Archive for the ‘ბლოგი და ბლოგერები’ Category

2012 in review

Posted: 01/01/2013 in ბლოგი და ბლოგერები
0

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2012 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

600 people reached the top of Mt. Everest in 2012. This blog got about 6,000 views in 2012. If every person who reached the top of Mt. Everest viewed this blog, it would have taken 10 years to get that many views.

Click here to see the complete report.

ასეთი მონაცემებია ამ ერთი წლის მანძილზე.
25 პოსტი ძალიან ცოტაა, ვგონებ. უფრო მეტი დამიწერია წინა წლებში და ახლა ისეთი წარბშეკრული ვუყურებ ამ მონაცემებს. რას ჰგავს ეს. :(

 

ოქტომბერ-ნოემბერი და ცოტა დეკემბერი

Posted: 02/12/2012 in ბლოგი და ბლოგერები, მუზები, საგიჟეთი, ჩემი დაღლილი მუზები, smile anyway
8

როგორც ლორდ ვადერმა მითხრა ( სიტყვა “მითხრა” უკვე მრავალი მნიშვნელობის მატარებელია. თუ ადამიანმა კომენტარი დამიტოვა, ეგეც თქმაა უკვე) შემოქმედებითი კრიზისი გაქვსო. ნუ რეალურად რომ ვთქვა, ეგ კითხვა იყო, რაზეც ჩემგან დასტური მიიღო და ცხოვრება გავნაგრძეთ. აუ რა ძნელია ხოლმე იმასთან დაბრუნება, რასაც თავს ანებებ. და ეს თავის დანებება კიდევ ცალკე თემაა. ისე არ მინდა გამომივიდეს, თითქოს რაღაც სასწაული დანაშაული ჩამიდენია ბლოგის მიტოვებით და ამას ვერ ვპატიობ საკუთარ თავს, უბრალოდ ხდება ხოლმე. ხანდახან. ნუ კარგი, ხშირად. კარგი ხო, როდის როგორ. ფაქტიურად ბათუმის საავტორო კინოფესტივალის შემდეგ მე პოსტი არ დამიწერია და ესეც ერთგვარი ბლოგერული სიზარმაცე იყო. არ ვიცი, რა დამემართა. მოულოდნელად მოვეშვი, მოვდუნდი და სხვა რამეებზე ვორიენტირდი (ამ სიტყვას პირველად ვწერ და იმედია სწორ ვერსიას ვიყენებ). მათ, ვინც არ იცით, გეტყვით, რომ ფესტივალზე მე მოვიგე ტურ-კომპანია „ვონდერლენდის“ პრიზი (250 ლარიანი ვაუჩერი – კომპანიის მიერ საქართველოს მასშტაბით დაგეგმილი რომელიმე ტური)  და  აჭარის ტურიზმის სააგენტოს  პრიზს – სააგენტოს მიერ აჭარაში დაგეგმილი 3 ერთდღიანი ტური. ეს ისე გამიხარდა, რომ მთელი დღე დადებილებული დავიარებოდი. პირველად მივიღე ბლოგერულ კონკურსში მონაწილეობა და ეგრევე რაღაც მოვიგე. ძალიან გამიხარდა. მინდა კიდევ ერთხელ ბიაფფ-ს დიდი მადლობა გადავუხადო ძალიან ბევრი რამისთვის.

12

ბათუმში ძალიან ვისიამოვნე, გავერთე და შესაბამისად მალევე მივიღე გადაწყვეტილება, რომ შვებულების მეორე ნაწილიც ამ ქალაქში გამეტარებინა. მივხვდი, რომ აქ მოვახერხებდი დასვენებას, მოდუნებას და უბრალოდ უფიქრელობას ყველა იმ ყოფით პრობლემაზე, რაც ამდენი მაქვს ხოლმე თბილისში.
(more…)

de-active

Posted: 10/05/2012 in ბლოგი და ბლოგერები, საგიჟეთი, ფუცკ ფუცკ
8

ჯანდაბა, რამდენიმე დღის წინ პოსტი მქონდა დაწერილი. მახსოვდა, რომ შემდეგ Save Draft-ს დავაჭირე, მაგრამ აი დღეს რომ შევედი, აღარ დამხვდა. ანუ ახლა თავიდან მომიწევს ყველაფრის მოყოლა და დალაგება. როგორც იქნა, საბოლოოდ და ფუნდამენტალურად გადმოვედი wordpress.com-ზე და არ მეგონა ამას თუ ვიტყოდი, მაგრამ დავისვენე. უფრო სწორად, არ მეგონა თუ 5 წლიანი blogger.com-ზე ბლოგერობის შემდეგ ამას თუ ვიტყოდი. ყველაფერი ერთი-ორად მარტივი და თვალწინ გადაშლილი მეშველება. დომეინიც მივაბი წარმატებით და ახლა უკვე ახალი შემართებით მზად ვარ საწერად. ამ გადმობარგების წარმატებით განხორცილებისთვის ძალიან, ძალიან, ძალიან, ძალიან დიდი მადლობა გიგასა და ვადერს. თუ რაიმე ხარვეზი აღმოაჩინეთ, feel free to suggest your ideas. სამაგიეროდ, facebook-ს გავუკეთე დეაქტივაცია. მივხვდი, რომ ასე უნდა მოვქცეულიყავი. უფრო სწორად, რაღაც მოხდა ისეთი, რამაც მიმახვედრა, რომ ცოტა ხნით პაუზა საჭიროა. საკუთარ თავს ვპირდები, რომ ეს პაუზა დროებითია და მოვა დღე, როდესაც log in ღილაკს დავაჭერ თითს.მაგრამ როდის მოვა ეს დღე, არ ვიცი და ვცდილობ ამაზე ბევრი კი არა და, საერთოდ არ ვიფიქრო. მერე რა მოხდა, თუ ცოტას დავისვენებ აქტიური ვირტუალური ცხოვრებისგან?! რაც უფრო აქტიური ვარ ვირტუალურ ცხოვრებაში, მით პასიური ვარ რეალურში. ბევრი საქმე მაქვს შუა გზაზე მიგდებული. რომელი ერთი ჩამოვთვალო, აღარც კი ვიცი. მართვის მოწმობა, უამრავი ტრეინინგი (რომელთა გავლაც ძალიან მინდა. პროფესიული, ნაკლებად-პროფესიული), უამრავი კურსი ( მე არ ვფიქრობ, რომ მაგალითად pr-ს ვისწავლი 1 ან 2 თვეში, მაგრამ კურსი მაინც კურსია). ახლა რომ ვუყურებ ჩემს წარსულს, ბევრად უფრო მოტივირებული ვიყავი. ახლა ადვილად ვიღლები თითქოს თუ რა ჯანდაბა მჭირს, არ ვიცი. მოტივაცია დამიქვეითდა. შთაბეჭდილება მაქვს, თითქოს იმის გამო, რომ facebook დავხურე, ხალხთან ურთიერთობა უფრო გამიძნელდა, კონტაქტის დამყარება უფრო სირთულესთან არის დაკავშირებული. არადა მინდა აღვნიშნო, რომ  აგერ “Google+“-ზეც ვარ, სკაიპიც სულ ჩართული მაქვს, აბსოლუტურად ყველა მეილს (kate@k84u.com, katecoldplay@gmail.com და სხვა მრავალი) ყოველდღე ვამოწმებ, მობილურიც ორივე ჩართული მაქვს. და მაინც. ეს fb მაინც სხვა სართულია, ურთიერთობის სხვა დონეა. ეს არის ვირტუალურ სივრცეში კომუნიკაციის ყველაზე უნივერსალური მეთოდი. თან თუ გავითვალისწინებთ იმას, რომ მე ის ძალიან, ძალიან მიყვარს, ამ გადაწყვეტილების მიღება სასწაულად გამიჭირდა. არა, მოიცა ქეთევან! ასე არა!

მე მართლა ძალიან გამიჭირდა facebook-ის დახურვა… 

უბრალოდ ხდება ხოლმე რაღაცეები, როდესაც გინდა ყველაფერი დახურო და ჩაიკეტო საკუთარ თავთან. აანალიზებ, რომ ან შენ, ან სხვას, ან სულაც ორივეს რაღაც შეგეშალათ. ვთვლი, რომ ახლა ზუსტად ეს პერიოდი მაქვს. ვიცი და იმდენს ვაცნობიერებ, რომ fb-ის დახურვა ოკეანეში წვეთია. მაგრამ მაინც, ეს ის წვეთია, რომლის გარეშე მე პირადად ჩემი ყოველდღიურობა ვერ წარმომიდგენია და რაღაც დროის განმავლობაში მინდა ჩემთვის ვიყო. მინდა ნებისყოფა გამოვიჩინო და “მეგობრების” ( ანუ friend-ების) სტატუს/კომენტარ/სურათის კითხვა/ნახვის მაგივრად დრო საკუთარ თავს მეტად დავუთმო. ახლა თითქოს პაუზა მჭირდება.

ნერვები მეშლება არაერთ გაუაზრებელ შეცდომაზე, რაც არ უნდა დამეშვა. და შემეძლო, არ დამეშვა. უბრალოდ ამას დაფიქრება უნდოდა, გააანალიზება. მე კი ეს არ მიქნია. მერე იყო სილამაზის სალონში ჩემი კანკალი, ტირილი და დამამშვიდებლის დალევა, მთელი პერსონალის თანდასწრებით. არ მინდა დეტალებში ჩაღრმავება – უბრალოდ არის ხოლმე სიტუაციები, როდესაც რაღაცეებს მალავ, შენთვის იტოვებ და ამ დროს სჯობს ყველაფერი დაიბრალო და ნება მისცე სიტუაციას, რომ შენზე გადატეხოს ჯოხები. უბრალოდ მე ვზივარ პირზე ბოქლომ-დადებული და ვთვლი, რომ ასე სჯობს. მინდა, რომ მაპატიონ, თუმცა ეს ხომ ინდივიდუალურია. ვიღაცას უნდა, ვიღაცას – არა. ვიღაცას შეუძლია, ვიღაცას – არა. უბრალოდ სამწუხაროა, რომ ვისაც და რასაც უფრთხილდები, ჯინაზე იმასთან და იქ ხდება ხოლმე გაუგებრობა და უსიამოვნება.

 

სასტიკი სიმართლე კი ამ სურათზე წერია :)

მოგესალმებით ახალი ბლოგიდან. მომენატრეთ.

welcomed me

Posted: 15/04/2012 in ბლოგი და ბლოგერები, საგიჟეთი
25

ახლა, როცა blogger.com-ი უნამუსოდ თუ არც ისე უნამუსოდ მივატოვე…

ახლა, როდესაც აბზაცის შეწევაც კი არ ვიცი და preview post-საც ვერსად ვხედავ, რომ მესამე თვალით შევხედო რას და როგორ ვწერ…

ახლა, როდესაც www.k84u.com-ს ჯერ ისევ ძველ ბლოგში შევყავარ და მე ამაზე ისევ ნერვები მეშლება…

ახლა, როდესაც აქაურობა არის k84u.wordpress.com  და არ ვიცი www.k84u.com-ად როგორ გადავაქციო …

როდესაც საერთოდ აზრზე არ ვარ, რა როგორ კეთდება და გუშინდელი პოსტი თურმე draft-ებში საერთოდაც არ ჩავარდნილა ავტომატურად.

როდესაც არ ვიცი ვიჯეტები როგორ ჩავსვა, პოსტი როგორ დავყო read more-მდე და მას შემდეგ…

როგორ შევამცირო არქივში თვეების რაოდენობა და მრავალი სხვა კატასტროფა.

მოკლედ, სასწაული დომხალისა და გაუგებრობის ფონზე ნაცნობი თუ არანაცნობი ბლოგერების ნებისმიერი რჩევა და დახმარება მისაღებია. კიარადა, ძალიან დიდ მადლობას გეტყვით.

23/10/2011-ის მაგიერ

Posted: 20/11/2011 in ბლოგი და ბლოგერები
4
იდეაში ეს პოსტი 23 ოქტომბერს უნდა დამეწერა, მაგრამ გადამავიწყდა. who cares.  და მაინც. happy 4-th b-day to my delicious blog.  მიყვარხარ და მუდამ ჩემი ხარ.

ეს სიმღერა შენ იმის ნიშნად, რომ რაც არ უნდა მოხდეს ჩემს ცხოვრებაში, ყოველთვის შემიძლია კომპიუტერი გავხსნა და გულისნადები გაგანდო.
:*

შარშან ეს ყველაფერი ასე იყო, წელს კი მეზარება მთელი ეს რეიტინგები და ამბები. Who cares of them? 

So…

Posted: 30/08/2011 in ბლოგი და ბლოგერები, ყველა ეს პატარა შპუნწიკი
8
     ახლა როგორ ვარ??? ჩემს დიდ სკამზე ვარ წამოწოლილივით.მადლობა ვიღაცას, რომ ეს სკამი დამიდგა. გემრიელად მოკალათებულს სულაც არ მაღელვებსის ფაქტი, რომ სამსახურში ვარ და განწყობა სხვანაირი უნდა მქონდეს. ყურში მშვიდი დაამინდის შესაბამისი ჰანგები და მშვიდად ვარ. მიყვარს ზაზა მარჯანიშვილი და თბილისიდანვუსურვებ მას პროფესიულ წინსვლასა და წარმატებებს. ერთი პერიოდი ჩემი გზის მელოდიაიყო ის, რასაც ახლა ვუსმენ. სახლიდან სამსახურამდე მხოლოდ „So…“, სამსახურიდან სახლამდეცმხოლოდ „So“. საერთოდ ხშირად ვფიქრობ იმაზე, რომ მუსიკასა და სიმღერას გაცილებით დიდიძალა აქვთ, ვიდრე ნათქვამ სიტყვებს.


გუშინ მია ჩემთან დარჩა. მორიგი „ელვისობა“ გვქონდა,როგორც პერწკლმა უწოდა. შემდეგ სახლში წამოსვლისას აი ასე სპონტანურად ვუთხარი წამოდიჩემთან–მეთქი. არის ხოლმე მომენტები, როდესაც ჩემი უბანი, ქუჩა, ეზო სასწაულად მიყვარსდა გუშინაც ეგ მომენტი იყო ჩემს გონებასა შიგან. ჩემთან მისვლისას მალევე მიას გემოვნებით გემრიელი ფუნთუშები ვიყიდეთ. აი ისეთიგემრიელი, მია როგორის სურათებსაც დებს ხოლმე.
მისივე თხოვნით გავაკეთე ფბ–ის ანგარიშის რეაქტივაცია.შევედით ჯერ იქ, მერე იქ. სასიამოვნო ფილმი გვინდოდა, რომელიც არც ერთს არ გვექნებოდანანახი. ასეთი რომ ვერ გავიხსენეთ, ისევ ძველი „What happens in Vegas” ჩავრთეთდა სიცილ–ხარხარშიც დრო გავიდა.
     მე მაინც ის მერკანტილური სულელი ვარ, რომელიც გამუდმებითუდიდეს ყურადღებას აქცევს მერკანტილურ სისულელეებს. აი მაგალითად, როგორ ახრამუნებსმია ჩიფსებს ან როგორ მოუხდა ჩემი შინდისფერი ქვედაკაბა. ან აი ის, თუ როგორი თვალებითვუყურებდით რაფაელისა და როჯერის (მე მას ხან როჟეს ვეძახი, ხან როჟერს, ხან როჯესდა ხანაც აი ასე, ანუ როჯერს) ერთ–ერთ ყველაზე ლამაზ და ძლიერ თამაშს. ვინმემ იცოდა,რომ ბავშვობაში ჩოგბურთის ყურებას ძალიან დიდ დროს ვუთმობდი??? არც არავინ. რადგანახლა აღარ არის ის ადამიანი, ვისთან ერთადაც შემიძლია დავჯდე და დავტკბე ერთობ ნაცნობისპორტსმენების თამაშებით.
     იცით რა ტკბილად და თბილად გვეძინა?! იდეაში ესეც ერთ–ერთიმერკანტილური სისულელეა. რომ შეგიძლია ბალიშებზე თავების დადებისას ისაუბრო რომანისგმირებზე, გაარჩიო მათი პირადი ცხოვრება, დაახასიათო ისინი და რაც უფრო მეტად აკვირდებიმათ, მით მეტად გიყვარდება ისინი. 

     ან რა სასიამოვნოა პუტკუნა მეფუნუშესთან საუბარი, როდესაც იცი, რომ ის გემრიელი და თბილი ფუნთუშებით გამოგიშვებს.

   
  დღეს უკვე 31 აგვისტოა და ველოდები შაბათ-კვირას, როდესაც მია კვლავ ჩემთან. აუ ეს იქნება ძალიან მაგარი დღე. 

Is this goodbye???

Posted: 24/08/2011 in ბლოგი და ბლოგერები, საგიჟეთი, ჯანდაბა
20

       Junior Boys – This is goodbye ვის აქვს მოსმენილი ჩემი და გორეცკის გარდა??? პრინციპში არც არავის რომ ჰქონდეს, არ გამიკვირდება, რადგან მე ნინასთან ფბ-ზე მოვისმინე ეს სიმღერა და ეგრევე დავამატე მოსასმენ სიმღერათა სიაში (ე.წ.playlist-ში).
       გუშინ სოფიმ მკითხა, შენ მართლა ასეთი მგრძნობიარე და ემოციური ხარ თუ ცხოვრებაში უფრო ცივად იქცევი ხოლმე?! დავჯდები და ვიფიქრებ ამ საკითზეო. ხოდა სანამ სოფი ფიქრობს და დასკვნებამდე ნელნელა მიდის, მე პოსტს ვწერ და თან ვფიქრობ, რომ ბლოგზე წერა თითქოს მიძნელდება. არადა იდეაში ისევ ისე უნდა ვიყო. რადიკალური და კარდინალური ცვლილებები არ შეინიშნება. ისევ ისეთი ვარ და ყველაფერი ძველებურადაა.

       მიხარია მეგობარი ბლოგერების ნახვა. თუ ბლოგერი მეგობრების… არ ვიცი, რომელია შინაარსობრივად სწორი. უბრალოდ ბლოგერებს შორის არსებობს რამდენიმე ადამიანი, რომელთანაც თავს კარგად ვგრძნობ. არასოდეს მბეზრდებიან და ყოველთვის მიხარია მათი ნახვა/სტატუსი/პოსტი/კომენტარი/სიცილი და აზრების სმენა. გუშინწინაც ეგეთი დღე იყო. თავისი პიცით, სიცილით, აზრებით, მიამიტობით, კამათით, ბოდიალით, ჩახუტებებით, ტაქსით, დაღლით და სიამოვნებით. აი მაგალითად მია, ზურა, პერწკლი და კიდევ სხვები, რომლებსაც სხვა დროს ვნახავ.
       თუ სადმე არსებობს ადამიანი, რომელიც ყოველდღე ამბობს, რომ მას უკვე ცოტა ხნის სიცოცხლე დარჩენია და უკვე ცალი ფეხით იქითაა, ეს ადამიანი აუცილებლად მეგრელია, სუფთა მეგრული სახელითა და გვარით და აუცილებლად ბებიაჩემია. ხანდახან რომ წარმოვიდგენ, რომ მას რამე ემართება, მე მომენტალურად სიკვდილი მინდება. ვერ წარმომიდგენია დღე, როდესაც ის არ იქნება. ვერ წარმომიდგენია ასეთი დიდი სახლი მისი დიასახლისობის გარეშე და ვერ წარმომიდგენია მისი ლოგინი მის გარეშე, რომელშიც აგერ უკვე 24 წელია მიყვარს რბილად შეგორება და დაძინება.
       შემოდგომის პირველ რიცხვებში თუთაკა ჩადის პირველად. დედაჩემი, ჩემი და. ყველა ჩემ გარდა. სამსახურიდან ორი დღე ვითხოვე – ხუთშაბათი და პარასკევი და შაბათ–კვირას გადავაბამდი. ხელფასის დაქვითვით რათქმაუნდა. არ მიშვებენ. მთელი ეს დღეები ვარ მოშხამული.        დიდე კი იქიდან მირეკავს და მეუბნება: მომენატრეო. მე კი ერთგულად ვურახუნებ ყოველდღე 8 საათი მე რომ არ მიყვარს, ისეთ კლავიატურას და ვუყურებ სხვა მოხუცებულ ხალხს, ჩემის მაგივრად. დღეს მაგალითად, გაჩერებაზე ვიდექი და მოხუცებული ქალი შევნიშნე, რომელიც ძლივს ადგამდა ნაბიჯებს. დიდე გამახსენდა. ნეტავ იქ როგორ არის–მეთქი. მინდა მასთან ყოფნა, მეც მისნაირი მშვიდი ვხდები და ვწყნარდები. ჩვენი ოჯახური კონფლიქტების წამალია და ჩვენც უფრო საყვარლები ვხდებით. მერე მე გული მწყდება, რომ დიდედა ( ანუ დიდი დედა, ანუ დედის დედა) ისეთი ახალგაზრდა აღარ არის, როგორიც მაშინ იყო, როდესაც მე ფაფას მაჭმევდა და ბევრს მეფერებოდა. (offtopic: ისე პოსტის წერისას დიდეს რომ ვახსენებ, სულ მეტირება ხოლმე და კიდევ კარგი სამსახურში ასეთ რამეებს ვერავინ მამჩნევს, თუ ვინმე არ დამიჯდა ცხვირწინ).
       დიდე ახლაც მეფერება და თუ არსებობს ვინმე, ვინც მეფერება – ეს მხოლოდ დიდედაა. მინდა, რომ გიოშაც მეფერებოდეს, მაგრამ გიოშა მხოლოდ თავის სათამაშოებს ეფერება და იხუტებს; მე მისთვის ჯერ–ჯერობით ვიღაც, ვისაც შაბათ–კვირას ხედავს. ვიღაც, ვისაც შაბათ დილით ხელებს ურტყამს სახეში, რომ გააღვიძოს და ვიღაც, ვისაც შეუძლია კომპიუტერში „ბაბაბა“–ს (ანუ „ბასტი ბუბუ“–ს + „ობობა“) ჩართვა.


      მივხვდი, რომ მეგობრებს უნდა გაეკიდო, დაეწიო, შეეცადო ყველაფერი აუხსნა. ყველაფერი იღონო მათ შესანარჩუნებლად. მაგრამ თუ შეამჩნევ, რომ ამ ყველაფერს აზრი აღარ აქვს და ამ ყველაფრისგან შენ უკვე ტირილამდე ხარ მისული, მაშინ უბრალოდ უნდა მოტრიალდე და შენი გზით წახვიდე. ხო, ამას დღეს მივხვდი, 24 აგვისტოს. მაშინ, როდესაც ძალიან ძვირფას ადამიანს გული 100 თუ არა, 95%-ით მაინც გადავუშალე. თან ცრემლნარევი თვალებისა და ნერვიულობის ფონზე. კიდევ კარგი წინ არ მეჯდა, თორემ კანკალი და ტირილი ერთად ამივარდებოდა. ხოდა ვნახოთ რა იქნება. ველოდები, will this be goodbye of our friendship or not…

დავიღალე.

დასვენება მინდა.

თუნდაც ზამთრის სახლში.

აბა ზაფხული უკვე კარს იხურავს და უჩინარდება 1 წლით.

სავსე თებერვალი

Posted: 31/01/2011 in ბლოგი და ბლოგერები, მუზები
5
ალბათ საკმაოდ შესამჩნევი იყო ის, რომ 1 იანვრის მერე არაფერი დამიწერია. მიზეზები იყო არც თუ ისე ცოტა. თუმცა ვეცდები ყველაფერი გამოვასწორო თებერვლის წყალობით. ანუ 1 თებერვლიდან ყოველდღე დავწერ ახალ პოსტს, რომელსაც ექნება წერილის ფორმატი. საკმაოდ გაბედული და თამამი საქციელია იმ თვალსაზრისით, რომ რაც არ უნდა ბევრი პირადი ხასიათის ჩანაწერი მქონდეს გაკეთებული, წერილის სტილის მქონე არამგონია ბევრი მათგანი იყოს. ნუ მოკლედ, რაც არის, ეგ არის. გადავწყვიტე, ყოველი დღე ამა თუ იმ ადამიანს მივუძღვნა. ვნახოთ რა გამოვა. 
იდეისთვის ძალიან დიდი მადლობა მინდა გადავუხადო ციციკორეს, აი ამ პოსტისთვის. 
მაშ ასე. სია შემდეგნაირად გამოიყურება: 
Day 01 — Your Best Friend
Day 02 — Your Crush
Day 03 — Your parents
Day 04 — Your sibling (or closest relative)
Day 05 — Your dreams
Day 06 — A stranger
Day 07 — Your Ex-boyfriend/girlfriend/love/crush
Day 08 — Your favorite internet friend
Day 09 — Someone you wish you could meet
Day 10 — Someone you don’t talk to as much as you’d like to
Day 11 — A Deceased person you wish you could talk to
Day 12 — The person you hate most/caused you a lot of pain
Day 13 — Someone you wish could forgive you
Day 14 — Someone you’ve drifted away from
Day 15 — The person you miss the most
Day 16 — Someone that’s not in your state/country
Day 17 — Someone from your childhood
Day 18 — The person that you wish you could be
Day 19 — Someone that pesters your mind—good or bad
Day 20 — The one that broke your heart the hardest
Day 21 — Someone you judged by their first impression
Day 22 — Someone you want to give a second chance to
Day 23 — The last person you kissed
Day 24 — The person that gave you your favorite memory
Day 25 — The person you know that is going through the worst of times
Day 26 — The last person you made a pinky promise to
Day 27 — The friendliest person you knew for only one day
Day 28 — Someone that changed your life
Day 29 — The person that you want tell everything to, but too afraid to
Day 30 — Your reflection in the mirror
 
ინგლისური ყველამ ვიცით (ავად თუ კარგად), ამიტომაც არ ვთარგმნე. ხოდა ვნახოთ. და კიდევ ის, რომ 28 დღიანი თებერვალში როგორ ჩავატიო 30 დღის მანძილზე დასაწერი, ჯერ არ ვიცი, მაგრამ ვიზამ რამეს. რამდენიმე ადრესატი ერთი და იგივე ადამიანია, ასე რომ ბარემ გავაერთიანებ. 
წავედი, ორშაბათი დაიწყო. დავიძინებ ამის დედაც ჯეკ.  
 
 

18-23

Posted: 04/12/2010 in ბლოგი და ბლოგერები, smile anyway
23
გუშინ ლექციაზე, სადაც სულ 6-7 ადამიანი ვისხედით, 4 მათგანი შემიჩნდა გინდა თუ არა, წაგვიკითხე მაგ ბლოკნოტში რაც გიწერიაო. ეს ნაწერი წამაკითხეს. 
ან სად დაინახეს ბლოკნოტში ნაწერები, ან საიდან მიხვდნენ, რომ პირადი ჩანაწერები იყო. იმდენად დავიბენი, რომ არც კი ვიცოდი, რა მეთქვა. მართვის მოწმობაზე მიწერია რაღაც წესები და მაგეებს წაგიკითხავთ-მეთქი. მოკლედ, არაო. დაიჟინეს და მეც დამითანხმეს. თუმცა ძალიან დიდი ხნის ხვეწნის შემდეგ, რადგან არ მიყვარს ასეთი ტიპის ექსპერიმენტები. მე მირჩევნია, სხვას ვუსმინო, ვიდრე მე მისმენდნენ. არ ვარ მოლაპარაკე, მსმენელი ვარ და მიხარია, რომ ყოველთვის შემიძლია გავჩუმდე იმისათვის, რომ სხვას მოვუსმინო და პირში არ ჩავუხტე. 
6 ადამიანიდან 4 მე მისმენდა. შესვენება გვქონდა და სანამ მეორე ლექტორი შემოვიდოდა, დავიწყე კითხვა. თუმცა მერე, ლექტორის შემოსვლამ უფრო ჩამაწევინა ხმის ტონალობა. თითქმის ვჩურჩულებდი და აქედან გამომდინარე, ისიც არვიცი რა გაიგეს. გაიგეს რო რამე?! რაც არ უნდა ყოფილიყო, დავკომპლექსდი, მომერიდა და გაწითლებული ვიჯექი. 
მარის შეფასება: “ვააა, ქეთი შენ არ ხუმრობ!”. 
ირაკლიმ თავი წამოყო: “ირაკლი ვიცი ვინცაა და ნეტავ ირინაც ვიცოდე”-ო. სულელი :) )))))))))))))))) 
გიორგიმ, ბლოგი რა არისო. როგორ არ მიყვარს ეს შეკითხვა :( ((( ამას რომ მეკითხებიან, თითქოს ძალაუნებურად ცეცხლის პირას მსვამენ და მე ალმური მედება. მერე ისიც თქვა, როგორ გეტყობა, რომ უსაქმური ხარო. გამეცინა და რომ გავაანალიზე, ბლოგერები ძირითადად უსაქმური ხალხი ვართ. მაგრამ ეგ დიდი არაფერი, მთავარი სხვა რამ იყო. მთელი გზა მეუბნებოდა, შენ თურმე რა სხვანაირი ყოფილხარ, საინტერესო და იდუმალიო. კომპლიმენტად ვერ აღვიქვი, უფრო დამაბნია. ეგ არვიცი, მაგრამ 5 წელია ერთმანეთს ვიცნობთ და ერთად სწავლობთ და ახლა საკმაოდ გამაკვირვა ამ შეფასებით. 
ნინომ კი პირველად მაშინ მოგაქციე ყურადღება, როდესაც პირველ კურსზე მთელი კურსი აგვატირე PR-ის ლექციაზე შენ მიერ დაწერილი თემითო. 
ეს იყო თავისუფალი თემა, რომელიც პირველ ლექციაზე მოგვცა ლექტორმა დასაწერად. ვფიქრობდი, რა დამეწერა. არ უნდა ყოფილიყო CV-ის ფორმატის და არც “გამარჯობა, მე ვარ ესა და ეს”. სახლში დავიწყე წერა და მერე მივაგდე რვეული. შემდეგი ლექცია რომ მოვიდა, რვეული კი ამოვიღე, მაგრამ დამთავრებული არ იყო და შესაბამისად წაკითხვას საერთოდ არ ვაპირებდი, მითუმეტეს დაფასთან გასვლას. აკი ვთქვი ზევით, რომ არ მიყვარს როდესაც პუბლიკა მისმენს-მეთქი და ახლა წარმოიდგინეთ დაახლოებით 80 ადამიანის წინაშე უნდა გავიდე წინ და წავიკითხო. ეს ის პერიოდი იყო, როდესაც I კურსის I ლექციები მიტარდება და ახლა ვეცნობი სტუდენტურ ცხოვრებას. მე ჯერ კიდევ ბავშვური, მაგრამ მაინც ჩამოყალიბებული გონებით. თავი მაგარი მგონია, ეროვნულ გამოცდებში 100%-იანი დაფინანსება მოვიპოვე და მაინც მიუხედავად ამისა, გულ-დაწყვეტილი იმით, რომ მოვხვდი ეკონომიკის იმ დარგის სპეციალობაზე, სადაც არ მინდოდა. მინდა-არმინდა, უნდა ვისწავლო და უნდა ვისუნთქო. გავიდა ჯერ ერთი სტუდენტი, წაიკითხა. მერე – მეორე და ა. შ. მე ვზივარ და თემას ვამთავრებ. ჯერ სხვა სტუდენტს უკეთებენ კომენტარებს, მე გიჟივით ვწერ და ჯერ კიდევ ვიცი, რომ არ გავალ წასაკითხად. 1-2 მაშინ ახლობელი ჯგუფელი მეუბნება, არ გკიდია, გადიო. ბოლოს მორცხვად ავიწიე ხელი და გავედი რვეულით ხელში. ვნერვიულობ, მინდა ყველას გასუსული იყოს, მთელი აუდიტორია და მერე, როდესაც მოვრჩები, ხის იატაკი ჩაინგრეს ჩემ ფეხებქვეშ. არ მინდა არანაირი კომენტარი, არც დადებითი და არც უარყოფითი. მიწერია ყველაფერი ოჯახზე, ჩემზე, დედაჩემზე, მამაჩემზე. ის, რომ მამაჩემი ცნობილი სპორტსმენი იყო. ის, რომ მე ასეთი და ისეთი ვარ. საერთოდ ყველაფერი. მართლა გვთხოვა, თქვენ შესახებ დაწერეთ თავისუფალი თემაო, ხოდა ყველამ დავწერეთ მაგ ფორმატში. ანუ ის მომენტი არ მქონია, რომ ოჯახზე ვსაუბრობდი და შესაბამისად არ მომრიდებია, რადგან ეგრე დავწერეთ ყველამ. დავიწყე კითხვა და რაც უფრო ბოლოსკენ მივდიოდი, უფრო მეტად მაწვებოდა ცრემლები. ისეთი რაღაცეები მეწერა, რომ ხმა ამიკანკალდა და ვცდილობდი თავი ხელში ამეყვანა. არ მიყვარს როდესაც ჩემ ტირილს ვინმე ამჩნევს.  ლექტორს ეს არ გამოჰპარვია და მითხრა: “ქეთი, ძალიან გულწრფელი ხარ და მაგ ცრემლების მიზეზი ვინც არის, იმის იმედი გაგემართლებინოს”-ო. აუდიტორიაში ხალხი ტიროდა. წარმოიდგინეთ 18 წლის ღლაპმა რა ვქენი. ხალხი ავატირე ნაწერით. თეონას და თიკოს რომ გადავხედე, ცხვირსახოცები ხელებში ეჭირათ. თეონა საერთოდ ზლუქუნებდა. რომ მივუჯექი, “კარგი, გოგო ტეხავს”-მეთქი, ორივეს ვუთხარი ცალ-ცალკე. არადა ლექტორსაც ცრემლიანი ჰქონდა თვალები. 
მერე სახლში დედაჩემს ვუთხარი დღეს ხალხი ვატირემეთქი. ის ჩამეძია და მასაც წავაკითხე. ახლა ის რვეული ზუგდიდშია მგონი, არ მახსოვს. ან თუ არა და დედაჩემს ისე ექნება შენახული, თითქოს მინიმუმ მიხეილ ჯავახიშვილის ნაწერი იყოს. თუმცა დედები ხომ იცით როგორებიც არიან. 
ხოდა ახლა წარმოიდგინეთ ამის მეტი ჩემს კურსელს თუ ჯგუფელს არაფერი წაუკითხავს თუ მოუსმენია ჩემი დაწერილი. გუშინ თავი მიკროსკოპში მეგონა და დებილურ პასუხებს ვცემდი. fb-ზეც ახალი პოსტის ლინკს ისე ვავრცელებ, რომ მხოლოდ ფორუმელებმა და ბლოგერებმა ნახონ. 
რა მალე გადის წლები. ის, რაც 5 წლის მოხდა, თითქოს ახლახან იყო და ამ რაღაცას რომ გახსენებენ, შენც ყველაფერი გიტივტივდება ტვინში. არადა მე როგორ არ მიყვარს ხოლმე ჩემი ნაწერების კითხვა. “ვაიმე, ეს რა სისულელე დამიწერია”-ს სინდრომი მეძალება ხოლმე.
მეტი არაფერი. 
უბრალოდ მინდოდა ბლოგი გამომეცოცხლებინა. 

3 years of existence

Posted: 23/10/2010 in ბლოგი და ბლოგერები
24

ზოგადად: არც კი მჯერა, რომ უკვე ასეთი დიდია ჩემი ბლოგი. არადა ფაქტია. რაც ხდება, სულ ხდება. და რაც სულ ხდება, ყველაფერი იწერება აქ. იცვლის მკითხველებს. იყო პერიოდი, სხვა მკითხველები აქტიურობდნენ, ახლა სხვები აქტიურობდნენ. მომავალში ვინ იაქტიურებს არც ბლოგმა იცის და არც მისმა პატრონმა.
მცირეოდენი ისტორია: დაარსების თარიღი არის 2007 წლის 23 ოქტომბერი, როდესაც ეს პირველი პოსტი ანუ პროლოგისეული ბევრი წერტილით დაიწერა. მას შემდეგ მოვდივართ და მოვდივართ. ავტორსაც და ბლოგსაც ჰქონდათ დაცემის პერიოდები, მერე ისევ ადგომის პერიოდები, მერე ისევ დაცემის, მერე ადგომის და ასე მოვედით დღევანდელ დღემდე.
მობეზრება: არა, არასოდეს მომბეზრებია. არაერთხელ მქონია “ლომკა” (ქართულად არვიცი ეს სიტყვა.), მაგრამ მობეზრებით არასოდეს მომბეზრებია.
დიზაინი: სულ 3-ჯერ შევუცვალე და ჯერ-ჯერობით არსებული ძალიან მომწონს. ჩემს ფერებშია: სტაფილოსფერი, ნაცრისფერი, ცოტაოდენი ლურჯი/ყავისფერი/წითელი/თეთრი, ბაცი ვარდისფერი, კრემისფერი.
კატეგორიები: ამ მხრივ გააჩნია რა შინაარსის პოსტს ვწერ; თუ ცნობილ ადამიანებზე – Celebs, თუ ფილმებზე – Cinematography, თუ ცუდ ხასიათზე ვარ – ჯანდაბა, თუ რამე პატარა დეტალიც კი მახარებს – ყველა ეს პატარა შპუნწიკი, თუ სადმე ყოფნისას ბლოკნოტში დავწერე ყველაფერი და იმას ვაკოპირებ -უცბად გაკეთებული note-ები, თუ სადმე გასართობად ვიყავი – Party Fever, თუ იტალიაზე – Italian Job, თუ ყოვლად სისულელეები წერია პოსტში, ის აუცილებლად just-ში უნდა იყოს გაწევრიანებული. თუ საქართველოს მარაზმებზე ვწერ – ჩვენი ქვეყანა, როგორც ასეთი.  ჩემი დაღლილი მუზები – ოოო, თუ აქ ჩავაგდე რამე, ე. ი. წერის მუზა საერთოდ არ მაქვს. თუ ჩემს პატარა მოთხრობებს ვწერ, ის აუცილებლად Novels-ში იქნება. მას ცალკე გვერდიც აქვს გამოყოფილი. ძირითადად ესენია, დანარჩენები უნდა გადავახარისხო კარგად. ზოგი საერთოდ წავშალო
სპამები: შემაღონეს!!!! მაგრამ ერთ კარგ ხერხს მივმართე: 100 დღეზე ადრე თუა პოსტი დაწერილი, იმაზე კომენტარის დატოვებისას მოდერაცია მაქვს ჩართული. რადგან სპამერები ძირითადად ძველ პოსტებზე აკომენტებენ ხოლმე. მერე ყველას ერთად ვყრი ერთ საქაღალდეში და ერთიანად ვშლი.
ვიზიტორები: ყველას, ვისაც უნდა. რაოდენობა 0-დან + უსასრულობამდე. ამ საკითხზე ჩემი რეაქცია – 0. მეტიც,ბლოგი მწყრალად არის ისეთ ბლოგებთან, რომლებიც “მუშაობენ” ვიზიტორებზე. არცერთ ჩემს პოსტს არასოდეს ჰქონია ვიზიტორების მოსაზიდი სათაური. :მაუსზე ხელის დადების სმაილიკი:
სტატისტიკა: 2010 May – 2010 October



ავატარი: მთელი 3 წლის მანძილზე სტაფილოსფერთმიანი ხუჭუჭა გოგო. სტაფილოსფერთმიანი ხუჭუჭა გოგო მონაწილეობს ერთ-ერთ უთბილეს სიმღერაში: და ამასთან, სტაფილოსფერთმიანი ხუჭუჭა გოგო არის ემინა კუნმულაჟი (ბოლო სურათში). რათქმაუნდა სამივე გოგო სხვადასხვაა, მაგრამ სამივეს აერთიანებს სტაფილოსფერი ხუჭუჭა თმა.
დომეინი: დიახ!!! საკუთარი com დომეინი. რომლის მფლობელიც ა/წ მარტიდან არის. არ დამავიწყდეს მარტში ანგარიშზე 10 დოლარის შეტანა!!! დომეინში იგულისხმება უნივერსალური მეილის მისამართიც, რომელზეც დაჭერისას შეგიძლიათ მეილი მომწეროთ.
universe: აქ ყველაფერი ეგეთია. universe სამყაროს ნიშნავს რომ იცოდეთ. ხოდა სამყაროსეულია აქ ყველაფერი. სიმღერა, პოსტები. თუ არ გჯერათ, საიდბარს შეხედეთ.
ტვიტერი: ეს რამდენიმე თვეა, რაც მაქვს. მათთვის, ვისაც უნდა იქაც გამომაყოლოს თვალი. (კიარადა ჩემს პოსტებს, არ დაიბნეს ახლა ხალხი :დ )
ფბ: არა, არა და კიდევ ერთხელ არა. ბლოგი არის ბლოგი და ფბ არის ფბ. იქ არასოდეს დავწერ, რომ ცუდ ხასიათზე ვარ და თუ რამეს ვა”შეარ”ებ, მხოლოდ ბლოგერები და ფორუმელები ხედავენ.
კიდევ რამდენიმე სიახლე:
1) პოპულარული პოსტები გამოვიტანე. უფრო სწორად მე უბრალოდ ეგ ფუნქცია ჩავრთე და ყველაზე პოპულარულად რომელიც მიიჩნია ბლოგსპოტმა, გამოაგდო და საიდბარში მოათავსა.
2) Amazon.com-ის ბანერები დავდე. თუ ვინმე ჩემი ბლოგიდან გადავა მანდ, ძალიან დამავალებთ, რადგან სპეციალური აქციები გავრცელდება ჩემზე, როგორც მათი ხშირი კლიენტისთვის. თუარადა დაიკიდეთ.
3) ვიდეო: ეს სულ რამდენიმე დღეა, რაც დავამატე. ვფიქრობდი ღირდა თუ არა. ამ ეტაპზე ძალიან მინდოდა. ეს არის Faithless – Crazy English Summer. ამ ეტაპზე ეს სიმღერა არის ჩემი ამოჩემება ალბათ დიდი ხნით. ძალიან ხშირად ვუსმენ ხოლმე.

სულ მგონი ეს იყო.
23 ოქტომბერია დღეს. ზუსტად 3 წელი.

blog addicted

Posted: 28/06/2010 in ბლოგი და ბლოგერები
15

78%How Addicted to Blogging Are You?
Created by OnePlusYou – Free Online Dating

გიგას ბლოგზე დადებულმა ტესტმა რამდენიმე ბლოგერი მოგვიცვა.
მათ შორის მეც.
ბლოგი უკვე ცხოვრების ნაწილია.
მგონი ყველაზე მაღალი % ავიღე :) )))))))

ბლოგი, პირწიგნაკი, სკაიპი, მესენი, ტვიტერი, ფორუმი, ვირტუალობა, რეალობა და ცხოვრება as it is

Posted: 07/06/2010 in ბლოგი და ბლოგერები, ფორუმი, ჩვენი ქვეყანა როგორც ასეთი, Twitter
23

რა საოცრად რადიკალური ვარ… ან საერთოდ არ ვიცი პოსტს რა დავარქვა და უცოდინარივით “…”-ს მივაწერ ხოლმე, ან კი ასეთი გრძელი სათაური “მივაჭედე”.
ახლა ამას რომ ვინმე კითხულობს, სათაურის შესაბამის პოსტს ელოდება, არადა მეც ისეთი ვარ, ამინდზე ვერ დავწერ, როდესაც პოსტის სათაური სულ სხვა საკითხებთან არის დაკავშირებული. მაგალითისთვის ეს 10 პოსტიც გამოდგება სამასრაღაც პოსტიდან. დანარჩენი წერტილებიან-სათაურიანი პოსტების ჩამოწერა ძალიან დამეზარა.
1) ქუჩაში…
2) I Do It All Again…
3) მმმ… ჩუპსსმაილურად
4) აუ მალე რა, მალე რა…
5) ისევ…
6) ასტრალში გავედით…
7) fish…
8) როგორ მოვიშოროთ მამაკაცი 10 წუთში ან ნაკლებში………
9) კიიი, როგორ არა…
10) რა ხდება მაშინ, როცა მარტო ვარ სახლში…

პოსტი ბლოგზე:
გუშინ და დღეს, ანუ შაბათ-კვირას, ანუ 5-6 ივნისს წავიკითხე ყველა GR (google reader)-ში არსებული ახალი პოსტი. აღარ მახსოვს სულ რამდენი იყო, მაგრამ 48 კომენტარი დავტოვე ზუსტად. ეს მხოლოდ 2 დღის მონაცემებია, თორემ პარასკევს, ხუთშაბათს და ზოგადად ამ კვირის მონაცემები რომ დავუმატოთ, სადღაც 200 კომენტარამდე თავისუფლად ავალ.
ზოგადად GR იმისთვის მაქვს, რომ სხვისი პოსტები ვიკითხო და აქედან გამომდინარე, ვერ ვხვდები სხვა GR-ის “მფლობელ” ბლოგერებს რატომ აქვთ იგი, მაშინ როდესაც არ კითხულობენ სხვათა ბლოგებს.
ისიც არ მესმის, რომ წაიკითხავ, რატომ უნდა დაგეზაროს კომენტარის დატოვება.
ისიც არ მესმის არაერთი ბლოგის description-ი რატომ გვაუწყებს შიგნით სექსზე, კაცებზე, ნარკოტიკებზე, ძუძუებზე, ნაშებსა და სხვა ყურში მახვილივით დაშენილი სიტყვების მქონე შინაარსების მატარებელი პოსტების არსებობას მაშინ, როდესაც ყველა ეს ბლოგი ჩვეულებრივი შინაარსის მატარებელი პოსტებითაა მოცული.
მეცინება, როდესაც რომელიმე ბლოგერი თავისი ბლოგის საშუალებით ასწავლის სხვა ბლოგერს “როგორი უნდა იყოს კარგი პოსტი”. მერე შემოვა ვინმე “ცუდი ბლოგის მქონე” ბლოგერი და ეკითხება კომენტარში, რას მერჩიო. პოსტის ავტორიც პასუხობს: ” არა, ეგ ისე დავწერე, შენ კი არ გეხებოდა, ზოგადად დავწერე”-ო.
კიდევ იმაზე მეცინება რომ დაწერს ვინმე პირადი ბლოგი ბანძიაო და ამ დროს შემოსწრებული, პირადი ბლოგის ავტორი საწყალი სმაილების აღსავსე კომენტარს უწერს, რას მერჩიო და პასუხი იგივე, რაც წეღან დავწერე ანუ “უი არა, შენზე კი არ ვამბობ”-ო.
ზოგი განსხვავებას ვერ ხედავს საკუთარი აზრის მშვიდობიანად გამოხატვასა და მეორე ადამიანზე მორალურ შეურაცხყოფას შორის. (მაგ: დავუშვათ მე ვერ ვიტან ქერა ქალებს და ამას ვწერ ბლოგში. შემოდის რომელიმე ბლოგერი და “ვაიმე რას ამბობ, როგორ შეიძლება ქერა ქალები არ მოგწონდეს, შეხედე მერილინს, ის ხომ ამერიკის ულამაზესი ქალი იყო, ან თუნდაც კლაუდია შიფერი არ არის ძალიან ლამაზი???? ამას შენ იმიტომ ამბობ, რომ შენ არ ხარ ქერა და ეგ შენში არსებული კომპლექსების ბრალია) ხო აი ეს არის მორალური შეურაცხყოფა. ამას პლუს არაერთი სწერვული ფრაზა და გამოხტომა და ნუ მოკლედ.
მიხარია ის, რომ არამარტო პოსტებს, არამედ კომენტარებსაც ვადევნებ თვალს. მერე ნიკებს ვაჭერ (თუ ეჭირება) და ახალი ბლოგერიც “იჩითება”, რაც მსიამოვნებს. საერთოდ ძალიან მსიამოვნებს ახალი ბლოგერის აღმოჩენა. მომწონს, რომ ამდენი ადამიანი წერს და მიყვარს სხვის “სულსაყუდელებში” შესვლა. დღეს მაგალითად 2-3 ბლოგერი დავამატე GR-ში.
მიყვარს აგრეთვე კომენტარების გამოწერა. ამაზე ადრე დავწერე კიდევაც ეს პოსტი და ყოველთვის, როდესაც ვტოვებ, მეილზე ვიწერ.

პოსტი facebook-ზე ანუ როგორც გიგამ უწოდა მას, პიწიგნაკზე:
საერთოდ არ ვთამაშობ თამაშებს. ჩემს ბეკის ალბათ დედა ეტირა, მაგრამ საერთოდ აღარ მაქვს სურვილი მისი მოვლისა. ერთადერთი, რაც ათასში ერთხელ მენატრება, ესაა music challenge და ვთამაშობ კიდევაც იშვიათად. შესაბამისად თუ ვინმე მიგზავნის რაიმე invitation-ს ამა თუ იმ თამაშისა, ეგრევე block this application-ს ვაჭერ.
friend-ი პირწიგნაკული სიტყვაა და ქართულად პირწიგნაკში დამატებულ წევრს ნიშნავს და არა მეგობარს, როგორც ამას ინგლისური ენა გვამცნობს. ხოდა ბევრი friend-ი წავშალე. რატომ??? იმიტომ, რომ ჩემი ვასალის ვასალი ჩემი ვასალი არ არისკიარადა ჩემი მეგობრის მეგობარი ჩემი მეგობარი არ არის. არ ვიმატებ ვიღაც რიგით ფორუმელებს. ისიც არ მსიამოვნებს როდესაც ჩემი friend-ი, რომელიც ამასთანავე ფორუმელია,  ვიღაც არა-friend ფორუმელს ეუბნება ჩემზე ეს გოგო ამა და ამ ნიკით პოსტავს ფორუმზეო. ფორუმზე გახსნილია პირწიგნაკის თემა და მიდიიიიი… იმატებს ყველა ყველას არიქა ფერმაში აგურებისა თუ კაფეში ბრინჯისთვის. სულაც არ მინდა, რომ ვიღაცამ ნახოს ჩემი სურათები, პირადი ინფორმაცია, სტატუსებით გამოხატული განწყობა და ა. შ. 5000 მეგობრის შეგროვების მანიით არ ვარ შეპყრობილი thanks God. ხოდა ბევრი friend-ი წავშალე, ვითომ რომ მემეგობრებოდნენ. რად მინდა ისეთი ადამიანები, რომლებიც არც სტატუსზე მიწერენ კომენტარებს, არც like-ებს მიკეტებენ, არც dislike-ებს და არც hate-ებს. და საერთოდ ეს რა შუაშია. უბრალოდ აი საერთოდ არ შემოდიან ჩემს პროფილში და რატომ უნდა მყავდეს??? ან თუარადა ჭორაობენ და ნუ მოკლედ. removed from friends. ნუცამ გააკეთა ანალოგიური და მანამდე ალამ. თავიდან ეს რომ მითხრეს ორივემ ერთად, შევიცხადე, მაგრამ მერე ნელ-ნელა მეც იგივე ვქენი. საქმე like-სა და “აუ რა კარგად გამოიყურები ამ სურათში”-ში არ არის, საქმე არის ურთიერთობაში. ამჟამად 379 friends “ირიცხება” ჩემს პირწიგნაკზე, თუმცა აქ იგულისხმება ძალიან ბევრი page, საყვარელი ცნობილი ადამიანი თუ ჯგუფი, ანუ 379 მეგობარი არ მყავს. ხოდა თავს უკეთესად ვგრძნობ. request-ები რომ მომდის, ვფიქრობ ხოლმე “who’s the fuck?”  და არ ვამატებ. თუმცა ყოველთვის ეგრე არ არის. შეიძლება უბრალოდ ვერ ვიცნო სახელითა და გვარით.
დღესდღეობით ვერ წარმომიდგენია ჩემი საღამო პირწიგნაკზე შესვლის გარეშე. ყველანაირი სიახლე, შეკრება, კონცერტი, საღამო, ამბავი, ინფორმაცია… აქ ყველაფერია.

პოსტი სკაიპზე:
სულ იმას ვამბობდი, რომ ვერ ვიტან, მეზიზღებამეთქი. ახლაც ეგრეა, უბრალოდ იმდენად გლობალური პროგრამაა, რომ უბრალოდ არ გამოდის მისი ქონის გარეშე. არადა როგორ ვერ ვიტან მის ინტეგრირებულ სმაილებს, არც შრიფტის შეცვლის შესაძლებლობა  და არც nudge-ია და ნუ მოკლედ. მაგრამ შევეგუე უკვე. სულ ჩართულია. თანდახან ჩემი და ჯდება, საიტებზე შედის, მე სკაიპში მწერენ. კიდევ კარგი იმდენს ხვდება, რომ არ უნდა უპასუხოს. ახლახანს ვებკამერა შევიძინე და დავისვენე. ზუსტად იმ დღეს ბაკოს მთელი დღე ვესაუბრე. შაბათი იყო მგონი და გვიან ღამემდე ვესაუბრეთ ერთმანეთს.

პოსტი მესენზე:
ანუ MSN ანუ Windows Live Messenger , ნუ მე “მესენს” ვეძახი. ადრე თუ ყოველ წუთში ვიძახდი “შემო მესენში”, ახლა იგივეს ვეღარ ვამბობ, რადგან ჩემმა მესენმა საშვილიშვილოდ გაჭედა. არვიცი რა დაემართა, მაგრამ ფაქტია, რომ აღარ ირთვება. ახალიც გადმოვწერე, მაგრამ მანაც იგივე ჰქნა. ბოლოს წავშალე. არადა ძალიან მენატრება. ყველაზე მეტად ნატოშასთან საუბარი მენატრება. ვიცი, რომ online არის, მაგრამ რა ჯანდაბა ვქნა. არ ირთვება და… არადა როგორ მენატრება :( (((((( თან მე ახალი ვერსია მქონდა :( ((((((((( თუ ვინმე კარგ საინსტალაციოს მომცემთ, ძალიან დიდ მადლობას გამოგიცხადებთ.

პოსტი ტვიტერზე:
რაღაც ძალიან მეუცხოება. თითქოს მხოლოდ კომენტარები და მეტი არაფერი. ყველაზე ძალიან არ მომწონს retwitted რაღაცეები რომ მეჩითება. დიდი არაფერია, თუმცა შიგადაშიგ მაინც შევდივარ ხოლმე.

პოსტი ფორუმზე:
ე. ი. 2006 წელს ვარ დარეგისტრირებული და არაფერი შეცვლილა. ახალი ბაჭყატებითაა სავსე, რომლებიც რათქმაუნდა თავის დამკვიდრებას ცდილობენ. ფორუმი ისევ ისეთივეა, კიარადა მამენტ უარესი. აგვისტოს ომის მერე რატომღაც იშვიათად შევდივარ, მიჭირს. თითქოს რაღაც რეინკარნაცია განვიცადეთ ორივემო. არვიცი, უბრალოდ იშვიათად შევდივარ. ისევ ისე დასცინიან რელიგიასა და ქალიშვილობას, ისევ ისე ცხარედ ჩხუბობენ პოლიტიკაზე. ისევ ისეთი სიტუაციაა.
ვინც გასაცნობი იყო, გავიცანი. არც კი ვიცი რომელი ერთი ჩამოვთვალო… ნუსა, ნატოშა, ალა, პოლსკი, პრანკა, ღუღასპერი,რავიცი ბევრი კარგი ადამიანი. თან პირწიგნაკმა და ბლოგებმა უფრო დაგვაახლოვა ერთმანეთს.

პოსტი ვირტუალობაზე:
Curiosity killed the cat … -ო გვეუბნება translate.ge, როდესაც შეხვალთ და გადათარგმნისთვის სასურველ სიტყვას ეგრევე არ ჩაწერთ. ჩემი პასუხი translate.ge-ს: Well.. as long I am a cat (by zodiac) curiosity doesn’t kill me at all, I just forget the word I wanted you to translate for me. That’s it.
იმდენი საიტი მიგდია bookmark-ში, რომ აღარ მეტევა. რომ აღარ მეტევა, ეს არ მომწონს. ოპერაში ყველა თუ არა, ამაზე მეტი კი ეტევა, მაგრამ სამაგიეროდ ქრომში პირწიგნაკი ძალიან ბევრი კარგი და მოსახერხებელი ფუნქციით მაქვს და 2 ბრაუზერის გახსნა არ მევასება. (ისიც არ მევასება, “მევასება”-ს რომ ვწერ, მაგრამ “მომწონს” არ არის ის, რაც გამოხატავს ჩემს სათქმელს.) დახურვის შემდეგ გახსნისას საიტებსაც არ იმახსოვრებს. ესეც არ მომწონს. მოკლედ ვეღარ ჩამოვყალიბდი რა.

bonus:
თაასთან ძალიან კარგი დრო ვატარეთ. ძალიან კმაყოფილი ვარ. ბევრი საინტერესო, სახალისო და ცხოვრებისეული საკითხი განვიხილეთ.ისეთი გემრიელი სასუსნავები იყო, რომ გადავჭამე იქაურობა მგონი.  მინუსი ერთადერთი ის იყო, რომ ჯერ კიდევ ვერ ვისწავლეთ ერთმანეთის მოსმენა  აუცილებლად უნდა გავაწყვეტინოთ ერთმანეთს საუბარი.    ისეთი კარგი დრო ვატარეთ, რომ წამოსვლა არ გვინდოდა. რომ არ გამხდარიყო გვიანი ღამე, ალბათ კიდევ ვიქნებოდით.




პოსტი რეალობაზე:
დიდე არის ჩამოსული და ხვალ უკან მიდის. დაახლოებით 7-9 დღე გაჩერდა, თუმცა დიდხანს ვერ ძლებს. 82 წლისაა და სამსახურში უნდა წასვლა. წავა კიდევაც, ეს არაა ის ტიპი, რომ სახლში იჯდეს. ეს ბოლო დღეებია, რჩევებს მაძლევს, ჭკუას მარიგებს, მეფერება, მეკითხება ვჭამე თუ არა საჭმელი. თუ გაიგო, რომ არ მიჭამია, ასჯერ მახსენებს, რომ ვჭამო. მეუბნება, რომ შვილიშვილებში ყველაზე მეტად შენ მიყვარხარ, რადგან ყველაზე ჭკვიანი, მიზანსწრაფული და საზრიანი ხარო. მე ვეუბნები, რომ შენ საერთოდ ყველაზე და ყველაფერზე მეტად მიყვარხარმეთქი. სიკვდილს ახსენებს ხშირად, მაგ: “მე რომ მოვკვდები, იქიდანაც დაგლოცავ” და ა. შ. ამ დროს სიტყვას ბანზე ვუგდებ, რადგან არ მინდა იმის გააზრება, რომ ერთხელ გავიღვიძებ და არც ზუგდიდში მეყოლება და მითუმეტეს არც თბილისში. ახლა ამ ოთახში სძინავს. დაძინებამდე კი მითხრა შენ ხვალ დილით სამსახურში წახვალ და ვერ გნახავ და ბარემ ახლა დაგემშვიდობებიო. ისევ რჩევები, ისევ “აწი შეიძლება ვეღარ მნახო”-ები. ამ სიტყვებს რომ ვწერ, უცბად თვალებიდან ცრემლები მომდის. მინდა მასზე ადრე მე მოვკვდე, მაინც უაზროდ ვარ.
გიორგი ისე ჯღნავის, რომ ტვინში მირტყამს მისი ხმა. რა უჯიშო ბავშვია. ჩემმა დამ ვიღაცას უთხრა მთელი დეკრეტულის მანძილზე აქ ვიქნებიო, რითიც ერთი-ორად “გამახარა”. ყოველ წუთში “სოსკა”, “პამპერსი”, “დედის რძე”, “ეძინება და გაარწიეთ” ისმის მხოლოდ და მხოლოდ. და ულევი საყვედური ჩემი მისამართით.
სამსახური უკვე ოფიციალურად მეზიზღება. 




პოსტი ცხოვრებაზე as it is: 
same shit :)

I do it all again..

Posted: 08/05/2010 in ბლოგი და ბლოგერები, მელომანია, ჯანდაბა
6

ჯერ ხო პოსტის დაწერა…
აი ასე ქაოტურად.
დალაგებისა და წინაწარი მოფიქრების გარეშე.
გიჟივით დაწერილი.
თითქოს მელნის ბუმბულიანი კალმით მოხატული, დაგდებულ-დაყრილი პერგამენტზე…
იმდენად დაგდებული-დაყრილი ასოები, რომ ზოგჯერ მგონია ჩემივე ასოები და ამ ასოებით გამოხატული აზრები გამექცევიან.
ამის მეშინია ხოლმე.

 დღესაც ბოლო დღე მქონდა სამსახურში.
კიარადა ამას უკვე აღარ ვამბობ, თორემ მერე ისევ დამირეკავენ კადრებიდან და ისევ ვივლი სამსახურში. ჩემზე უკვე ლეგენდები დადის, კატას და ძაღლსაც კი იცნობსო. ააა, ხო და კიდევ ძალიან კომუნიკაბელურიაო. სასწაულად კომუნიკაბელური. და ძალიან კარგი გოგოაო.
კარგი ვარ თუ არა, ეს მე არ მეხება.
მაგრამ კომუნიკაბელურიაო, რომ ეუბნება პეტრე პავლეს, პავლე – ივანეს, ხოლო ივანე კი – მე, მეღიმება ხოლმე. აა ხო და კიდევ, ეგ დედაჩემს არ უთხრათ… თვალებს გააფართოებს და იტყვის, ვაიმე ნუთუ ეს შენზე თქვესო. ხო, სახლში სრულიად სხვა ვარ. მოწყენილი, მოწყენილი, მოწყენილი, აუტისტი, აუტისტი, აუტისტი, უკონტაქტო, უკონტაქტო, ჩუმი, ჩუმი, ჩუმი. ჩემი რეალური სახე აღარ ვიცი რომელია. ალბათ ორივე და ამავდროულად არცერთი.

მხოლოდ 3 ნაოჭს ვამჩნევ სახეზე.
პირველი წარბებს შორის არის მოთავსებული. სარივით რომ მაქვს ჩასობილი. და 13 წლის რომ ვიყავი, მამაჩემმა საჩვენებელი თითი მატაკა და მითხრა, აი იმდენად სულ შეწუხებული სახე გაქვსს,იმდენად სულ ცუდად ხარ, იმდენად სულ წარბები გაქვს შეკრული, რომ ნაოჭი გაქვსო. რამდენჯერაც სარკეში ვიხედები, ეგ მომენტი მახსენდება. არდაბრუნებადი მომენტი.
მეორე ტუჩებთან მაქვს. ზედმეტი სიცილისგან. ისტერიულად ვიცინი და იმიტომ.
მესამე კი თვალების კუთხეებში. ორივე ზემოთ აღნიშნული შემთხვევისთვის – სიცილისა და ტირილისთვის.

ნეტავ შემეძლოს, რომ ყველას პასპორტზე, პირადობის მოწმობაზე, ბინადრობის მოწმობასა თუ პირადობის დამადასტურებელ ნებისმიერ სხვა ტიპის იურიდიული ტიპის საბუთზე დაბადების თარიღის გაქრობა. არავის გვეცოდინებოდა, ვინ რამდენი წლისები ვართ. სრულიად არავის. ოღონდ ამასთანავე საკუთარი ასაკიც რომ არ ვიცოდეთ. და კითხვაზე “რამდენი წლის ხარ?”, გვქონდეს პასუხი: “არვიცი, მართლა არვიცი.”

 კიარადა…
 
სიმღერის ვიდეო უნდა დამედო.

ადრე ეს პოსტი დავწერე. პატაპუტინამ შთამაგონა, ხოდა რომ დავფიქრდი, მეც ეგრე ვარ.

ახლა კი სიმღერა ვიპოვე…
კიარადა კლიპი, რომელშიც ზუსტად ის ხდება, რაც პატაპუტინამ თქვა.
 საოცარია, რომ სადღაც ოკეანის გადაღმა არსებობს გოგო, რომელიც კლიპს გადაიღებს იმ შინაარსის მიხედვით, რა შინაარსის აზრებიც შენ მოგდის თავში.
ხოდა  სიმღერაც ზუსტად ისეთია…
და ზუსტად იგივე სამსახური მაქვს, რაც 2008 წლის 14 სექტემბერს მქონდა.
და ზუსტად იგივე სასწავლებელში, იგივე ფაკულტეტსა და სპეციალობაზე ვსწავლობ.
და ზუსტად იგივეს ვფიქრობ, რასაც 2008 წლის 14 წელს ვფიქრობდი თუ ვეთანხმებოდი. ხოდა დავწერე კიდეც…
საერთოდ ჩემი ბლოგის ძველ პოსტებს არ ვკითხულობ.
მეშინია.
რომ ჩემივე ასოები და ამ ასოებით გამოხატული აზრები გაქცეულები დამხვდებიან.
ამისი სულ მეშინია.
ამიტომაც არ ვკითხულობ. სხვისი ბლოგების დაარქივებული პოსტების კითხვა კი ძალიან მიყვარს. აი განსაკუთრებით ასეთი შინაარსის პოსტებს თუ გადავაწყდი: “გამარჯობა, მე ახალი ვარ ბლოგ-სამყაროში. ხოდა ჯერ არვიცი რა და როგორ უნდა გავალამაზო, მაგრამ ნელნელა გავერკვევი. იმედია ძალიან კრიტიკულები არ იქნებით ჩემს მიმართ, ჯერ პატარა ვარ ბლოგერობაში”.
ზუსტად იგივე სახლში ვცხოვრობ.
და ზუსტად იგივე ისა რა ჰქვია კაცო…
კიარადა
I do it all again…

და როდესაც Corrine Bailey Rae ხმამაღალი ტონალობით რამდენჯერმე გაიმეორებს ამ ფრაზას, მე ჯერ პირველ ნაოჭს დავისრისავ, შემდეგ – მეორეს, შემდეგ – მესამეს. ბოლოს კი მთლიან სახეს ხელებში ჩავრგავ და Corrine-ის მსგავსად გავიმეორებ რამდენიმეჯერ:

I DO IT ALL AGAIN…
I DO IT ALL AGAIN…
I DO IT ALL AGAIN…
I DO IT ALL AGAIN!!!

არის!!!!!!!!! ასრულდა ოცნება!!!

Posted: 01/04/2010 in ბლოგი და ბლოგერები
16

არც კი მჯერა…
ვაიმე, რა მაგარია…
ძალიან დიდი მადლობა გიგას გაწეული დახმარებისთვის.
ძალიან დიდი დახმარებისთვის.
ხოდა აი ასე.
kate.com და k8.com დაკავებული იყო, მაგრამ ეგ არაფერი.
ამიერიდან თუ გინდათ ისევ ის ცნობილი k84u.blogspot.com აკრიფეთ, ან თუ გინდათ k84u.com
ისე მიხარია, ისე, ისე, ისე, ისე, ისე, ისე, რომ არც კი მჯერა.

ჯერ კიდევ ვერ ვარ google-ის ფუნქციებში კარგად გარკვეული, მაგრამ ნელნელა იმედია გავუგებ ყველაფერს.

აა, ხო…
ახალი მეილი მაქვს…
კიარადა უფრო ალბათ მორიგი უფროა, ვიდრე ახალი.
kate@k84u.com
თუმცა gmail-იც რათქმაუნდა გახსნილი მაქვს.
ეს ძალიან მომწონს. ორი სხვადასხვა მეილი ერთსა და იმავე ბრაუზერში.

ერთადერთი ისაა, რომ ბლოგროლი სად გაქრა, არვიცი.
ნუ კი, იქ ზევით რომ ვაჭერ, პოსტის სახით მიწერია ყველა, მაგრამ უშუალოდ home გვერდზე არ ჩანს. მაგრამ ეს პრობლემა არაფერია, როდესაც არსებობს ისეთი დიადი რამ, როგორიცაა Google Reader-ი!!!!
I love Google!!

აი ასე უბრალოდ

Posted: 23/03/2010 in ბლოგი და ბლოგერები, საგიჟეთი, ჯანდაბა
5

ასე უბრალოდ ხდება ხოლმე. 
ყოველგვარი დიდი მონდომების გარეშე. 

კიარადა.. აქ ლირიული გადახვევა ნამბერ უან…
მარტო მე მიმესიჯებენ ხოლმე, როდესაც ვიღაცას რაღაც სჭირდება???
ანუ აი ისე… არც მოკითხვა, მიუხედავად იმისა, რომ ბოლო 2-3 წელია არ გადავყრივართ ერთმანეთს არსად, არც იქნებ რამე გიჭირს, იქნებ გძინავს, იქნებ ავად ხარ…
თუ მარტო მე მაქვს ხოლმე ამაზე ისეთი მძაფრი რეაქცია, რომ ვცოფდები და ნერვები მეგლიჯება ხოლმე. 



და აქ ლირიული გადახვევა ნამბერ თუ…
ცხოვრებაში პირველად მომინდა რაღაცის გამოცხობა. არვიცი რატომ, მაგრამ მომინდა, რომ ჩაიდანის ადუღების, კვერცხის შეწვისა და ღომის მოხარშვიდან (და აქ ალბათ კიდევ რამეა, მაგრამ მე არ მახსენდება ამ მომენტში სამწუხაროდ) მეორე ეტაპზე გადავსულიყავი. იდეაში და “მამენტ” ჩემი კომენტარები რომ ენახა ვინმეს ტომუშკას ბლოგში, იფიქრებდა, რომ აჰა, ეგაა. მაგრამ გუშინ ისეთ დროს გავიძვიძე, რომ გვერდზე გადავდე ეს საქმე. და აი მოვიდა დღევანდელი დღე. ყველაფერი გავაკეთე: რეცეპტი ვორდის ფაილზე “გადმოვიტანე”, ზედა ნაწილზე სურათი დავადე იმისა, თუ რა უნდა გამოსულიყო საბოლოო ჯამში, გავვარდი კვერცხის საყიდლად, შაქარი, მარილი, სოდა, ლიმნის ცედრა და საერთოდ ყველაფერი დანარჩენი, facebook-ში დადებული სურათი, ჩემი ამ წუთსაც კი შაქრის, ლიმნის, ვანილისა და ნიგვზის სურნელიანი თითები და საკუთარი თავის გასამხნევებელი კომენტარი. მაგრამ აუცილებლად რაღაც მოხდება. თუმდაც ის,რომ ძალიან კარგი კულინარი სახლში მაინცდამაინც დღეს გვიან მოვა და მე კი ჯერ კიდევ სრულიად უნიჭოს ამ საკითხში, გამბედაობა არ მყოფნის, რომ 100%-ით დამოუკიდებლად საქმე ბოლომდე მივიყვანო, მაინც მჭირდება,რომ კეთების პროცესში მიყურებდეს ვინმე გამოცდილი.  მერე კი უიი… ჯემი არ გვაქვს, მხოლოდ მურაბები და ის უშველებელი ბლენდერი ვერ დამეხმარება, რადგანაც ხილს წყლად აქცევს და როგორ თუ მე არ დავფიქრდი მანამ, სანამ რაღაცის გაკეთება დავაპირე. დევს ახლა მადისაღმძვრელი სურნელით აღსავსე ცომი მაცივარში და რას ელოდება არვიცი. ალბათ სანაგვე ყუთში მოთავსებას. “ხვალ ვიყიდოთ ჯემი და გავაკეთოთ”. არადა დღეს მთელი დღე სახლში ვიყავი, ხვალ მთელი დღე სახლში არ იქნება, მერე მე საღამოს ლექცია მაქვს, მოვალ სადღაც 9-ზე. ხალისი აღარ მაქვს უკვე გაკეთების, არადა იდეაში ეს უნდა გამოსულიყო და როგორ მინდოდა.
 

და აქ ლირიული გადახვევა ნამბერ სრი…  
თუმდაც ის, რომ არაერთი ჯგუფელი ასჯერ დაგირეკავს კითხვებით” მაგისტრატურის ფული როდის არის შესატანი?”, “ხვალ რომელ აუდიტორიაში გვაქვს ლექცია?”, “კობას (ლექტორი) ქსეროქსები არ გაქვს, რომ მათხოვო?” და უარყოფითი პასუხის შემთხვევაში იწყებს ხმამაღლა და გამაღიზიანებლად საუბარს მაშინ, როდესაც დილის 10 საათია და შენთვის იქით არ არსებობს არანაირი რეალური სამყარო. საღამოს კი შემოდის სკაიპში და იგივე ტექსტს აგრძელებს. ნელნელა (და რატომ ნელნელა და ამდენი ხანი სად ჯანდაბაში ვიყავი ნეტავ) ვხვდები, რომ არ შემიძლია ისტერიკიან ეგოისტებთან ურთიერთობა. აი ნუ არა და მორჩა რა. ორი მინუსი ერთმანეთს რომ ვერ ეწყობა, ეს ჯერ კიდევ როდის თქვა ხალხმა, დაამტკიცა და მერე ამ დამტკიცებებს “ფიზიკა” და “ქიმია” უწოდეს. ნუ რა ვქნა. არ შემიძლია ისეთ ადამიანებს დავუთმო და კომპრომისს მოვუხმო, როდესაც იგივეს ვერ ვხედავ მისგან.








და აქ ლირიული გადახვევა ნამბერ ფორ…
ჩემს ბლოგს ჰყავს 41 ოფიციალური მკითხველი (ანუ ბლოგურ და უფრო გასაგებ ენაზე რომ ვთქვა “მიმდევარი” და ანუ “follower”-ი).
ბლოგი სულ 3-4 დღით დავხურე მგონი და დღეს დილით რომ შემოვედი, 41-დან 40-ზე ჩამოვიდა.
დღეს საღამოს კი ისევ 41-ზე ავიდა.
საქმე follower-ობაში არ არის, იყო დრო ერთიც არ მყავდა და არც შურის თვალით ვუყურებდი, სხვას რომ 20 ჰყავდა, ჩემზე მაგარი ბლოგის პატრონს. და დღემდე არცერთი ბლოგის follower-ი არ ვარ, მაგრამ არცერთი პოსტი არ მრჩება უყურადღებოდ. 
საქმე იმაშია, როგორ იკიდებს A ადამიანი B ადამიანს, როდესაც  B ადამიანი თავს რაღაც ისე კარგად არ გრძნობს, როგორც A მისგან მოელის. და კიდევ იმაში, თუ როგორ ეგრევე ახსენდება, როდესაც B ადამიანი ისევ “ცვეტში”-ა და ბლოგ- თუ ურთიერთობაგახსნილია.
ნასტასიამ დაწერა ასეთი რამ: “იდეალურია, როცა არსებობენ ადამიანები, რომლებსაც პერიოდულად, მაგრამ ნებისმიერი ,,შენ” უყვარხარ”. და ნეტავ ასეთი “იდეალური” ოდესმე თუ არსებობს??? არვიცი.
სხვა დრო რომ ყოფილიყო, ყველაფერს ვიღონებდი იმ ადამიანის დასაბრუნებლად, ახლა კი უკაცრავად ქუჩური და უტაქტო სიტყვისთვის, მაგრამ “მკიდია”. კარი ყველასთვის ღიაა. და ვისაც უნდა შემოვიდეს, ვისაც უნდა გავიდეს.

გამოვრთე სკაიპი..
გამოვედი facebook-დან. 
გამოვკეტე ოთახის კარი.
Thank’s God, he’s not in here for a couple of days.
და ვცდილობ ყველა და ყველაფრისგან იზოლირებას, რაც მაგიჟებს.
ერთი ეს სურნელი ვერ მოვიშორე თითებიდან. მინდა ხვალ მივუბრუნდე ისევ. უბრალოდ მურაბებს უფრო ხშირად ვაკეთებთ, ვიდრე თვალს ვახამხამებთ და მაგან გადამიყვანა ჭკუიდან, თორემ… 
ღამის 11 საათზე დახურული “პოპული”-ს დედა ვატირე, თორემ რა უნდა ჯემის შოვნას.

მანამდე კი… ჩვევაში გადასული იდიოკრატია…
26 hours of hunger. :) )))) 

ბლოგის გახსნა

Posted: 20/03/2010 in ბლოგი და ბლოგერები, Facebook
14

მოკლედ ასე იყო თუ ისე… 
ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა…
გადავწყვიტე ბლოგი ისევ მისი ძველი რეჟიმისთვის დამებრუნებინა. დახურვის ერთ-ერთი მიზეზი ანომიმური რუსი მკითხველების კომენტარებიც იყო. რომლებიც გაურკვეველი შინაარსის კომენტარებს მიტოვებენ მე და არამარტო მე. არვიცი როგორ უნდა მოვიშორო ისინი, ჯერ-ჯერობით თითოეულ კომენტარს ხელით ცალ-ცალკე ვშლი. 
ისევ გახსნილია და ისევ გახსნილად ვწერ პოსტებს. 
თუმცა მაქსიმალურად შევეცდები პირადი ტიპის პოსტების რაოდენობა შევამცირო. ნამდვილად არ ვიცი, რამდენად გამომივა, მაგრამ მართლა შევეცდები. რატომ?? იმიტომ, რომ არასასურველი ადამიანებიც კითხულობენ აქაურობას და ეს მე არ მსიამოვნებს. მაგრამ ახლა ვიტყვი იმას, რომ მე მაპატიეთ და ცოტა უტაქტოდ რომ ვთქვა, ფეხებზე მკიდია ვის რა შთაბეჭდილება შეექმნება ჩემზე და ჩემს ბლოგზე. რაც გინდათ, ის იფიქრეთ. 

გუშინ გოჩას გავყევი “GIPA”-ში, სადაც Social Innovation Camp-მა გამართა პრეზენტაცია. ძალიან მომეწონა და მინდა უფრო ჩავერთო ამ საქმეში. აგერ მათი facebook, სადაც შეგიძლიათ თვალი მიადევნოთ სიახლეებს. ნაცნობი ბლოგერებიდან ვიყავით მე, გოჩა, გიგა, როკო, გავიცანი თაზო და ზურა. ძალიან საინტერესო  პროექტები გაიმართება და იმედი მაქვს, მეც მივიღებ ამ ყველაფერში მონაწილეობას.  მე და გიგა ერთ გუნდში მოვხვდით ერთმანეთის მსგავსი იდეების გამო და მჯერა, რომ კარგად განვახორციელებთ ყველაფერს გამიზნულს.მიხარია, რომ გოჩაც შემოგვიერთდა. 

დღეს საქართველოს ეროვნულმა ნაკრებმა თურქეთში გამართულ შეხვედრაში რუსეთის ეროვნულ ნაკრებს მოუგო ანგარიშით 36-8. ძალიან გახარებული ვარ. იმდენს ვხაოდი, ყელი მტკივა ცოტა არ იყოს. მიხარია მათი წარმატება. ასე თუ გავაგრძელებთ, წარმატება და იღბალი ჩვენი თანმხლები იქნება მუდამ. 

ნელ-ნელა უკეთესად  ვარ. უფრო და უფრო მეტად ვცდილობ ადამიანების აზრები უგულებელვყო. და როდესაც ამას ვაკეთებ, უფრო მშვიდად ვგრძნობ თავს.