა მნიშვნელობა აქვს-მეთქი, მაგრამ ფიქრისა და გაანალიზების შემდეგ იმ აზრამდე მივედი, რომ მართლა ასეა.
ხშირად იმასაც ვფიქრობ, რომ 12 თვიანი პერიოდი იმისთვის არსებობს, რომ 11 თვე მოგზაურობაზე ვიფიქრო და 1 თვე ვიმოგზაურო. ხშირად ვითიშები და გადავდივარ სხვა ქვეყანასა და ქალაქში. მოგზაურობა – ეს არის ჩემი ამოუწურავი ინტერესი. არასოდეს მბეზრდება და არასოდეს დავიღლები მისით.

აი ახლა გასპარზე მეფიქრება. გასპარი ხომ იცით? ჰმ, ყველამ იცის Gaspard Ulliel. ყველაზე მეტად იციან ამ ორი ვიდეოთი:
1) “ფილმ “პარიზო, მიყვარხარ”-ის ერთი სეგმენტით
2) მარტინ სკორსეზეს მიერ შანელის სუნამოს შესახებ გადაღებული სარეკლამო რგოლით.
თუმცა, მე გაცილებით ბევრი რამე ვიცი მის შესახებ და თუ მომეცა საშუალება, მოვყვები კიდეც. ფილმებიც არაერთი მინახავს, ახლა კი უბრალოდ მეფიქრება მასზე.

ამასობაში A minha mala ასე გამოიყურება.

unnamed

ვწერ პოსტს და თითქოს A minha mala ხვნეშის, მაგრამ მიღიმის. უხარია, რომ დადგა მომენტი, როდესაც ოთახის კუნჭულიდან გამოვათრიე და გავტენე თანსაცმლითა და სხვა საჭირო ნივთებით. საით მივდივარ? იქ, სადაც შარშან ვიყავი – პარიზში! გასპარს ვნახავ და ვეტყვი, რომ ძალიან მიყვარს. რომ ჩამოხვალ, დაგხვდებიო, იმ დღეს მომწერა. არ მჯერა. დაავიწყდება. დავავიწყდები “ორლი”-ს აეროპორტში. აი აგერ ნახავთ, თუ არა.

მე ის ფეხბურთელი ვარ, რომელიც ბოლო დამატებითი წუთების მიმდინარეობისას მაქსიმალურად არის კონცენტრირებული დეტალებზე. ახლა რომ მეფიქრება, A minha mala-ში ბევრი არაფერი ჩამიდია ისეთი, რაც არ მჭირდება. უბრალოდ ის მაინც გაიტენა. უბრალოდ მე ვფორიაქობ და ვზრუნავ იმაზე, რომ ყველაფერი წესრიგში იყოს.
eargasm ისაა, როდესაც სიმღერა არის საუცხოო და ასტრალში გაჰყავხარ. და აი airgasm იცით რა არის ჩემთვის? როდესაც თვითმფინავი ძლივს-ძლივს სეირნობის შემდეგ, ჩერდება და შემდეგ მთელი ძალით და ძალიან დიდი სიჩქარის განვითარებით იწყებს მოძრაობას. შემდეგ ჰაერში ადის და ადამიანი მიჰყავს ცისკენ. ამ დროს მე მაკანკალებს, თავი მგონია ყველაზე მძიმეწონიანი ადამიანი და თანავუგრძნობ თვითმფრინავს, რომელსაც უწევს ასეთი დიდი სიმძიმის (ანუ ჩემი) თრევა. ლიფტშიც ხომ ეგრეა, ზევით რომ ადიხარ, საკუთარ წონას გრძნობ. ნერვიულობა ფეხებში, ტვინის უკრედებსა და გულშია მხოლოდ. სასურველ სიმაღლეზე აფრენის შემდეგ თვითმფრინავი სწორდება და airgasm-იც მთავრდება.

გასპარი მენატრება. თან ძალიან.

A minha mala-ს ეღიმება ისევ. ელოდება იმ მომენტს, როდესაც ერთმანეთს რამდენიმე საათით დავშორდებით. თბილისში დავშორდებით და პარიზში შევხვდებით. მანამდე მე თურქეთში შევივლი; აეროპორტში “საქმე მაქვს”. თუმცა, A minha mala ბედნიერია. ძალიან ბედნიერია, ჩემსავით.

nm,

მაშინ, როდესაც მე, შენ, ყვავი და ჩხიკვი ვუყურებთ ფეხბურთის მსოფლიო თასის თამაშებს, ვტკბებით ჩვენი საყვარელი ნაკრები გუნდების გოლებით ან უბრალოდ სირბილით და ემოციურად ვრეაგირებთ მათი წარმატებისა თუ წარუმატებლობის დროს, შვედეთში დაყიალობს ერთი ადამიანი :D
დიახ, დიახ :D
დაყიალობს და თან ამბობს, მსოფლიო ჩემპიონატი ჩემ გარეშე არ მსოფლიო-ჩემპიონატობსო. გეცნოთ ხელწერა??? :D
ეს არის ზლატან იბრაჰიმოვიჩი. ქედმაღალი, უხეში, აგრესიული, ცინიკოსი და მაინც ჩემთვის საყვარელი იბრა.

ამ ინტერვიუს შემდეგ უკვე ზუსტად ვიცით, რა ტიპია იბრა. http://www.theguardian.com/football/2013/nov/20/zlatan-ibrahimovic-world-cup-not-worth-watching-without-me

და ვინაიდან იბრა არის გაბრაზებული (ოღონდ სიმართლე რომ ვთქვა, ვერ მივხვდი, ვისზე :D), ბრაზილიაში წასვლას არ გეგმავდა. ამასთან დაკავშირებით Dani Alves-მა, Ronaldo-მ და სხვა ცნობილმა თუ არაცნობილმა ბრაზილიელებმა ეს ვიდეო ჩაწერეს.

:D :D :D :D

საბოლოო ჯამში Zlatan Ibrahimovic მაინც გაემგზავრა ბრაზილიაში და ესპანეთის თამაშსაც დაესწრო.
http://www.dailymail.co.uk/sport/worldcup2014/article-2662305/Zlatan-Ibrahimovic-watches-Spain-crash-2014-World-Cup-Laurent-Blanc-PSG-president-Nasser-Al-Khelaifi.html

და შემდეგ ნიუ იორკშიც გადაფრინდა ოჯახთან ერთად დასასვენებლად.

http://www.dailymail.co.uk/sport/worldcup2014/article-2670519/Zlatan-Ibrahimovic-holidays-family-New-York-World-Cup-continues-Brazil.html

Paolo Maldini

Posted: 27/06/2014 in Celebs
Tags: , , ,

ახლა რომ ვფიქრობ, თუ ვინ შეიძლება მისნაირი საყვარელი ადამიანი მეგულებოდეს აპენინებზე – ვერავის ვიხსენებ. ცნობილი მამის შვილობა ავტომატურად იმას ნიშნავს, რომ შენც კარგი უნდა იყო. ხოლო თუ მის საქმეს აგრძელებ, მითუმეტეს.
ეს არის ადამიანი, რომელსაც არასოდეს გაუცვლია საკუთარი ქალაქი და კლუბი სხვა ადგილზე. მან 31 წელი გაატარა “მილანი”-ს შემადგელობაში: 7 და 24! გაიტანა 29 გოლი, რაც მცველის პირობაზე საკმაოდ კარგი შედეგია. დღესაც კი, მიუხედავად იმისა, რომ აღარც მალდინი თამაშობს და აღარც მისი მეწყვილე ალესანდრო ნესტა, იტალიის ნაკრებიც გამოეთიშა მსოფლიო თასს და მილანიც ისე ხშირად ვეღარ იგებს, იტალიის ნაკლები თუ მილანის კლუბი მაინც განთქმულია ე.წ. იტალიური დაცვით ან სხვანაირად რომ ვთქვა, მალდინის სკოლით.
გარდა საუცხოო მცველისა, ის ასევე ცნობილია საოცარი სულგრძელობით, სიმშვიდითა და ჯენტლმენური თვისებებით. ის “il capitano” იყო არა მხოლოდ იმიტომ, რომ კლუბის თუ ნაკრების კაპიტნობა ებარა, არამედ იმიტომაც, რომ ზრუნავდა საკუთარ ფეხბურთელებზე. ისე, როგორც ამას ახლა ჯანლუიჯი ბუფონი აკეთებს, რომელიც, ჩემის აზრით, არანაკლებად კარგი ფეხბურთელია.

AC Milan Training & Press Conference

70425084353693

PAOLO MALDINI

Paolo_Maldini_al_Milan_nel_1985

paolo_maldini_maldini_7682271

დღეს პაოლო მალდინის დაბადების დღეა და მას 46 წელი შეუსრულდა.
მენატრება მისი თამაშის პერიოდი და მენანება, რომ დღეს იტალიას არავინ ჰყავს მისნაირი.

დღეს FIFA-მ პატივით მოიხსენია პაოლო და სტატიაც მიუძღვნა.
http://www.fifa.com/classicfootball/players/player=174730/

მე კი ამ ვიდეოს ვუყურე და ცრემლები მომადგა.

Pepsi

Posted: 02/06/2014 in creative
Tags: , , ,

ამასწინათ, დილით სახლისკენ მომავალმა გადავწყვიტე ჩემი საყვარელი სასმლის შეძენა სახლთან ახლოს მდებარე სუპერმარკეტში. თან იყო დღე და საშინელი, მცხუნვარე მზე. სიცხისგან უკვე აზროვნება მიჭირდა მგონი. ჰოი საოცრებაც, ამ დროს მოხდა Foodmart-ში აპოკალიფსი: სალაროს კომპიუტერს დაემართა რაღაც ხარვეზი და მთელი 20-30 წთ ორი ქილა Pepsi-ით ვიდექი 10 კაციან რიგში. ისე მცხელოდა, ერთი ქილა იქვე დავცალე, კომპიუტერს არა და არ ეშველა. ბოლოს, IT სპეციალისტი გამოვიდა და მოხერხდა პრობლემის აღმოფხვრა. ამ დროის განმავლობაში კი არაერთმა კლიენტმა დააბრუნა საყიდლად გამზადებული პროდუქტი და დატოვა ადგილი. მე კი მედგრად ვიდექი და ბოლომე დაველოდე მომენტს, სანამ ვიყიდდი ჩემს საყვარელ სასმელს.

ეს დიდი არაფერია. უბრალოდ ამ პატარა ეპიზოდით იმის თქმა მინდა, თუ როგორ ძლიერ მიყვარს ეს სასმელი და როგორ უნახავივით ვსვამ ყოველ ჯერზე, როდესაც ვყიდულობ.

პირველი საგაზეთო რეკლამა:  Read the rest of this entry »

64

Posted: 31/05/2014 in just...

დღეს 2014 წლის 31 მაისია.
დღე, როდესაც მამაჩემი 64 წლის გახდებოდა.
მისი საყვარელი ჯგუფი კი ყოველთვის მის თავს მახსენებს.

 

Yeah, I still need you, when you’re 64.

 

 

ესეც სხვა პოსტები მის შესახებ:
http://k84u.com/2008/10/20/13/
http://k84u.com/2013/05/30/may/

იმ დღეს ერთ ქართულ ყვითელ საიტს ვეწვიე. არადა, არასოდეს შევდივარ, მაგრამ…. ნუ მოკლედ.

აქეთ რონალდო და შეიკის ნახევრად შიშველი ფოტოსურათი.

იქით ქართველი ბიჭების გამოკითხვა ქალიშვილობასთან დაკავშირებით.

ორი ამოუწურავი თემაა პრინციპში :D

x