Archive for the ‘ყველა ეს პატარა შპუნწიკი’ Category

Mე Mაინც Mაგრად Mკიდია (a.k.a. 4M)

Posted: 04/11/2008 in მუზები, ფორუმი, ყველა ეს პატარა შპუნწიკი, ჩვენი ქვეყანა როგორც ასეთი, Weird
19

კარგად ვარ ამ ბოლო დროს…
ძალიან კარგად…
კიარადა…
მთლად კარგად არა, მაგრამ
მკიდია, მე მაინც მაგრად მკიდია…


ამ ბოლო დროს იმდენი ტანსაცმელი ვიყიდე
3 საყვარელ მაღაზიაში,
რომ გარდერობსა და კარადაში ლამისაა,
მეც შევეტენო, რომ ისინი დავატიო…
მერე რა..
მკიდია, მე მაინც მაგრად მკიდია…

რამდენიმე დღის წინ უნი–ში მივედი,
იმის დასტურად, რომ ცოცხალი ვარ,
უბრალოდ ვერ ვახერხებ სიარულსმეთქი…
საყვარელმა კურატორმა ქალბატონო რუსიკომ მითხრა…
არ არის არანაირი პრობლემა,
მთავარია გამოცდებზე მოხვიდეო.
მერე კი ვუთხარი, შეძლებისდაგვარად ვივლიმეთქი,
მაგრამ მაგასაც ვერ ვახერხებ მგონი…
კიარადა…
მკიდია, მე მაინც მაგრად მკიდია…

გამუქებულ ფრაზაში შეცდომაა…
ქართულ ენაში, ისევე როგორც ინგლისურში
არ შეიძლება 2 უარყოფა,
მაგრამ, მიუხედავად ქართული (და არამარტო ქართული) გრამატიკის
უდიდესი სიყვარულისა, მაინც ვერ ვასწორებ ამ შეცდომას,
რადგან არვიცი სად ვუშვებ მას.
ასე რომ
მკიდია, მე მაინც მაგრად მკიდია…

ვიღაცას თურმე დავუბლოკივარ ფორუმში,
მსნ–ში, ბლოგიდანაც ამოვუშლივარ,
4 წლიანი მეხსიერებიდან წავუშლივარ…
რადგან თურმე მე “ვისლევე რაღაც დაბალი ფასეულობებისთვის” ( აი ძალიან დიიიიიიდი )
ერთხელ დოდიმ დაწერა თავის ბლოგში
როდესაც საერთოდ არ ვიცნობდი მას, მაშინ:
“მიყვარს, როდესაც ვგებულობ, რომ ვიღაცას ვეზიზღები,
ეს მე მაძლიერებს და ვრწმუნდები, რომ მაგარი ადამიანი ვარ”–ო…
ხოდა 100%–ით გავიაზრე, შევისისხლხორცე ეს აზრი…
ის, რომ იმ ვიღაცას ვეზიზღები
მკიდია, მე მაინც მაგრად მკიდია…

დღეს სამსახურში ჩემი windows, მეილი და პროგრამა დამიყენეს…
რამაც უზომოდ გამახარა…
თუმცა მიუხედავად ამისა,
ხელს ვერაფერზე ვაწერ, მაგრამ
მკიდია, მე მაინც მაგრად მკიდია

ვინაიდან მე და ჩემი და,
ორივე ვაკეში, ერთმანეთთან ძალიან ახლოს ვმუშაობთ,
სამსახურს რომ მოვრჩი, ავტობუსის გაჩერებასთან მდგარა.
დიდ ჯიპს ამოეფარა, რომ შევეშინებინე, მაგრამ ვერ მოახერხა…
არ შემშინებია…
კიარადა…
მკიდია, მე მაინც მაგრად მკიდია…

მერე ძალით გამოვიყოლე “Mango”-ში,
ქუდის ყიდვა მინდოდა, მაგრამ გაყიდულა
და მომავალში ან იქნება, ან არა.
არაუშავს, სამაგიეროდ მზის სათვალე მომეწონა უზომოდ
და მას ვიყიდი ამ დღეებში.
ასე რომ ქუდი
მკიდია, მე მაინც მაგრად მკიდია…

ერთი მეგობრის დაკარგვით
მეორე შევიძინე.
ეს ადამიანია ფორუმელი Mr. President
მთელი არსებით გვძულდა ერთმანეთი
მთელი შარშანდელი წელი და
განსაკუთრებით 2008 წლის თებერვალში,
მაგრამ ახლა ფორუმელობის მაგალითზე
ძალიან კარგად ვართ ერთმანეთთან.
ადრე რომ გვძაგდა ერთმანეთი
მკიდია, მე მაინც მაგრად მკიდია…

დღეს მე და ჩემი და
სახლში მოვდიოდით
და პეკინზე ისეთი საცობი იყო საღამოს 8–ის ნახევარზე,
რომ სახლში 9–ის ნახევარზე მოვედით.
თუმცა ეგ არაფერი, საცობი
მკიდია, მე მაინც მაგრად მკიდია…

ვიცინიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიი!!!!!!!!!!!

მარწყვი

Posted: 26/10/2008 in მელომანია, ყველა ეს პატარა შპუნწიკი
7

ჩემი უსაყვარლესი ხილი…
შემიძლია ვჭამო N რაოდენობით.
წელიწადის ნებისმიერ დროს…
მიყვარს ყველანაირი.
ნაყინით, შაქრით, რძით, წვენის სახით…
ნუ, აი ძალიან მიყვარს მართლა…

ეს სიმღერაც განსაკუთრებით მიყვარს…

მინდა…..

Posted: 10/10/2008 in ყველა ეს პატარა შპუნწიკი, Hot Chocolate
9

ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ბევრი…
ძალიან ბევრი


აი ამ სამი რაღაცის გარდა რამე თუ მინდოდეს 24/7 უსინდისო ვიყო…
ჯანდაბას კრემიანი ნამცხვრები…
კიარადა…არა, რა ჯანდაბას…რა სისულელეა…
მაგრამ ისა…
ეს სამი მუდამ…

p.s. ან, გახსოვს სოფოს, კიარადა სიფოს რომ მოვუგე ნარდში 7 ცალი ბაუნტი???

staff

Posted: 22/09/2008 in ყველა ეს პატარა შპუნწიკი
11

ხოოოოოდა ვიყავით გუშინწინ ექსკურსიაზე..
მთელი ფილიალი…
კიარადა, რამდენიმე არ წამოვიდა, მაგრამ ეგ არაფერი…
ჩვენ მაინც წავედით ამინდისა თუ დილით ადრე ადგომის დაზარების მიუხედავად…
წარმოიდგინეთ, ყოველდღე დგები დილით ადრე, მათ შორის შაბათ დღესაც…
ხოდა ახლა კვირასაც მომიწია…
და ექსკურსიის გამო ზუსტად იგივე დროს უნდა ადგე. მიხვიდე ზუსტად იგივე ადგილას, სადაც დადიხარ ყოველდღე და ზუსტად იგივე ხალხი უნდა ნახო…
მაგრამ ეს სულ სხვა პონტია…
შარშანდელ სამსახურთანაც ვყოფილვარ ექსკურსიაზე, მაგრამ შედარება არ არის…
თან შარშან იმენა ყველა ვიყავით და ახლა მხოლოდ ერთი ფილიალი…
თან აი ისეთი პონტია, რომ აქ რაღაც საოცარი ხალხი რა…
ზოგჯერ მართლა მიკვირს ხოლმე, ამდენი კარგ ადამიანთან რომ მოვხვდი…
ხოდა ნუ, შაქროს ნაწარმის გარეშე ხომ ჩვენ არ ვარსებობთ…
კიარადა… ანუ მაინც შევიძინეთ ძეკას საყვარელი ხაჭაპურები დეკასვე საყვარელ ადგილას, ვიყიდეთ არაყი რამდენიმე ბოთლი, კონიაკი, ჩიფსები (ერთი ცალი პაკეტი პირადად უფროსმა მომცა), ხოდა გავეშურეთ ბოდბისკენ…
მარშრუტი ასეთი იყო…
თბილისი – ბოდბე – სიღნაღი – მერე უკან საგარეჯოში რესტორანი – თბილისი – ლოგინი – სიზმარი

ხოდა ბოდბის მონასტერში არაერთხელ ვყოფილვარ, მაგრამ აღარ მახსოვდა…
საერთოდ ექსკურსიები ძალიან ცუდად მამახსოვრდება ხოლმე. ბავშვობიდან ასე ვარ. ეტყობა იმდენად ხალხთან გართობაზე ვარ ორიერტირებული, რომ ადგილს მეორეხარისხოვნად მივიჩნევ ხოლმე. ხოდა ბოდბე კი გავიხსენე, მაგრამ უკანა მხარეს თუ კიბეები იყო, არ ვიცოდი. ხოდა გვეგონა რამდენიმე საფეხური. რა რამდენიმე?! 1600–ო თუ რაღაც, ხოდა რამდენიმე თანამშრომელი დავაწექით. გზაში სურათებს ვიღებდით, ვხუმრობდით, ვიცინოდით, ლელა წურწუმიას ცეკვას ცეკვავდნენ ვიღაცეები და ნუ მოკლედ მაგარ დროს ვატარებდით. თურმე ნამეტანი შორს ჩავსულვართ. ნუ, წყაროსთან და პატარა ეკლესიასთან კი მივედით, მაგრამ ჩვენმა ულტრათანამედროვე(ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით)სამარშრუტო ტაქსმა არ მოგვაკითხა. ცოტა არ იყოს და ვინერვიულეთ, მერე ტაქსები გამოუშვეს. დედაააა… რაც ტაქსებმა იარეს, იმას ჩვენ ფეხით გავივლიდით 1,5 სთ–ში ალბათ, რადგან მართლა დიდ მანძილზე იყო საწყისი ადგილიდან.

გავეშურეთ სიღნაღს…. აქაოდა, სიყვარულის ქალაქიო. აი დიდი არაფერი რა. პროსტა ყველაფერი არის გარემონტებული და ერთი–ორი ქუჩა. ჩვენი მშენებარე ფილიალი მოვინახულეთ, რაღაც ნამეტანი მეპატარავა, მაგრამ ეგ არაფერი. ხოდა აქ ცოტა არ იყოს გავთამამდი. დამცხა და ზედა ეგრეთწოდებული “fუტბოლკა” გავიხადე. შიგნით ბრიტელებიანი მაიკა მეცვა. ხოდა… პირველად ამდენი ხნის მანძილზე გამოვაჩინე სვირინგი.
არა ნუ…
პადობნი ჯიგარი ხალხი არ არსებობს რა…
ერთ ნაწილს საერთოდ რეაქცია არ ჰქონია…
და მეორეს – “უი, რა საყვარელია ” რეაქცია ჰქონდა…
მე კი რაღაც შიშები მქონდა…
შიშები კიარადა…
მორიდებულობის გრძნობა…
რომ სამსახურის გუნდთან მაინც ტეხავს სვირინგი…
მაგრამ აი ხომ ვამბობ რა… ისე ჯიგრულად მიიღეს რომ, მეტი არ შეიძლებოდა…

გზაში ისევ სიცილი, ხუმრობა, სიმღერა…
ნუ კაროჩე რა…
მივედით რესტორანში, სადაც თურმე მიშას უქეიფია მთავრობასთან ერთად.
მასპინძელმა გვითხრა, მიშამ კარებს რომ მოკიდა ხელი, იმაზე მოგაკიდებინებთო…
დედა, ნუ აი ღმერთო ჩემო რა…
ჩემს უფროსს ვეკაიფებოდი, რა დამთხვევაა სახელშიმეთქი…
თან ესეც გლავნი და ისიც…
ხოდა დაიწყო ჭამა–სმა…
ჩვენ ვატყუებდით მასპინძლებს, თითქოს მთავრობიდან ვიყავით, რომ კარგად გაგვმასპინძლებოდნენ. უფროსი ამბობდა: “ახლა ჩვენი მინისტრიც შემოგვიერთდება მალეო”. რომ ვთქვა, რომ კარგად დავნაყრდიმეთქი, ძალიან დიდი ტყუილი იქნება. კახეთში უკრაინულ არაყს რომ გამოგიტანენ, მართლა ძალიან დიდი პიზძეცია რა. მერე საფერავი გამოიტანეს, ბანძი იყო (როგორც მამრებმა თქვეს), მაგრამ მე მაინც დავლიე რამდენიმე ჭიქა…
ნუ აი ადამიანს სიმთვრალეში უნდა დააკვირდე რა… უფროსი იყო თამადა და ისეთ საყვარელ სადღეგრძელოებს ამბობდა, რომ გულში მეღიმებოდა. თან აი ისეთ გოიმურს კი არა, ტრადიციულად რომ იციან ხოლმე ქართულ სუფრებზე. არა, საერთოდ არა. ძირითადად ჩვენს ურთიერთობას რომ ეხებოდა, ისეთ სადღეგრძელოებს ამბობდა…მეგობრობა, ნდობა, სიყვარული, ერთგულება…..და ასე შემდეგ და ასე შემდეგ… მეც მომიხსენია შემდეგი სიტყვებით: “აუდიტი რომ იყო შემოსული, ქეთის საერთოდ არ ეხებოდა არაფერიო, აი საერთოდ არაფერ შუაში არ იყო, შეეძლო არ დაგვხმარებოდა, მაგრამ სულ რაღაცას გვიკეთებდა და გვეხმარებოდა”–ო. ძალიან მესიამოვნა. მერე გავედით სცენაზე და უბანძეს რუსულ სიმღერებზე ვიცეკვეთ… მეტის პრასვეტი არ იყო საგარეჯოში. ხოდა თან, პახოდუ ცეკვები, სურათის გადაღებები და რავიცი რა…კიდევ არაყი დავაყოლე და მოკლედ დავიმხეთ რა. თან ჩვენს გარდა არავინ იყო ამხელა რესტორანში.
მეორე დღეს ყველა ისე მაგარ ხასიათზე იყო, რომ მუშაობის განწყობა არავის ჰქონდა.წინა დღის ამბებს ვარჩევდით. რა საყვარელია ადამიანი პახმელიაზე. ასეთი მომღიმარი არ მინახავს მთელი ამ პერიოდის განმავლობაში…რაღაც საკითხით დავინტერესდი და ასე მითხრა ბევრი საინტერესო მასალა მიდევს კომპიუტერში, შენ fლეშკა მოიტანე და დანარჩენი მე ვიციო. ხედავს ჩემს სიბეჯითეს.
კიდევ მინდა მათთან ერთად.
love you guys….

ხოდა ესეც რამდენიმე სურათი უტვინოს ხათრით…






Cплашной позитиФФФФФФФФФФ

Posted: 17/09/2008 in ყველა ეს პატარა შპუნწიკი
10

არასოდეს დამიწერია ბლოგის პოსტი ჯერ ვორდის ფორმატში და მერე აქ.
ანუ არ დამიკოპირებია ვორდიდან აქ.
ეგრევე აქ ვწერ ხოლმე.იმიტომ, რომ ყოველთვის სპონტანურად ვწერ ხოლმე. თითოეული ჩემი სიტყვა არის ფიქრის გარეშე დაწერილი. არასოდეს ვფიქრობ, აუ ეს როგორ გამოვხატო, როგორ დავწერო, როგორ გადმოვცე სათქმელი, თითოეული ჩემი “კიარადა” არის უცაბედად მოფიქრებული შინაარსის გამოძახილი, ისევე, როგორც თითოეული ჩემი “…”, რომლებსაც ხშირად ვწერ. ერთადერთი სმაილების ძებნას მიაქვს ხოლმე დიდი დრო. ამიტომ, ზოგჯერ საერთოდ არ ვსვამ ხოლმე, თუმცა მაგ მომენტში მგონია, რომ ნაწერი გაუგებარი იქნება სხვისთვის. მაგრამ რაც შეეხება უშუალოდ თითოეული ჩანაწერს, პირდაპირ ვწერ ხოლმე. არვიცი ახლა ამას აქვს თუ არა რაიმე მნიშვნელობა, მაგრამ მაინც ვამბობ.
კიარადა…
ვწერ…
კიარადა, ანუ იმიტომ, რომ დღეს, ამ მომენტში, პირველად ცხოვრებაში მომინდა ჯერ ვორდში დაწერა და მერე დაკოპირება.
იმიტომ, რომ ისეთი არეული ვიყავი გუშინ, რომ ვიფიქრე, ტეხავს, მაინც ჩემი ბლოგერი მეგობრები თუ უბრალოდ გზაზე შემოჩეხილი ხალხი შემოდის ჩემს ბლოგში და ისე რომ დავწერო, როგორც ვგრძნობ და რასაც ვგრძნობმეთქი, ძალიან არაგრამატიკულიც, უშინაარსოც და უბრალოდ მარაზმული ჩანაწერი იქნება ჩემს მიერ გაკეთებულიმეთქი. ხოდა პირველად მგონი, დავფიქრდი ჩემი ბლოგის სტუმრებზე და მომერიდა ავტორისნაირი არეულ–დარეული პოსტის გაკეთება. მთელი გუშინდელი დღე ვფორიაქობდი, არ ვიცოდი როგორ დამეწყო. ვფიქრობდი და უჩინარი სტუმრების წინაშე მორიდებულობისგან ვკომპლექსდებოდი. თუმცა დღეს, ბევრი ფიქრის შემდეგ, მაინც პირდაპირ ეთერ… ტfუ, პირდაპირ რეჟიმში…
კიარადა ანუ პირდაპირ ბლოგის ფანჯარაში ვწერ მაინც. ხოდა ანუ, მე რომ ძალიან ემოციური ვარ, ეს არეულობა ალბათ ამის დამსახურებაა უფრო, თორემ აზრების დალაგებას ნორმალური ხალხი წამებში თუ არა, წუთებში მაინც ახერხებს. მე – ვერა. ამას დამატებული დაბნეულობა. და ნუ მოკლედ, საერთოდ ვეღარ ვაზროვნებ ხოლმე.
რა ვქნა, ასეთი ვარ…

ხოდა აი ისიც…
კიარადა…
ის მიზეზი, რის გამოც ლამის წამერთვა дар речи…
კიარადა, ნუ ხო.

მოკლედ, ის ორი გოგო, ვინებთანაც სამსახურში ვარ, გუშინწინ რაღაც საქმეზე იყვნენ უფროსთან შესულები. აქედან ერთ–ერთი გოგო 6–7 თვის ფეხმძიმეა. ხოდა საუბარი ჩამოვარდნილა ამ გოგოს 5 თვიან დეკრეტულ შვებულებაზე და ა. შ. ხოდა უფროსს უკითხავს ამათთვის, ქეთი როგორ მოგწონთო, რეკომენდაციას თუ აძლევთო. ამათმა უპასუხეს კი, ვაძლევთო. ხოდა კარგი, მაშინ შენ რომ დეკრეტში გახვალ, ქეთი დარჩება შენს მაგივრადო. ამათმა უთხრეს, ხო, ძალიან კარგი გადაწყვეტილება იქნებაო,ეხა კიდევ ახლის მოყვანა და იმისთვის რამის სწავლება მაგრად გვეზარება, თან ამან ბევრი რამე იცის კარგად და კარგად მუშაობსო. აგრეთვე უთქვამთ,ეს 5 თვე ცოდოა, თავისი პროგრამა რომ არ ექნება, სულ აქეთ–იქით დარბის ხელმოწერაზეო. ხოდა მე IT-ს ვეტყვი მაგას და აუცილებლად ჩავართვევინებ პროგრამასო. სავარაუდოდ ოქტომბერშ ან დაასვენებენ ან სხვაგან გადაიყვანენო. ხოდა მერე, შენ რომ დაბრუნდები დეკრეტულიდან თუ მოგინდა ისევ იმ ადგილას დაბრუნება, მაშინ ქეთის ალბათ სხვაგან გადაიყვანენო. ხოდა თუ შენ სხვა ადგილას მოგინდება მუშაობა, მაშინ ბარემ იმაზე ვიზრუნებ, რომ ქეთი იყოს შენს ადგილასო. და რაც შეეხება მის დატოვება–არდატოვებას, მე პირადად შევალ HR–ში და გავუწევ ქეთის რეკომენდაციასო…


ჭკუაზე ვარ თუ არა, არვიცი…
მგონი არა…
ხოდა, რავი, ისე ვიღლები მართლა ამ ხელის მოწერაზე სირბილით , რომ პროგრამის გახსნა უფრო მიხარია მგონი.
შარშან, სხვაგან რომ მქონდა ჩემი პროგრამა, რაღაც სხვანაირი შეგრძნება მქონდა. აი შენს პროგრამაში რომ ხარ და აკეთებ ოპერაციებს, რაღაც უმაგრესი გრძნობაა რა. თითქოს ყველაფერი შენზეა დამოკიდებული. თან ჩემი სახელი და გვარი რომ ერქმევაააა

რომ ვეღარ მოვითმინე, ერთ თანამშრომელს მივწერე ჩეთში ასე და ასეა ჩემი საქმემეთქი და ეგ მე ადრეც ვიცოდი, რადგან კადრებთან ახლო ურთიერთობა მაქვსო. რატომ არ მითხარიმეთქი და შენ რომ ყოფილიყავი ჩემს ადგილზე, არც შენ ეტყოდი სტაჟიორსო.

ისე გადავეჩვიე სიხარულს, რომ მეშინია ესეც რაღაც ლამაზი, თუმცა დასრულებადი სიზმარი არ აღმოჩნდეს…
დედაააა… რა დრო მიდგას, ბედნიერების მეშინია…

:mo:

Posted: 05/09/2008 in მელომანია, ფუცკ ფუცკ, ყველა ეს პატარა შპუნწიკი, Weird
11

რა კარგია, რომ შემიძლია აზროვნება…
კიარადა…
ანუ, აზროვნება კი მეტ–ნაკლებად ყველა ადამიანს შეუძლია და არც იმას ვამბობ, რომ მე განსაკუთრებული ნიჭით ვარ დაჯილდოებული და რამე…
არ ვარ მარიაჟი, მადლობა ღმერთსა და ოჯახს…
მაგრამ ეს პოსტი вовсе не об этом…

კიარადა…
ანუ რაღაც საზიზღრობა მომინდა გამეკეთებინა და ამ ამბავში ჩემთვის ძალიან ახლო მეგობარი მინდოდა გამერია…
არადა…
ადრე ეს თავში საერთოდ არ მომივიდოდა და სხვას გავკიცხავდი ასეთი საქციელის გამო…
რაც არ დამითვლია, მაგრამ ნამდვილად გამიკეთებია…
და ახლა მომინდა მე გამეკეთებინა ასეთი ცუდი რამ…

მეორე დღეს ისევ სამარშრუტო ტაქსით მიმავალი ამ სიმღერას ვუსმენდი. რა უცნაურია არა? ეს სიმღერა არასოდეს მომწონდა და ახლა მელოდიიდან გამომდინარე, მომეწონა და რატომღაც მიესადაგა იმას, რასაც ვგრძნობდი… არადა, ადრე სულ ვამბობდი, რა ბანძი სიმღერაამეთქი. მამეტ არის კიდევაც, მაგრამ დღეს არა, და არც გუშინ…You’re free to do what you want to do……..
რადიოში ვუსმენდი და თითქოს მიხაროდა, ამას ვიზამმეთქი… სიმღერის ფონზე უფრო დაბეჯითებით ვფიქრობ ხოლმე იმაზე, რასაც ვაკეთებ და ვაპირებ.

საღამოს, როცა დავჯექი კომპიუტერთან და ამ ადამიანს დავუწყე საუბარი ამ თემაზე, თან ადრე მხოლოდ ხუმრობით გვისაუბრია ამ თემაზე, ხოდა რომ დავუწყე, მე სერიოზულად დავიწყე, ის კი ისეთივე ხუმრობით აგრძელებდა საუბარს. მე კი მეგონა, რომ მიხვდა ჩემს არასახუმარო ტონს, თურმე ვერ მიმხვდარა. ამ საუბარში კი ყველაფერი ვუთხარი ჩემი საზიზღარი ჩანაფიქრის შესახებ. რათქმაუნდა, არ ელოდა, რომ ამას სერიოზულად ვეტყოდი…ვიჩხუბეთ… პირველად ასე მაგრად…
და მისი ბოლო ფრაზა…….
“კარგად იყავი”…
არასოდეს მიყვარდა ეს ფრაზა…
ამ ფრაზას ვერ ვიტან…
შეიძლება ვთქვა – “აბა შენ იცი”, “ჭკუით”, “პაკა”, “კარგად”, “კარგად ბრძანდებოდე”, მაგრამ ეს “იყავი”–ზე ძალიან სამუდამო განშორებასთან ასოცირდება ჩემთვის…
“კარგად იყავი”–ს სამსახურში ვეუბნებო ხოლმე ხალხს, რომელთა მეორეჯერ ნახვის იმედი იშვიათად მაქვს ხოლმე. მაგრამ მეგობარს არასოდეს ვეუბნები ხოლმე.

ამ საუბრის შემდეგ დაწოლას ვაპირებდი, უკვე საკმაოდ გვიანი იყო.
აი, ის მომენტი რომ აქვთ ხომ იცით, მწეველებს, “რაღაც”–ის მერე მოსაწევად რომ გადიან ხოლმე. ანუ, მაგალითად, ვინმესთან საუბრის შემდეგ რომ ეწევიან, ან თუნდაც ფეხბურთის ყურების შემდეგ, სადილის შემდეგ, მუშაობის შემდეგ… და მეც მაქვს ეგეთი მომენტი. მაგრამ ვინაიდან და რადგანაც მე არამწეველი გახლავართ, სიგარეტის მოწევის მაგივრად, საჭმელად გავდივარ ხოლმე. რა პრიკოლია არა, ყოველღამე, კომპიუტერიდან ადგომის შემდეგ საჭმელად გასვლა. თან თუ გავითვალისწინებთ იმას, რომ ეს დაახლოებით ღამის 2 ან 3 საათია ხოლმე, ცოტა “ნიტო” პონტია, მაგრამ მაინც შევდივარ სამზარეულოში, მაცივრიდან ვიღებ ხოლმე რამეს “ჩემს”, მაგალითად მურაბა, ყველი, კარაქი, წყალი, ბევრი წყალი, ძალიან ბევრი, ძალიან ბევრი ცივი წყალი, ცივი ხორციანი მაკარონი და ეგაა რა. საჭმელიც და სასმელიც… სადილს ღამე ვჭამ ხოლმე და ბარემ ეგაა. მაგრამ წყალს ვსვამ ბევრს, ძალიან. წყალი მამშვიდებს თუ რაღაც. ძალას მმატებს. ტყუილად კი არ ვარ წყლის ნიშნის ზოდიაქო – თევზები!

გამოვედი და დავიწყე ჭამა.
პანიკური სიმშვიდე გაუგია ნეტავ ვინმეს???
აი ეგ დამეუფლა ზუსტად.
ბოლოს ეგ მაშინ დამეუფლა, ჭორები რომ დაირხა, რუსეთის ჯარი თბილისის მისადგომებთან არის უკვეო…
რაღაც საოცარი პანიკური სიმშვიდე…
ანუ, ეს არის სიმშვიდე, რომელიც ჩვეულებრივ სიმშვიდეს არ გავს..
ეს არ არის ნორმალური სიწყნარე…
დამეუფლა.
მაგ დროს იცით როგორ ხდება?
ლავიწის ძვლიდან მოყოლებული მუცლამდე რაღაცას გრძნობს ხოლმე ადამიანი.
ფაქტიურად მთელი გულ–მკერდის ძვალზე ეხება და სადღაც დიაფრაგმამდე ჩადის ეს გრძნობა. ნუ მე ვგრძნობ ხოლმე, ყოველ შემთხვევაში.

სახლში რომ მოვედი, ამ ადამიანს ვუთხარი კიარადა პატიებას ვთხოვდი და ვთხოვე, ცოტა ხნით დამბლოკემეთქი, რაზეც სასტიკი უარი მივიღე. ბოლოს კი მე დავბლოკე. მთელი ერთი დღე იყო ასე დაბლოკილ მდგომარეობაში. იმ დილით, კიდევ უფრო პანიკური სიმშვიდე ვიგრძენი. გამიხარდა, რადგან ამ პანიკურ სიმშვიდეს და იმას შორის ძალიან დიდი სხვაობა იყო. კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ შემიძლია ბოდიშისა და პატიების თხოვნა იმის გამო, რაც ჩემი ბრალია. მიუხედავად იმისა, რომ ის თვლის, რომ არაფერში ვარ დამნაშავე. დავბლოკე, რომ გავრკვეულიყავი საკუთარ თავში. ვერ ვიტყვი, რომ ერთი დღე მეყო, მაგრამ ის მივხვდი, რომ ერთი დღე ვერ გავძელი მის გარეშე მსნ–ში. მოვხსენი და …

მე:
ის: ?
მე: ვერ გავძელი ერთ დღეზე მეტი
ის: ოკ
მე: ოკ
ის: მეწყინა
მე: რა?
მე: დაბლოკვა?
ის: ხო
მე:
მე: აი
მე: უბრალოდ
მე: ჩემგან დაგიცავი
ის: ეხლა მე რო ეგ სისულელე გითხრა და დაგბლოკო
ის: როგორ ხასიათზე დადგები?
მე:
ის: მიპასუხე ერთი
მე: საზიზღარი ვარ
მე: მაპატიე
ის: პასუხი გამეცი რა
ის: პლზ
მე: დროს მოგცემდი ალბათ
მე: არვიცი
ის: რა დროს მომცემდი
ის: როგორ ხასიათზე დადგებოდი მეთქი
მე: ცუდზე
მე:
ის: ხოდა ახლა იმედია მიხვდი რა მეწყინა
მე:
მე: ახლა მიმიღებ?
ის: სად?
მე: მსნ-ში
ის; მიღებული ხარ :)
ის: კაი ხანია
მე: არა
მე: ის ძველი არა
მე: ახალს მიმიღებ?
ის: ახალი როგორია?
მე: ისეთი, ძველს რომ არ გავს…
ის: ეგ როგორია?
მე: ისეთი, რომელიც ჯერ ფიქრობს და მერე აკეთებს
ის: ძველი ჯობდა
ის: ახალი უფრო დაკომპლექსებული იქნება
ის: და ყველა სიტყვას დაუწყებს კონტროლს სანამ დაწერს
მე:
ის: ეგეთ ადამიანთან ურთიერთობას ჯობია საერთოდ არ ვიურთიერთო
მე: არ ჯობდა
ის: ადამიანის მთელი მუღამი პიროვნებაშია და არა დაყენებულ და გაკონტროლებულ საუბარში
ის: მარა… ნუ შენ უკეთ იცი
მე:
მე: მაპატიე?
ის: რა?
მე: იცი რაც
ის: ის რო დამბლოკე – კი
ის: მეტი არაფერი მაქვს საპატიებელი
მე: კიდევ არის ის
მე: ადრინდელი
ის: ვერ გავიგე რა
ის: გინდა რო ისევ დამბლოკო თუ… სადამდე მივდივართ?
მე: არა
მე: უბრალოდ მინდა ჩემი მეგობარი იყო
ის: მერე ?
მე: რა მერე?
ის: და პატიება რა შუაშია?
მე:
ის: ბლინ
ის: რამ დაგაკომპლექსა ასე
მე: სიკვდილი მინდა
ის: რატომ?
ის: აი ნორმალურად და ადამიანურად მითხარი რატომ?
მე: იმის გამო, რაც გითხარი
მე:
მე: მიმიღებ ახალს?
ის: არა
ის: შევეცი სიტყვების კონტროლს
მე:
ის:
მე:
მე: შევეცდები რამეს
მე: გახსნას ან რავი
ის: ხო რავი რაღაც არ მაქ იმედი
ის: რაღაც ყლეობის გამო 2 დღეა ბოდიშს მიხდი და ხან მბლოკავ და ხან რავი
მე: ოკ
ის: მოვალ აზრზე
მე: ალბათ
ის: და თან აბსოლუტურად მესმის ის რის გამოც თავს იკლავ და ჭმუნავ
მე: რის გამო?
ის: რა რის გამო?
მე: რის გამო ვჭმუნავ ?
ის: რო “რაღაც ცუდი” ჩაიდინე
მე:
ის: კაი დაივიწყე
ის: რაღაც დამნაშავედ ვგრძნობ თავს რო ჩემ რაღაც ხუმრობებზე შენ ავარდი ასე
ის: არადა მე სულ მასე ვხუმრობ და ნამეტანი არ მინდა მართლა მომიწიოს შენთან “სიტყვების კონტროლი”
ის: მაშინ მირჩევნია საერთოდ არ ვილაპარაკო
მე:
მე: მაგრამ კარგი
მე: ვსო
მე: დაიკიდე
მე: ვიყოთ
მე: ისეთები
მე: როგორებიც უნდა ვიყოთ
მე: და ვინებიც უნდა ვიყოთ
მე: ანუ მეგობრები
მე:
ის: მე ეგ პრობლემა არ მაწუხებს
ის: შენ დაფიქრდი კარგად ვინ ხარ და ვინ გინდა იყო
ის: აი მაგაზე
მე: მე მინდა ვიყო შენი მეგობარი
მე: ი ვსო

არამგონია, ოდესმე ეს ნაწერი წაიკითხოს და ალბათ არც არის საჭირო..
უბრალოდ მიხარია, ასეთი ადამიანი რომ მყავს…
That’s ir…
და უბრალოდ მიხარია, რომ საკუთარი დანაშაულის დანახვა და მერე მისთვის პატიების თხოვნა შემიძლია..
That’s really it…

არა რა, მაინც ვერ ვღალატობ ჩემს მუსიკალურ გემოვნებას. მაინც იმას ვუსმენ, რასაც სულ ვუსმენ

ახლა გაცილებით მშვიდად ვარ. ყოველგვარი პანიკური და შფოთვით აღსავსე ძვლებში გავლილი გრძნობების გარეშე.

იიიიიიიიიიიშ!!!!

Posted: 01/09/2008 in ყველა ეს პატარა შპუნწიკი, just...
6



დღეს ვცადე და აი ასეთი სასიამოვნო ვითარება არის!!!
ნუ, რათქმაუნდა 161 პოსტი არ მაქვს წასაკითხი, რადგან მათი რაღაც ნაწილი წაკითხული მაქვს უკვე ხელით აკრეფვის წყალობით, მაგრამ 161–იც რომ მქონდეს წასაკითხი, რათქმაუნდა არ მეზარება!!!!

Puzzle

Posted: 22/08/2008 in ყველა ეს პატარა შპუნწიკი
11

ხოდა ჩემო ძვირფასებო…
ეს თქვენთვის დავდე აქ ბლოგში…
მე ხომ უბოროტესი ადამიანი ვარ…
და აქედან გამომდინარე…
მიხარია თქვენი წვალება…
წეღან გამომიგზავნა კორვინამ (ზურამ) და ამწამს გავაკეთე…
ძალიან გამიხარდა, რომ ბოლო–ბოლო მაინც გამომივიდა…
როგორც იქნა…

თუ ფიქრობთ, რომ ალბერტა ავადმყოფი იყო, ამაში ახლავე დარწმუნდებით…
just click the link…
პასუხი შემატყობინეთ კომენტარის სახით…
პასუხს სუუუუუუულ ბოლო პოსტად დავწერ…

p.s. ვინც უკვე იცის, იმათ თავი შეიკავეთ ძალიან გთხოვთ…

08.08.08

Posted: 08/08/2008 in ფუცკ ფუცკ, ყველა ეს პატარა შპუნწიკი
2

მაგარი თარიღია…
მთელი 1 წელია ამ თარიღს ველოდები…
კიარადა…ველოდები რა, თოვლის ბაბუა ხომ არ არის, მაგრამ ისეთ პონტში რა…
ნუ თოვლის ბაბუას უკვე კარგა ხანია აღარ ველოდები, მაგრამ ეს სხვა თემის საუბარია…
აი ზუსტად ისე, როგორც ყოველ დილით…
ლოგინიდან ამდგარი…
ჯერ კიდევ ჩაუცმელი…
ჯერ კიდევ ხელ–პირდაუბანელი…
ჯერ კიდევ გამოუფხიზლებელი…
მივდივარ აივანთან და ვეძებ მზეს…
ნუ ერთი ის უნდა აღვნიშნო, რომ სანამ ხელ–პირს არ დავიბან, მანამდე ჯერ კიდევ ღრმა ძილში ვარ…
მიუხედავად იმისა, რომ აშკარად ფხიზელი ვარ…
პირზე წყალს რომ ვისხამ, უკვე მერე ვაცნობიერებ, რომ გონიერი ცხოველი ვარ…
კიარადა…
ანუ ადამიანი ვარ…
კიარადა, ეს სულაც არ არის ამ თემის საუბარი…
ხოდა ვეძებ ხოლმე მზეს…
თუ სადმე არსებობს მზე და ის მე მაგრძნობინებს თავის არსებობას ჩემს თვალებში ჩახედვით, მე ღმერთს მადლობას ვეუბნები, რომ ეს მორიგი დღეც მაჩუქა…მორიგი დილაც გამითენა…
თუმცა გული მწყდება, რომ ერთი დღით მაახლოებს სიკვდილს…
ეს ფრაზა ყოველდღე მიტრიალებს თავში…
“ერთი დღით დაახლოება საკუთარ სიკვდილთან”…
მახსოვს, პირველად ეს რომ მოვისმინე, 14 წლის ვიყავი, ქობულეთში ვიყავით მე და მამაჩემი, ზღვის სანაპიროზე ვისხედით და მზის ჩასვლას ვუმზერდით…
მზე ისეთი წითელი იყო…

და ჩვენც ვტკბებოდით იმით, თუ რა ლამაზად იძირებოდა მზე ზღვის ჯერ ცისფერ სივრცეში…
ეს ის ჰორიზონტი იყო…
(კიარადა არის)
სადაც ზღვისა და ცის ფერები ერთმანეთში ირწყმება…
მაშინ შემომიტრიალდა მამაჩემი და მითხრა: “ეჰ, ერთი დღით დავუახლოვდით სიკვდილს, ერთი დღით ნაკლები დღე დაგვრჩა საცხოვრებელიო”…
14 წლის ღლაპს რაღაცნაირად მომხვდა ეს ყურში, თუმცა როგორ მომხვდა, არვიცი…
მაგრამ დადებითი ემოციებით რომ არ განვიმსჭვალე, ეგ კი მახსოვს…
მას მერე მზის ჩასვლის ყურებისაც მეშინია, არადა მსიამოვნებს ამ სილამაზის ყურება..
და ქობულეთს აღარ გავკარებივარ…
მხოლოდ ბათუმი…
და მამაჩემს რაც შეეხება…
მაგრამ ესეც სხვა საუბრის თემაა…
ხოდა კიდევ ისე ველოდებოდი ამ თარიღს, როგორც ყოველ ღამე ცაზე ვარსკვლავებს ველოდები…
და ყოველ ღამე ვითვლი…
ყოველ ღამე…
ბუზღუნ–ბუზღუნით მივდივარ დასაძინებლად, თუ ვარსკვლავი ცის კამარაზე არ ციმციმებს…
რაღაც გული მწყდება ხოლმე…
სხვა მხრივ კი რისი იმედი უნდა მქონდეს?!
ყველა დღე ერთმანეთს წააგავს და თუ მეორე დღეს დავაფიქსირე, რომ დეჟავუ მაქვს, ე. ი. წინა დღეს მომხდარი მეორდება…
ვახუშტი კოტეტიშვილი გარდაიცვალა…
რაღაცნაირად გულში ჩამეწვა რაღაც…
ტირილი მომინდა…
რას ვიტირებდი, სამსახურში ვიყავი…
ჯანდაბა რა…
მერე კიდევ ოსეთში ომიაო…
ზოგი ამბობს, რა ომი, რა სისულელეაო…
ვეღარ გავიგე და არც ვაპირებ ტელევიზორს მივუახლოვდე…
ან რა მიზნით უნდა მივუახლოვდე?
იმ მიზნით, რომ ვახუშტის თუ ოსეთის ამბით გავიხარო?!
არ მინდა…
რატომღაც მგონია, რომ ისეთი დამთხვევა, როგორიცაა 08.08.08 რაღაცას ნიშნავს…
მინდა მჯეროდეს, რომ კარგს…
შეიძლება ვცდებოდე, მაგრამ არ მინდა ახლა პესიმისტი ვიყო…
ისედაც სულ ვარ და…
ამის გარდა კიდევ 4 ასეთი დამთხვევა გვექნება, რომელთაგან ყველაზე აღსანიშნავი 2011 წლის 11 ნოემბერი იქნება…
კიარადა ანუ 11.11.11
რავიცი, ვნახოთ…

აშკარად დასაბანი ვარ, მაგრამ ეგ არაფერი…

Posted: 04/08/2008 in ყველა ეს პატარა შპუნწიკი, Weird
6

იმ დღეს …
კიარადა…
შაბათ დღეს მიცვალებული და მისალათებული ადამიანს…
კარადა ანუ მე რომ მეძინა შუადღის 4-5-6-7 საათებში, მერე ჰერმიონემ დამიმესიჯა…
მე ისედაც საშინელი ძილის პატრონს ვიბრაციაზე უკვე თავი მქონდა აწეული, მაგრამ ვიფიქრე, ამის დედაც, მერე ვნახავმეთქი…
მაგთის მორიგი სპამი მეგონა…
რამდენიმე წუთში კ უკვე დამირეკა..
გამოდიო…
აი როგორ მიყვარს ხოლმე, როცა ვინმე მეუბნება გამოდიო….
ამ დროც ვხვდები, რომ 1 ადამიანს მაინც ვახსოვარ…

ხოდა ჰერმი და ჯემა ვნახე…
ლეტიცია გავიცანი…
ვეფერე…
დიდი ხნის მერე ძაღლს ვეფერე…
რაღაც მომენტში ჩემი ბეკი გამახსენდა…
ჩემი კავკასიური ნაგაზი…
მომენატრა…
ჰერმისგან პირობა ავიღე, რომ როცა გავთხოვდები, ლეტის ვინმე მამრ დალმატინელს დააჯახებს კიდევ ერთხელ და ლეკვს მომცემს…
ნუ ლეტი გრძნობდა ჰერმის იქ ყოფნას და რა მომენტშიც არ გრძნობდა, პანიკებში ვარდებოდა…
არადა მინდოდა სულ ჩემთან ყოფილიყო…
ხოდა მეკიდა რა…
აი იმენა მეკიდა, რომ სულ ბეწვიან-ძაღლიანი ვიყავი…
მერე გვიან ღამე თავისუფლების მოედანზე ავტობუსს ველოდებოდით მე, ანა, ჯემა და ლეტო….
მაგარია რა ავტობუსი…
ვიკეთებ ყურთსასმენებს და იმენა რა….

Aggressive Lovely says:
ui
Aggressive Lovely says:
im dges shens samsaxurtan vabirjavet
Aggressive Lovely says:
da gaxsenet
I Hate You, I Hate You All!… says:
mere?
Aggressive Lovely says:
mere avtobuss velodebodit
Aggressive Lovely says:
xoda chemi avtobusi ar movida da just pekinis avtobuss gamovkevi
I Hate You, I Hate You All!… says:
mere?
Aggressive Lovely says:
mere vpikrobdi imaze, ra magari didi sideniebi rom akvs iset avtobusshi jdoma
Aggressive Lovely says:
radgan iset pontshi xar ra
Aggressive Lovely says:
da tanac gamis 12 saatze
Aggressive Lovely says:
imena gkidia ra
I Hate You, I Hate You All!… says:
mere?
Aggressive Lovely says:
gverdit aravin gijdeba, radgan ukve gviania
Aggressive Lovely says:
da xalxi naklebia
Aggressive Lovely says:
kiarada…
Aggressive Lovely says:
cotaa
I Hate You, I Hate You All!… says:
mere?
Aggressive Lovely says:
xoda
Aggressive Lovely says:
mikvars iset avtobusshi jdoma, sadac gverdit aravin mijdeba
Aggressive Lovely says:
mere vrtav mobiluris radios, kurshi kurtsasmenebs viketeb
Aggressive Lovely says:
xoda ragac ar damenana sakutari tavi chuchkiani avtobusistvis
Aggressive Lovely says:
tavic ki mivade
Aggressive Lovely says:
mgoni pirvelad gamixarda, rom tavi da mament tanic dasabani mkonda, barem avtobusis chuchkic avikide, barem dzaglisac…
Aggressive Lovely says:
magram reakcia ar mkonia, pirikit gamixarda
Aggressive Lovely says:
am dros kargi simgerebi daicko
Aggressive Lovely says:
simgerebi rom ickeba, mere pikri ickeba xolme
Aggressive Lovely says:
bevri pikri…
Aggressive Lovely says:
ara, pikri isedac ickeba xolme, magram gushincin gansakutrebit davicke
Aggressive Lovely says:
titkos sababi mkonda pikristvis
I Hate You, I Hate You All!… says:
raze fiqrobdi asetze?
Aggressive Lovely says:
arada sakmec imashia, rom araperi mkonda iseti sapikrali
Aggressive Lovely says:
rom ai davmjdarikavi da mepikra
Aggressive Lovely says:
magram marto kopna sul mapikrebs xolme
Aggressive Lovely says:
vpikrob zogadad kvelaperze
Aggressive Lovely says:
sakartveloze, tbilisze
Aggressive Lovely says:
chems pirad cxovrebaze
Aggressive Lovely says:
ojaxze
Aggressive Lovely says:
axlobel adamianebze
Aggressive Lovely says:
megobrebze
Aggressive Lovely says:
vpikrob xolme, ra meshveleba mashin, tu “uromelimoba” moxdeba chems cxovrebashi
Aggressive Lovely says:
arvici
Aggressive Lovely says:
magaze mainc veridebi xolme pikrs
Aggressive Lovely says:
mere sikvdilzec vpikrob xolme
Aggressive Lovely says:
mere im ertadert adamianze vpikrob, romlis gardacvalebisac dzalian meshinia, magram vici, rom es gardauvalia
Aggressive Lovely says:
xoda
I Hate You, I Hate You All!… says:
nametani bevrs xo ar fiqrob a?
Aggressive Lovely says:
es ertxel xom mkitxe ukve?
I Hate You, I Hate You All!… says:
ki
Aggressive Lovely says:
da ra gipasuxe xom ar gaxsovs?
Aggressive Lovely says:
imitom, rom me damavickda ra gipasuxe
I Hate You, I Hate You All!… says:
mefiqrebao
Aggressive Lovely says:
xo
Aggressive Lovely says:
mepikreba
Aggressive Lovely says:
ravi mepikreba
Aggressive Lovely says:
au ra bandzi, magram amavdroulad zusti pasuxi gamicia
Aggressive Lovely says:
bandzi anu susti
Aggressive Lovely says:
xoda susti da zusti
Aggressive Lovely says:
ee, ori ertnairi sitkva davcere
Aggressive Lovely says:

Aggressive Lovely says:
xoda
Aggressive Lovely says:
ravi
Aggressive Lovely says:
magram avtobusi mainc kargi iko
Aggressive Lovely says:
tan rom vicodi, rom mteli rustavelis gamziri unda gamomevlo, upro mixaroda.
Aggressive Lovely says:
arada, kaci rom daupikrdes
I Hate You, I Hate You All!… says:
:)
Aggressive Lovely says:
ar aris es rustavelis gamziri iseti grdzeli, rom gamziri erkvas, magram albat mainc gamziria, rametu masze grdzeli da amastanave cnobili kucha ar gvakvs
Aggressive Lovely says:
anu grdzelic rom ikos da cnobilic
I Hate You, I Hate You All!… says:
ise ramden sisuleleze fiqrob
I Hate You, I Hate You All!… says:
atyob?
I Hate You, I Hate You All!… says:

I Hate You, I Hate You All!… says:
rato ar gkidia
Aggressive Lovely says:
maxsovs chemi deidashvili chamovida ukrainidan, mashin vapsheta upro grdzel kuchaze
I Hate You, I Hate You All!… says:
ramxelaa rustaveli da rato qvia gamziri?
Aggressive Lovely says:
anu aeroportshi vikavi
Aggressive Lovely says:

Aggressive Lovely says:
erti camit
Aggressive Lovely says:
macade
Aggressive Lovely says:
kiarada sul caval
I Hate You, I Hate You All!… says:
:)
Aggressive Lovely says:
ra moxda, tu kuchazec mepikreba zogjer
Aggressive Lovely says:
:mo:
I Hate You, I Hate You All!… says:
meti safiqrali ar gaq?
Aggressive Lovely says:
:user:
Aggressive Lovely says:
geziz
I Hate You, I Hate You All!… says:
nop:)
Aggressive Lovely says:
xoda
Aggressive Lovely says:
rustavelze grdzeli gza mxolod aeroportshi rom vikavi mashin gaviare
Aggressive Lovely says:
mankanit
Aggressive Lovely says:
mashinac dzaan magari iko
Aggressive Lovely says:
xoda deidashvils davxvdi
Aggressive Lovely says:
is ukrainashi iko
Aggressive Lovely says:
mam gardaecvala
Aggressive Lovely says:
bolos rom naxa, 3 clis iko es
Aggressive Lovely says:
imis mere arc unaxavs
Aggressive Lovely says:
magram es mainc cavida ukrainashi
Aggressive Lovely says:
albat gulshi ipikra
Aggressive Lovely says:
mainc mama ikoo
Aggressive Lovely says:
xoda rom chamovida
Aggressive Lovely says:
ar vicodi ra emociit unda davxvedrodi
Aggressive Lovely says:
xoda am kvelaperze aeroportshi rom mivdiodi, mashin vpikrobdi…..

ესეც ავტობუსში სიმღერა…

მზე და თოვლი

Posted: 03/08/2008 in მელომანია, ყველა ეს პატარა შპუნწიკი
6

ხოდა კოზმანა ის ადამიანია, რომელიც უზომოდ მიყვარს. ეს არის სანდრო… კიარადა სან, ანუ მზე… რამდენი მზე გამოდის ზამთარში, იმდენს აღნიშნავს ხოლმე, რა მაგარია, მზე გამოვიდა, გავთბები… გენაცვალე! ეს არის ადამიანი, რომელსაც აგრეთვე ისეთი ვუყვარვარ, როგორიც ვარ… ბევრ რჩევას მაძლევს იმ პირობებში, რომ იშვიათად გვაქვს ურთიერთობა. იმიტომ, რომ ის სულ დაკავებულია. მაგრამ როცა ვსაუბრობთ, მაშინ მთელი არსებით ჩემთან არის. რასაც ძალიან ვაფასებ. ზუსტად ისეთია,როგორი მამაკაციც დიდ პატივისცემას იმსახურებს ხოლმე ჩემგან, ანუ არის ძალიან მიხვედრილი… ზოგჯერ მხოლოდ მივსალმებივარ და იმას კი დაუწყია საუბარი იმაზე, რაზეც მე ვაპირებდი. რა საკითხზე უნდა ვფიქრობდე, რომ კოზმანასთან მერიდებოდეს საუბარი… ყველაფერი იცის ჩემს შესახებ…as far as მისი დახმარება მჭირდება… ჩვენი დამეგობრება კი PM-ების საშუალებით მოხდა, რაღაც ავტყდი მელომანიის განყოფილებაში, თემა გავხსენი და მელომანთა “ელიტა”-ს ზოგადად გავუხურე, ხოდა PM მომწერა, მართალი ხარო და რაღაცეები… გულში გავიფიქრე კიდევ, ვა, ეს რა დღე დამიდგა, დაჟე კოზმანამ მომწერამეთქი…მერე მსნ-ები გავცვალეთ, მერე იანვარში პირველად ვიყავი მელომანების ქეიფზე და იქ უკვე პირველად ვნახე…
ეს იყო 4 იანვარი, გახსოვთ ალბათ როგორი დიდთოვლობა იყო წელს იანვარში, კიარადა ადრეულ იანვარში. კარგად მოვილხინეთ. ხოდა მერე მე, კოზმანა, ზურა(Hellhammer) და ნინო(Mina) დავრჩით. ეს რაღაც freak-ობა იყო იმ პონტში, რომ “ხინკალცენტრიდან” გამოვედით, ტრანსპორტი ვერ ვიშოვეთ, კიარადა მე და ნინო ავტობუსზე ვიქაჩებოდით, ხოდა ვიდექით რუსთაველის ძეგლის მიმდებარე ტერიტორიაზე, მერე ეს ჩიტვორკა ჩავედით ქვევით, ელბაქიძეზე ტრანსპოტრის შოვნის იმედით. მერე მივხვდით, რომ ასე გვიან და თან გაგანია ახალ წელს ტრანსპორტი ცოტა არ იყოს და ჭირს. ხოდა ისევ იქ ავედით, მაგრამ იქაც ვერაფერი ვქენით, მერე რესპუბლიკის მოედნისკენ გავედით, აქაც ნივიზუჩკა განვიცადეთ. დავაწექით ახვლედიანის ცნობილ “პეროიან” ქუჩას..
კიარადა…
ანუ პეროვსკაიას…
ზურამ ძლივს რაღაც ბანკომატი იპოვა, ფული გამოზიდა და გავაგრძელეთ გზა. მთელი გზა რაღაც სისულელეებზე ვიცინოდით. ძლივს ავედით ფილარმონიასთან,რადგან თოვლში ჭირდა აღმართზე სვლა და ძლივს ცარიელი ტაქსი გავაჩერეთ, თან ვფიქრობდი კიარადა… ვნერვიულობდი, “შესტი” სახლში ვერ ამიყვანს ასეთ თოვლშიმეთქი, მაგრამ სხვა გამოსავალი არ იყო. ჩავჯექით, მაგრამ ეს რა იყო.. ტაქსის მძღოლი იყო ისეთი სასაცილო, რომ დღემდე მე და ზურა ამას რომ ვიხსენებთ, ახლაც მეცინება ხოლმე. კოზმანას ეგრევე არ დაევასა ეს იდიოტი და ჩუმად ჩამჩურჩულა – შენ ნუ გეშინია, ზურა ორივეს ბოლომდე მიგიყვანთო…
საიდან მოიტანა, რომ მეშინოდა???
კიარადა, საიდან მიხვდა, რომ მეშინოდა???
ხოდა აი მაგას ვამბობ რა, მიხვედრილია…
აბა საიდან მიხვდა, რომ მეშინოდა??? ნუ, მართლა დეგენერატი ტიპი იყო ეს ტაქსის მძღოლი, ხოდა რაღაც პონტში შიშის საბაბიც მქონდა…
ნინო ქვევით დავტოვეთ და ზევით ავედით…
ამ დროს კი შიშმა პიკს მიაღწია, იპოდრომთან ისე ცუდად მოსრიალდა მანქანა, რომ ვიფიქრე, ეგაა ჩემი ბოლომეთქი…
ნუ ზურამ კი ეგრევე დაწვა პონტი და ხუმრობაში გადაიტანა ეს ყველაფერი, მაგრამ ნუ მაინც…
ხოდა ეს ის ღამე იყო, რომ მობილურის მსნ-ით ვესაუბრე კოზმანას მთელი ღამის განმავლობაში და პრინციპში ეგ იყო ბოლო წვეთი, რომლის შემდეგაც უკვე ძმაკაცობა დაიწყო…
კიარადა…
მთელი ღამის კიარადა ღამის 12-დან დილის 6-ის ნახევრამდე ვსაუბრობდით…
მერე მე ავდექი, უცბად ჩავიცვი თბილად და მოგეხსენებათ, მეორე დღეს, ანუ 5 იანვარს საპრეზიდენტო არჩევნებზე დამკვირვებელი გახლდით…
ხოდა სტუდკავშირელებმა მომაკითხეს და ნელნელა, საშინელ დიდთოვლობაში მივყავდით უბნებზე…
მერე კოზმანას ისიც მივწერე, აი, უკვე მანქანაში ვარ და მალე მივალმეთქი…
ანუ ეს ღამე იყო, რამაც დამანახა, რომ не все мужики сволочи!!! თუმცა მე ასეთი ხალხი ძირითადად საძმაკაცოდ მყავდეს მირჩევნია…
რამდენი ჩემი და სანდროს ურთიერთობაზე ვფიქრობ, იმდენი ეს ღამე მახსენდება ხოლმე…
რამდენი ისეთი რაღაც მითხრა, რომ არვიცი სიტყვებით როგორ გადმოვცე…
უბრალოდ ჩემი ძმაკაცია…
ვერ იტანს სიტყვა “დაქალს”, არც მეძახის, შენ ჩემი ძმა ხარ და ძმასავით გიყურებო… “ქალი” ჩემთვის ერთადერთი არის და ის ჩემი ქალი არისო…ანუ ჩემი ქალი ის არისო, და “შეყვარებულსაც” ვერ იტანს…
ხოდა მე მისი ძმა ვარ, ის მისი ქალია…
ხოდა ძალიან მიხარია, ამას რომ გრძნობს…
იმ დღესაც, მე დ მეგუნამ რომ დავურეკეთ და ჩამოვიდა, გიჟივით შევაფრინდი, ისე გამიხარდა ნახვა… სულელივით იცინოდა, დამაცადე, მეგუნაც ვნახოო… არა, ჯერ მემეთქი…
მერე ვაკის პარკში ჩავედით, იქ ეულად მჯდომი ყვავა დაგვხვდა, ძიბილ ნუ…
(აქ ყვავას უნდოდა, რომ რაღაც დამეწერა, მაგრამ არ დავწერ….)
ხოდა ნუ მოკლედ ძალიან მჯერა სანდროსი და იმედი მაქვს მისი…
მერე რაღაც დავწერე ფორუმში და ერთერთმა ფორუმელმა მითხრა, ეგრე გააგრძელე და ან იმას შეუყვარდები, ან შენო…
არა რა, არ სჯერა ამ ხალხს გოგოსა და ბიჭის მეგობრობისა…
კიარადა…
ძმაკაცობისა…
მაგრამ მკიდია…
მოშნად მკიდია, ვის რისი სჯერა…
მთავარია მე რისი მწამს…

ძალიან ფხიზლები არტგენზე…

ესეც სიმღერა განწყობისთვის…
უბრალო სიმღერა ახალ წელზე…

ART-გენი 2008

Posted: 03/08/2008 in მელომანია, ყველა ეს პატარა შპუნწიკი, My Artificial Culture
8

ამას წინათ არტგენზე დავდიოდი…
კიარადა, მოიცა, თავიდან დავიწყებ…
შარშან, ანუ ზუსტად ერთი წლის წინ ფორუმულად მოვინათლესპონტში, რადგან ზუსტად რომ შარშანდელ არტგენზე გავიცანი ძალიან ბევრი ფორუმელი.
მართლა ძალიან კარგი დრო ვატარეთ შარშან ყველამ.
თან რაც ყველაზე გასახარებელი და სასიამოვნო იყო, ერთად ვეყარეთ ბალახში..
კიარადა ანუ იმას ვამბობ, რომ ერთად ვიყავით შეჯგუფებულები…
მაშინ მე ჯერ კიდევ ახალი დარეგისრტირებული ვიყავი ფორუმზე და ცოტა არ იყოს და უცხოდ ვიყავი…
თუმცა მარიამებს და კიდევ სხვებს კარგად ვიცნობდი უკვე…
ნუ მარიამებს მე დიდი ხანია ვიცნობ, მაგრამ ეს სხვა თემის საუბარია…
ხოდა მართლა კარგად გავერთეთ ის ერთი კვირა…
და იმ დროიდან მოყოლებული ყველას ძალიან გვენატრებოდა არტგენი…

ხოდა, აჰა, დადგა ეს წელიც…
მთელი ამ ხნის განმავლობაში ბევრი ფორუმელი გავიცანი…
ზოგიც ფეხბურთზე, ზოგიც მელომანთა არაერთ ქეიფზე….
ახლა შეიძლება ითქვას, რომ ბევრ ფორუმელს ვიცნობ…
თუმცა გააჩნია ბევრი რამდენია…
მაგრამ ნუ კარგი, ამაზე არ გამომეკიდოთ…

ხოდა წლევანდელ არტგენზე სულ მგონი სამი–ოთხჯერ ვიყავი…
კიარადა…
მგონი ისიც არა, რადგან ნიაზამ მაგრად ჩააბანძა…
არიქა ვაკის პარკი იჯარით მაქვს აღებულიო და ფულის გაკეთება გადაწყვიტა…
ხოდა ახალი ხალხის კონცერტები ვაკის პარკში გამართა…
კიარადა…
ახალი ხალხი ანუ ის და მისი ასაკისა და მუსიკის…
ხოლო ძველების კი ეთნოგრაფიულში…
ძველების ანუ ფოლკორისტების…
ხოდა გააბანძა რა ყველა პონტში, რადგან ვაკის პარკი კი მართლა ძალიან მიყვარს და აი მართლა ჩემი უსაყვარლესი ადგილია მთელს თბილისში, მაგრამ მივიჩნევ, რომ არტგენი ვაკის პარკში მაგარი სიბანძეა…
კიარადა…
ზოგადად არტგენის ასე 2 ნაწილად დაყოფა იყო მაგარი სიბანძე…
ხო…
კი…
ვიყავით ფორუმელები, მაგრამ ისე კარგად არა, როგორც შარშან…
ყველა სასტავებად იყო დაყოფილი, ყველა თავისთვის…
ხოდა, მოკლედ ბანძობა იყო რა…
მე კი რატომღაც მქონდა იმედი, რომ კარგი იქნებოდა…

შეიძლება ითქვას, რომ 1 რამ, რამაც ძალიან გამახარა, ეს იყო:
ანიამ 2 კარგი სურათი გადამიღო…
კიარადა…
ვიცი, რომ არც გარეგნობით გამოვიჩევი დიდად და პლუს ამას ის მწარე ფაქტი, რომ არაფოტოგენური ვარ, მაგრამ მე მაპატიეთ, თუ სურათების გადაღება მიყვარს ძალიან… ხოდა გადამიღო ბუნებაში… მუღამზე ვარ, რომ შენ ბუნებაში გადაგიღოო, ხოდა she did it!!!

კარგი ის იყო, რომ მეგუნა იყო ჩემთან…
ძალიან კარგ განწყობაზე მაყენებს მუდამ. საკმაოდ გვიანამდე ვიყავით, მერე რომ ჩამოვედით ქვევით, კოზმანასთან დავარეკინე იქნებ ჩამოვიდესმეთქი…
ხოდა მოხდა სასწაული, კოზმანამ 5 წუთში ვაკის პარკთან ვიქნებიო, ხოდა ისე გამიხარდა, რომ სანამ ვაკის პარკან მივედით, მეგუნას სულ სანზე ველაპარაკებოდი… ფრაზები ასეთი შინაარსისა – “რა ბედნიერებაა, სანდროს რომ ვნახავ, სანდრო ჩემი პატარა სიხარულია!აი იცი როგორ მიყვარს, ის ჩემს გულში ზის” მეგუნა კი ამ დროს კი ღიმილიანი სახით მიყურებდა და რა მოსიყვარულე და საყვარელი ხარო, მაგრამ ესეც სხვა საუბრის თემაა. საერთოდ მეგუნა იმიტომ მიყვარს, რომ არ ცდილობს საკუთარი უარყოფითი აზრი მოგახვიოს თავს, არ მახსოვს ეთქვას ცუდი ადამიანი არისო, ვინმეზე…
კიარადა სიტყვა “უარყოფით”-ში იგულისხმება არა მხოლოდ ის, რაც თქვენ გაიგეთ, არამედ “საწინააღმდეგო აზრი”-ც…
კიარადა… ანუ ჩემი აზრისგან განსხვავებული აზრი!
ხოდა მეგუნა მიძლებს რა…
მის გარდა ჰერმიონეც მიძლებს…
არ მიტრაკებენ, რატომ ხარ ასეთი და ისეთიო…
მიღებული ვყავარ ისეთი არანორმალური, როგორიც რეალურად ვარ…
ხოდა მე მეორე ჩემნაირს ძნელად თუ ავიტანდი, ვინმეს რომ ესაუბრა ძმაკაცზე მთელი 20 წუთის განმავლობაში, ალბათ ტვინში სისხლი ჩამექცეოდა. ნუ მე საშინელი მოუთმენელი ვარ და ეს მგონი ყველამ იცის.
ესეც ანიას თვალით დანახული მე…

ესეც არტგენის განწყობით…
მაინც ვუსმენ ნიაზს, რადგან …..

observation

Posted: 25/07/2008 in ყველა ეს პატარა შპუნწიკი, Weird
12

დღის ადგილი: სპორტის სასახლისა და მშენებარე სასტუმრო “აჭარ”–ის მიმდებარე ტერიტორია…
დღის მდგომარეობა: სამსახურში ყოფნისას დავუმესიჯე დოდის და ვთხოვე, რომ შეხვედრამდე ცოტათი ადრე მოსულიყო ნიკალაში… და ეს იმიტომ, რომ სახლში წასვლა მეზარებოდა და ვიფიქრე, ბარემ სადმე პეკინზე ვიმოძრავებმეთქი… დოდი, რა ჯიგარი ხარ, რომ მოხვედი..
დღის გარეგნობა: ზევით დაწერილი ფუნქტიდან გამომდინარე, უსაშინლესად გამოვიყურებოდი… ეს ფაქტი სურათებზეც კარგად არის ასახული… კიდევ კარგი არ არსებობს ჩემი ახლო ხედით გადაღებული სურათი…
დღის საჭმელი: მთელი დღე არაფერი მიჭამია… ვიფიქრე, მაკდონალდში მივდივარ და რაღა “იფქლი”–ს ცომით დავნაყრდემეთქი… თითქოს ყოველდღე რამე სხვა ალტერნატივა იყოს… თუმცაღა, სამსახურის დამთავრებას აკლდა შვიდიოდე წუთი, რომ ჩემმა გამჩენმა დამირეკა და მახარა, მაკ–ის პროდუქციაში ჩხირები არისო, ხოდა ხორცეულს არ გაეკაროო…თანამშრომლებიც დამემოწმნენ… ხოდა დოდის ლოდინში ნიკალაში კიევური კატლეტი და პიურე მივირთვი… მართლა დავნაყრდი, მაკ–ში არაფერს მივეკარებიმეთქი, მხოლოდ ნაყინს…ხოდა მაკ–ში მხოლოდ ნაყინი და კოლა…
დღის გესლიანი ღიმილი: მაკ–დან გამოსვლისას დღეს ნანახი კლიენტი შემეფეთა… “ეეე, შენ დღეს არ გნახეო… მაგის შიშით ქუჩაში ვეღარ გავსულვსრ…
დღის ხუმარა ადამიანი: გეგა და დეკა ადნაზნაჩნად… თუმცა მანამდე ოფისში შემოსული მათხოვარი… რომელსაც არ დავეხმარეთ და დირექტორთან ავიდა ეგრევე… იმ დროს, როდესაც დაცვა თავის ოთახში ისვენებდა… ისეთი ისტერიული სიცილი ამიტყდა, რომ მთელ სტაFმა გაიგო, რომ საშინელი ისტერიული კიარადა ცრემლიანი სიცილი ვიცი… “ნახე, როგორ იცინის, ნახე ცრემლები მოსდის…”
დღის ჩაცმულობა: მარის ძალიან ლამაზი კაბა ეცვა… არადა არ მიყვარს ეს ვარდისფერი…
დღის აღმოჩენა: დვორსკი… კიარადა გიგი… რომელიც საერთოდ სხვანაირი მეგონა იქნებოდა… ანუ წარმომედგინა მკაცრი, გაუცნარი, სოლიდური პასუხისმგებლობის კიარადა შესახედაობის…
დღის გაკვირვება: გეგას საერთოდ არ აქვს ბლოგი და რა პონტში მოვიდა??? კიარადა, ცუდ პონტში არ გაიგოთ ახლა, უბრალოდ გამიკვირდა…
დღის ზარი: გეგა ესაუბრებოდა ეთოს, გიჟ გოგო ზეპელინს… ხოდა გეგასგან გადავურეკე: “რა გინდა?” – ყურმილს იქით აგრესიული ტონი… “არაფერი, უბრალოდ, ძალიან საყვარელი ხარ… ხოდა მეც მიყვარხარ”, “რომელი ხარ??? აააა, უიიიი, დიდი მადლობა, მეც ძალიან მიყვარხარ და გამიხარდა შენი ხმა და სიყვარული”…
დღის სახუმარო თემა: დვორსკის მოურავი ადნაზნაჩნად…
დღის განწყობა: არავის დაუწყია (ნუ, ყოველ შემთხვევაში ჩემი მისამართით მაინც), უიი, შენ ასე რომ წერ, ასეთი ხარ”, “აუ, შენ რაღაც ისე წერ, რომ არ მომწონს შენი პოსტები”… ყველას გვიყვარს ერთმანეთის ბლოგები (ყველას ანუ მე) და არავის დაუწყია, “აუ რატომ ხარ ბლოგში სულ ასეთი და ისეთი”…
დღის საყვარელი ადამიანი: პოლსკი… ეს არის ადამიანი, რომელიც მამშვიდებს…რომ მოვიდა, ისე მაგრად ჩავეხუტეთ ერთმანეთს, რომ გამათბო…. ძალიან მიყვარს სალო…
დღის საჩუქარი: დვორსკიმ მგონი სახლი გამოზიდა… “ცხელი შოკოლადები” მაჩუქა… ძალიან ბევრი….ძალიან დიდი მადლობა…თან აკას ბეეეეეევრი სტატია არის მათში…
დღის ღიმილი: შოპენი… ძალიან თბილი ღიმილი აქვს…
დღის ნაზი ადამიანი: მეგუნა… ეს ადამიანი ყოველთვის ასეთი ნაზია ხოლმე…
დღის ტრანსპორტი: მანქანა… ჯერ კლიენტმა მომიყვანა ნიკალამდე, რომელიც ჩემი კოლეგის ძმაკაცი ყოფილა… ვერაზე მიდიოდნენ და პეკინზე მივდივართო, მითხრეს…უხერხულად ვარ ხოლმე ასეთ მომენტებში…. და მერე, დვორსკიმ დაგვარიგა მე და დოდი სახლებში…
დღის ფოტო: დოდი, ძალიან მიყვარხარ!!!

საუბარი ჩემს პატარა სიხარულთან, ოდეს გულზე მეწვა…

Posted: 22/07/2008 in ფუცკ ფუცკ, ყველა ეს პატარა შპუნწიკი, My Artificial Culture, Weird
11

***
საერთოდ ირაკლის, მიუხედავად იმისა, რომ გიორგი მისი უკვე მესამე შვილია, მაინც რაღაცნაირი შიში აქვს ბავშვის ჭერის…
ამხელა კაცია და მაინც ეშინია მისი დაჭერა…
ნუ ამხელა, ანუ 21 წლისაა…
13 წლიდან ერთად მოვდივართ…
ჩემი ძმაკაცია…მისი მეჯვარე ვარ და მისი პირველი ვაჟიშვილის ნათლია…
დუკას დაჭერისაც ეშინოდა, ზიზუსიც…
ახლა გიორგისიც ეშინია…
“დუკა” რამე ახალი სახელი არ არის…
ვლადიმერი არის სრული სახელი, ანუ ლადო…
მაგრამ 3 წლის ბავშვს “ლადო”-ს არავინ ეძახის…
ეგეც ჩემი ნათლულია და მე სულ რომ “ლადუკა”-ს ვეძახდი, მერე “ლა” ჩამოვაშორე და “დუკა” დარჩა…
ხოდა ახლა ყველა “დუკა”-თი იხსენიებს…
“ზიზუ” კი იგივე “ელისაბედი”-ა…
ანუ “ლიზი”…

ანუ “ზიზი”, როგორც ყველანი მოფერებით ვეძახით….
უფრო ხშირად “ზიზუ”-ს ვეძახით…
მერე დუკა მიადგება ხოლმე თავის წლინახევრის დას და აჯავრებს ხოლმე: “ზიზუ, ზიზუ, მატელაცი გამიკეთე აბა, აუ მიდი ლა ზიზუ, გეხეწები.”
ხოდა ზიზუც დიდი ზიზუს “პრიომ”–ს ატარებს თავის ძმაზე…
მერე ამაზე ყველა ხალისობს ხოლმე…
განსაკუთრებით კი დუკა, რომელსაც დღესაც კი ახსოვს მსოფლიო ჩემპიონატზე მომხდარი მატერაცისა და ზიდანის ინციდენტი…
ნუ მაშინ დუკა იყო ამ მსოფლიოში ირინას ორგანიზმიდან მოვლენილი პატარა ჭანჭიკი…
1 წლის იყო მაშინ…
მაგრამ უკვე რომ რეალური სამყაროს წევრი გახდა, როცა ისევ მე ვიზრუნე მის განვითარებაზე…
ხოდა ანუ ის, რომ მან ფეხბურთი და თუნდაც მსოფლიო ჩემპიონი იცის ვინ გახდა, ჩემგან იცის…
ნუ ისიც უნდა აღვნიშნო, რომ ირაკლის 3 შვილიდან პირველის ნათლია რათქმაუნდა მე გახლავართ…
ანუ დუკასი…
ირაკლი სულ მუშაობს…
ისევე როგორც ირინა…
ხოდა ჩემთან არის სამივე ბავშვი თითქმის სულ…
კიარადა, სულ ჩემთან არიან ხუთივე…
ირაკლი, ირინა, დუკა, ზიზუ და გიო…
მთელი ოჯახი…
ირაკლის ბარნოვის ბინა აგერ უკვე 2 წელია რემონტს არის მიცემული…
ხოდა ჩემთან ცხოვრობენ.


***
გავედი იქით…
დაღლილი დღის მერე მისაღები ოთახის ტახტზე წამოვწექი…
მაგიჟებს ეს სიცხე…
არადა არაფერი არ დამიფარებია…
ასე, პირდაპირ სახლის თხელი თანაცმლით წამოვწექი…
ხან აქეთ გადავბრუნდი, ხან იქით, მაგრამ სიცხემ გამაგიჟა…
უცებ საშინელი ტირილის ხმა გავიგონე…
აი ისეთი, რომ ვიფიქრე უეჭველი ვინმეს ხელიდან გაუვარდამეთქი…
ჯერ ხომ სულ პატარაა.. 4 თვის და რამდენიმე დღის…
ვინაიდან ყველა ოთახის ყველა აივნისა თუ კარი ღიაა დიადი სიცხის გამო, ამის გამო თავად ოთახების კარები მიკეტილია…
რომ ორპირი ქარი არცერთ ოთახში დაფიქსირდეს…
მათ შორის მისაღები ოთახისიც…
არა რა, მეც კარგი ტიპი ვარ რა. რაღა მაინცდამაინც მისაღებ ოთახში მომინდა წამოწოლა და დასვენება?!
ბარემ გავსულიყავი საძინებელში…
მაგრამ რავიცი აბა, აქ წამოვწექი და ბარემ აქ ვეგდო…
არ მინდა გიოს ტირილის სმენა. მინდა, რომ მთლიანად დავასვენო გონება და სხეული.
დაღლილი ვარ საშინელი…
მაგრამ ირინა არ არის სახლში და ამიტომაც ირაკლის, რომელსაც სულ ძლივს უჭირავს თავისი პატარა შვილი, ისევ ჩემსკენ მოემართება…
გააღო პატივცემულმა ძმაკაცმა მისაღების კარი და ბავშვის ჯღავილი უკვე იმდენად ახლო დისტანციიდან ჩამესმის, რომ აზრი აღარ აქვს ზედა და ქვედა წამწამების შეერთებას…
“აუ ქეთ, რამე უქენი რა…
ატირდა მოულოდნელად…
არ ვიცი რა დაემართა…
ხოდა რამე უქენი რა…”
ეხ რა, ძმაკაცობის დედა ვატირე რა…
კიარადა ნათლიობის…
სხვა დროს თუ ნებისმიერი ამ ტროიკის ტირილისას ფრთებს ვისხამდი და ისე ვდგებოდი, ახლა რაღაც ზანტად ავზიდე ტორსი…
ნუ ტორსი რა…
წელამდე…
ისეთი დაღლილი ვიყავი, რომ მთლიანი კორპუსი ვერ ავზიდე…
მე მაპატიეთ, ვერ ვარ მთლად იდეალური ნათლია…
მაგრამ რა ვქნა, დაღლილი ვარ…
“მომიყვანე, ზემოდან დამაწვინე”…
არადა მინდა..
მაქსიმალურად მინდა და ვცდილობ კიდევაც, რომ ირაკლი მივაჩვიო იმას, რომ ბავშვის ჭერა არ არის რაღაც საოცრად ძნელი…
ნუ ვერა რა…
გიოს აყვანა მაინც სულ ეშინია…
დამაწვინა გიორგი ზედ გულზე…
რაღაც საოცარი სიმხურვალე ვიგრძენი…
ისედაც ოხშივარი ამდის ამ გაგანია ივლისში…
“მძიმე ხომ არ არის?!”
“არა, იდოს”…
(წინა სტრიქონში აღსანიშნავი სიტყვა იყო “იდოს”…
იდოს, როგორც სამზარეულოში, დიდ მაგიდაზე დევს გიოს რძით სავსე ბოთლი…
იდოს, როგორც საძინებლებში დევს დუკას “ბეტმენები”, “სპაიდერმენები” და “სუპერმენები”…)
ისევ ჯღავის…

***
რა გატირებს, გიო???
კარგი რა, ასე შეიძლება???
რა გაქვს სატირალი???
რატომ მემსგავსები ???
ერთი წამით დაფიქრდი…
მე ხომ არაფერი კარგი თვისება არ მაქვს და რატომ მაინცდამაინც მე???
ჯერ შენ ძალიან პატარა ხარ ტირილისთვის…
ჯერ შენ ვერ გაგიცნობიერებია, რომ ცხოვრება საზიზღრობაა და მერე უფრო მეტი გექნება სატირალი…

ნელ-ნელა ტირილის ხმა და მონდომება კლებულობს…

არა, მე, ბაზარი არაა…
სულ მტირალა ვიყავი…
10 წლის ასაკშიც, 12, 14, 19…
და დღესაც, როდესაც 21 წლის ვარ, ახლაც ვტირი…
მაგრამ მე რატომ მემსგავსებით შენ და დუკა ასე აქტიურად?!
ირინა ტყუილად არის დედა?
ირაკლი ტყუილად არის მამა?
მე ხომ ნათლია ვარ უბრალოდ?
ირაკლი სულ მაგაზე მიტრაკებს. რამდენს ტირიო.
მე კი ეს არ მომწონს…
მე უფრო ვგრძნობ შენს გულის ფეთქვას, თუ შენ – ჩემსას, არვიცი…
ფაქტია, რომ ისევ ტირი…
ვგრძნობ, შენი პაწია ხელი ჩემს მკერდს როგორ ეხება…
რა სულელი ხარ!!!
მანდ არ არის რძე…
მანდ სიცარიელეა…
არა, მაინც რა არის ნეტავ სატირალი 4 თვის ასაკში???
მე რომ ვიყო 4 თვის, უბედნიერესი ვიქნებოდი..
მაგრამ რავიცი აბა…
არ მინდა, რომ ტიროდე…
გი, ნახე მამიკო როგორ გვიყურებს, ნორმალურები არ ვგონივართ…
აუ, შენ ისევ ჩემს მკერდს ეხები ამჯერად უკვე პირით…
კიარადა ენით…
არა რა, ამ მამაკაცებს ან სექსი გინდათ, ან საჭმელი…
მეტი არაფერი…

- ირაკლიიიიიი, სამზარეულოში მაგიდაზე ბოთლით რძე დევს…
- სად???
- სამზარეულოში, მაგიდაზე…

ამ შენმა დებილმა მამამ თუ ქნა სასწაული და ბოთლს მიაგნო, იმედს ვიტოვებ, რომ ჩემს მკერდს ახლა მაინც შეეშვები….
წავალ…
კიარადა მე თვითონ გაჭმევ…
მე ვიპოვი ბოთლს…

(რეალურად არც ირაკლი, ირინა, დუკა, ზიზუ, გიო არ არსებობენ…
მეც გამოგონილი ვარ…
ძმაკაცი, სახელად “ირაკლი” არ მყავს…
და მოკლედ ეს ყველა ჩემი ილუზია იყო…
კიარადა არის…)

be free!!!

Posted: 20/07/2008 in მელომანია, ყველა ეს პატარა შპუნწიკი
2

***
სამსახურიდან ეგრევე მელომანების შეხვედრის ადგილისკენ დავიძარი…
პირველი მივედი, არადა დიდის ამბით გავაფრთხილე წინა დღეს მელომანები, შემაგვიანდებამეთქი…
მაგრამ ქართველ კაცს ხო პუნქტუალურობას ვერასოდეს მოსთხოვ…
ცოტა ხანში ოთო, პიკოლინა, ჰუმანოიდი, ყვავა…..
ყველანი შევიკრიბეთ…
არა, მოიცა, რა ყველანი?!
ფორუმის თემაში სადღაც 20 კაცი (თუ უფრო მეტი არა) ვეწერეთ, მაგრამ ნუ როგორც ყოველთვის ხდება ხოლმე…
ხოდა ნუ მოკლედ ვიყავით 7 კაცი…
თან ყვავას საგანგებოდ რამდენიმე შამფური ჰქონდა წამოღებული, ვინაიდან და რადგანაც კუს ტბაზე და იქ მწვადების შეწვას ვაპირებდით, მაგრამ ვინაიდან სულ 7 კინკილა ჰომოსაპიენსი გახლდით, ამიტომაც ყვავამ ისევ სახლში აიტანა შამფურები და “შარაგული”-სკენ დავიძარით,,,,

***
ე. ი. გუშინ ძალიან მაგარი დრო ვატარე…
ნუ დილით ვინაიდან და რადგანაც შაბათი დღე იყო, სამსახურში ჯინსებით მივედი…
ნუ თავის დაზღვევის მიზნით ჩანთით მაინც წავიღე ქვედაბოლო…
მაგრამ არ დამჭირდა… და ამის გამო საოცრად ბედნიერი ვიყავი…
რა კარგია ისეთი სამსახური, სადაც ყველა პონტში თავისუფალი ხარ…
არანაირი შებოჭილობა…
არანაირი უფროსთან დასმენები…
და საერთოდ არანაირი დაძაბულობა…
საოცრად მეგობრული დამოკიდებულება სუფევს…
მეც პატარა ბავშვივით გამიხარდა ჯინსები რომ მეცვა…
მიყვარს ეგ ტანისამოსი და იმიტომ…
თავისუფლად ვარ და იმიტომ…
თან აი რაღაცნაირად თავისუფალი ხალხი მუშაობს რა…
არაფერში რომ არ გზღუდავენ…
ნუ მოკლედ, მაგარია…

***
არა რა…
რომ ვამბობ, რომ ძალიან ცივა, კაციშვილი არ მიჯერებს…
არადა მართლა ცივა…
დავჯდები ამ გაყინულ ოთახში და დავიხედავ ხელზე და…
შევამჩნევ ყალყზე დამდგარ თმებს…
კიარადა…
ბეწვებს…
ეს ჩემმა აგრეთვე გაყინულმა თანამშრომელმა შემამჩნევინა, თორემ მე არ დამიხედავს…
უი, ნახე ხელზე თმები როგორ გვაქვსო?!
ხოდა ცივა რა…
ძალიან…
თან ჩემს გვერდით ფეხმძიმე თანამშრომელს სულ ცხელა…
და სულ დამცინის შენ რა მცივანა ხარო…
გარეთ გამოვდივარ, გავთბები და შევდივარ…
ან თუარადა…
შევვარდები სამზარეულოში… რძიანი ყავის პაკეტს ვტაცებ ხოლმე ხელს და ვიკეთებ რძიან ყავას..
ხო რა ვთბები…
აბა ვერ ვძლებ…
მეორე თანამშრომელი მეუბნება ხოლმე: დედააააა, რას უშვები ორგანიზმს, ამდენი ყავა როგორ შეიძლება!
შემეშვით!!!
მცივა!!!
და ამ დროს გარეთ მზე ათბობს თითოეულ კუნჭულს…
ხოდა ცივა რა…
ადნაზნაჩნად!!!

***

მივედით “შარაგულ”-ში..
ხინკლები და ლუდები არ მოგვიკლია…
ეს უკვე მესამე მელომანიური შეხვედრაა, სადაც მივდივარ…
და ძალიან კარგ დროს ვატარებ ყოველ ჯერზე…
ეს უკანასკნელი კი იმით იყო გამორჩეული, რომ იდეა გაგვიჩნდა…
ნუ მე ყველაზე ნაკლებად, მაგრამ რადგან ყველას გაგვიჩნდა, ე. ი. მეც…
იდეა მელომანიის განყოფილებაში ანარქიის მოწყობაზე…
ესეც ჩვენი ძვირფასი მოდერი ჰუმკა არანორმალური სიწყნარის შენარჩუნების მომენტში…
ნუ ეს ყველაფერი რაც ჩანს, ასე იყო…
მაგრამ კადრს მიღმა ვსხედვართ 5 ადამიანი, რომლებიც ვიხევით სიცილისგან…
ნუ მე-6 არის ყვავა, რომელიც ამ ყველაფრის ოპერატორი იყო…ასე რომ მას დასაცინად არ ეცალა…
მაგრამ ნუ ჩვენ მოვკვდით, რასაც ქვია…
თან ყველაზე პრიკოლი ის იყო, რომ დაწესებულებაში მოულოდნელად შუქი ჩაქრა, რა ფაქტმაც სანთელი აგვანთებინა…
და რამდენჯერაც შუქი მოვიდა, იმდენჯერ ამოვიოხრეთ, არ გვინდოდა შუქი…
თუმცა ვიდეო მაინც შუქში გადავიღეთ, მაგრამ სანთელი მაინც არ ჩავაქრეთ…
რომელიც სხვათაშორის ლუდის კათხაზე არის შემოდგმული…
რომ ამ ყველაფერს dark ელფერი ჰქონოდა…
ნუ dark ელფერი ამ ყველაფერს ჰუმკას მზის სათვალემაც და სიგარეტის ბოლმაც არანაკლებ მისცა…
მთელი 1 თვე…
ანუ 19 აგვისტომდე გამოცხადებულია ანარქიის პერიოდად…
მიზანი???
აუ, არვიცი და რაღაცნაირად მკიდია ეს მიზანი…
მიზანი ისაა, რომ ხალხმა პეროები გამოიღონ…
ნუ მელომანიის ხალხმა უკვე მასიურად გამოიღო, მაგრამ იქნებ სხვა განყოფილების მპოსტველებმაც გამოიღონ…
ვიდეოს ადევს sex pistols-ის ცნობილი მუსიკა…
მოკლედ ბევრი შესავლის გარეშე ჰედლაინები…
კიარადა ვიდეო….

ხოდა კომენტარები, რომლებიც ფორუმზე დაიწერა…….

Bad Boy 4Life:
აი ეხლა ამას ვუყურებ და ჯერ ვერ ვიჯერებ.

orzo:
აი, სადამდე შეუძლია მიიყვანოს ადამიანი სმამ და დებოშმა.

echoes:
ტოქსის თემა ბრუნდება?

Bad Boy 4Life:
მგონი ღადაობენ,თუ არ ღადაობენ და მომავალი ერთი თვე ეს განყოფილება იქნება სამოთხე ფორუმზე.

Kupra:
საზიზღრობაა ეს ყველაფერი
პ.ს ბოდიში თავი ვერ შევიკავე.

avenged7fold:
პადიეზდები ავაყენოთ?

მოიცა მეც შევიტან წვლილს….

Mr-President:
კაკრას პოსტების გეგმა მაქვს შესასრულებელი…

GURANA:
ასწორებს ექსპერიმენტები
აჟიოტაჟი ჩაცხრება რამდენიმე დღეში და მერე გაასწორებს…
კაია. ყველა განყოფილებაში უნდა გაკეთდეს ასეთი რამე…

Kate789 (ანუ მე):
ეს ერთი თვე გამაძლებინა, ამ განყოფილებას ასეთ მდგომარეობაში რომ ვუყურებ…

ამ ყველაფრის შედეგად კი განყოფილებაში ასეთი ამბავი ხდება…

უი ჩემი გახსნილი თემა რარიგ ჩანს…

…

Posted: 18/07/2008 in ფუცკ ფუცკ, ყველა ეს პატარა შპუნწიკი, Weird
7

დასვენება მინდა…
დავიღალე…
მემთქნარება…
მეძინება…
მესიზმრიანება…
მეაგრესიულება…
მეწუწუნება…
მებუზღუნება…
გატრაკება მინდა…
მინდა, რომ გაგიტრაკო…
და შენ არაფერი მიპასუხო…
უბრალოდ შემოხვიდე ჩემს სულში …
კიარადა ჩემს მდგომარეობაში…
და უბრალოდ მომითმინო…
უბრალოდ მოითმინო, რომ მე ეს ყველაფერი მინდა…

თავდავიწყება მინდა…
სხვა სამყარო მინდა…
პონტი მინდა…
გართობა მინდა…
ბუნებაში მინდა…
დალევა მინდა…
ხინკალი და ქაბაბი მინდა…
დედაჩემის გამომცხვარი ხაჭაპური მინდა…
მამაჩემის ღიმილი მინდა…
ჩემი დის ნდობა მინდა…
ჩემი ძმის არსებობა მინდა…
ზღვაზე მინდა…
მთაზეც მინდა…
ან სულაც სახლში მინდა…
მუშაობა მინდა…
კარგი ხალხი მინდა…
მეღიმილები…
მელამაზითვალებიანები…
მეეშმაკითვალებიანები…
მესევდიანითვალებიანები…
მელამაზყბებიანები…
მენატრები…
მეჯანსაღიიუმორები…
მეცინები…
მეტირები…
მეცემინები (უნდა გცემო)…
მეტირები (უნდა დაგაცემინო)…
მეიდიოტები…
მეკრეტინები…
მედეგენერატები…
მესიყვარულები…

Ich bin Goethe geprüft

Posted: 13/07/2008 in ყველა ეს პატარა შპუნწიკი, Weird
6

გუშინ, დილით, ჩვეულებრივად სამსახურში 2–მდე ვიყავი…
შემდეგ ეგრევე “გოეთე”-ში წავედი, რადგან რაღაც სანახაობა იყო…
არადა სანახაობა კურსის დამთავრების დღეს არის ხოლმე…
ანუ 6 დეკემბერს იყო, მერე 10 აპრილს იყო, ხოდა ვინაიდან ახლა ეს კურსი 22ივლისს მთავრდება, ამიტომაც წესით და რიგით 22-ში უნდა იყოს…
თუმცა შეიძლება გუშინდელი კონცერტი ზუსტადაც რომ 22-ის მაგივრად ჩატარდა…
არვიცი, აზრზე არ ვარ, თუ რამეა focusgruppe-ს წარმომადგენელი ვარ და იმედია რაიმე სახის ცვლილებას არ გამომაპარებენ…
focusgruppe ანუ ეს არის თითოეული ჯგუფიდან ერთი წარმომადგენელი, რომელიც ჯგუფხელის პონტშია..
ხოდა რამდენი ჯგუფიც არის, იმდენი ასეთი ჯგუფხელია…
ხოდა ყველა ამ ჯგუფხელს ერთად ევალებათ იმ კონცერტებისა თუ სანახაობის ორგანიზება, რომელიც კურსის ბოლოს ტარდება ხოლმე…
მაგრამ გუშინდელი კონცერტი სხვა რაღაც იყო…
აუ ჩვენ მასთან არაფერ შუაში არ ვიყავით…

ხოდა მოკლედ მივედი, ეგრევე მოვძებნე იკა (viking) და ერთად ვუყურებდით ზურაბ ვადაჭკორიას ფოკუსებს…
შიგადაშიგ ირაკლი კომენტარებს აკეთებდა, როგორ აბოლებს ამ ბავშვებსო…
არადა ხშირ შემთხვევაში თვითონაც ვერ მიხვდა ესა თუ ის მაქინაცია როგორ ჩაატარა ზევით აღნიშნულმა…
იქვე იყო რაღაც ლატარეას მაგვარი, რომელზეც უნდა დაგეწერა საკუთარი სახელი, გვარი, საკონტაქტო ინფორმაცია და ჩაგეგდო ყუთში…
ბევრ პრიზს შორის, რომელიც თამაშდებოდა, ყველაზე მიმზიდველი და სასურველი იყო ტუდა-აბრატნი ბილეთი, 2 ღამიანი Übernachtung-ით მიუნჰენში მთლიანად ინსტიტუტის ხარჯებით, ხოლო მეორე ადგილზე გამსვლელიც ზუსტად იგივეს იგებდა, ოღონდ ბილეთებზე თავად უნდა ეზრუნა….

მოკლედ, ბევრი რაღა გავაგრძელო და იმდენი ვიწუწუნე, მე ხომ არაფერში ბედი არ მაქვსმეთქი, რომ გოეთეს ჩანთა და ბლოკნოტი მოვიგე…
ჩემი სახელი და გვარი რომ ამოიკითხეს, ირაკლიმ შემომხედა, ხო, შენ ხარო…
თავიდან მეგონა ჩანთაში წიგნი იდო, რაც წარმოუდგენლად გამიხარდა…
თუმცა ბლოკნოტი რომ აღმოჩნდა, არანაკლებ სიხარული განვიცადე, რადგან საკანცელარიო ნივთებზე წარმოუდგენელი გართულება მაქვს.
ხოდა აი ჩემი ნადავლი:

პირველად ცხოვრებაში რაღაც მოვიგე…
ძალიან გამიხარდა…

მერე დაახლოებით 6–თვის მე და ირაკლი მისივე მანქანით მუშტაედში წავედით.
ფორუმელები თამაშობდნენ ფეხბურთს.
ამდენი ფორუმელი კარგა ხანია არ მინახავს…
ბევრი საყვარელი ადამიანი ვნახე იქ.
ძალიან გამიხარდა მათი ნახვა…ბევრი ვისაუბრეთ, ბევრი ამბავი შევიტყვე ზოგ–ზოგიერთებზე, შეიდის ვეხვეწებოდი სათვალე მაჩუქემეთქი, რაზეც ლამის ტირილი დაიწყო , მიწაზე ვიჯექი, ტაჩკა დამადგა თავზე , რა იყომეთქი და ისე ზიხარ, ეხა ხურდას ვეძებო… ხოდა 20 თეთერი მომცა … და რავი, ბევრი სხვა სასაცილო მომენტი…
დიდი ხანია, არ მინახას ფორუმელები, ზოგი ახლებიც გავიცანი და ნუ მოკლედ ბევრი რომ არ გააგრძელო კარგი დრო ვატარე…
მერე ისევ ირაკლის ინიციატივით მე, ირაკლი, გვანცა, მარაზმატიკი, ლექსო და ანდრო გოეთეში წამოვედით, კიდევ რაღაც პონტი იყო, მაგრამ ჩვენ ქვევით კაფეში ვიჯექით და ფორუმულ ამბებზე ვკაიფობდით… ბოლოს კიდევ ვაპირებდით სადმე გასვლას, მაგრამ დაგვეზარა და სახლებში წამოვედით…..

ეხა ქვედა პოსტს დავხედე და გამეცინა…
ქვევით კაკრაზ იმას ვამბობდი, ზაფხულში როგორ უნდა გავერთომეთქი…
მაგრამ ხერხდება რაღაცნაირად თურმე…

We R All 2gether

Posted: 08/07/2008 in ყველა ეს პატარა შპუნწიკი, My Artificial Culture
5

მოკლედ დოდის ამ პოსტის შემდეგ (რომელიც ფაქტიურად ჩემთვის დაწერა ავტორმა) ხოდა დავაყენე google reader ჩავამატე ბევრი ბლოგი დაუკითხავად, რადგან ისედაც ბევრს ვკითხულობ და ბარემ ახალი და ჩემთვის საინტერესო ხალხის ნააზრევი ვიკითხო…
ეს ის მომენტია, როცა არ დამეზარება…
შეიძლება კომენტარი თითოეულ მათგანს არ დავუწერო, მაგრამ წაკითხვას მაინც განვახორციელებ…
ხოდა თუ ვინმემ აღმოაჩინეთ საკუთარი სახლის მისამართი, არ გაგიკვირდეთ…
just ჩემი კარი ყველასთვის ღიაა…


მაინტერესებს რას ფიქრობთ..
რა ემოციებს განიცდით ამ პოსტების წერისას…
მიყვარხართ ყველა თითოეული თქვენი ნააზრევისთვის…
და მკიდია ერთმანეთს ვეთანხმებით თუ არა იმაში, რაც გვიწერია…
just მიყვარხართ..
და ეს გაცრეცილი სიტყვები არ არის…
ოღონდ მართლა…

არ გაგიკვირდეთ, თუ რომელიმე თქვენთაგანის პოსტი იმდენად მომეწონა, რომ ჩემთანაც დავაკოპირო…
ქოფირაითს აუცილებლად მივაწერ…
ასე რომ საავტორო უფლებებს არ წაგართმევთ…
უბრალოდ ეს იმას მაუწყებელი იქნება, რომ ამ პოსტის დამწერს განსაკუთრებით ვეთანხმები რაღაც მოსაზრებაში…
ხოდა let’s blog 2gether………

მედლის მხარეები

Posted: 06/07/2008 in ფუცკ ფუცკ, ყველა ეს პატარა შპუნწიკი, Weird
12

სულ ვამტკიცებ, სიყვარული არ არსებობსმეთქი…
იმასაც ვამტკიცებ, რომ სიყვარული მხოლოდ მუსიკაში, წიგნებსა და ფილმებში არსებობსმეთქი…
ვუსმენ ჩემი საყვარელი ბენდის ანუ Coldplay -ის გიჟურ სიმღერებს…
ვუყურებ მძაფრსიუჟეტიან ფილმებს…
ვკითხულობდი დეტექტივებს…
ვარ ძალიან „ფეხებზემკიდიაროჟულად“ (aka „პოხუისტურად“) განწყობილი ზოგადად სიყვარულის მიმართ…
არ მევასება კიარადა ალმაცერად ვუყურებ ქუჩაში მოსიარულე, ხელიხელჩაკიდებულ წყვილებს…
თითქოს რაღაც დიდი სიყალბე დევს მათში…
კიარადა მათ „ხელიხელჩაკიდებულობაში“…
თითქოს ეს თავის გამოჩენისა და საკუთარ თავზე აქცენტის გაკეთების მორიგი მცდელობაა…
Типа „აი, ნახეთ, ჩვენ ერთად ვართ“, „აი, ერთმანეთი გვიყვარს“, „აი, მე რა მაგარი შეყვარებული მყავს“ and so on and so on…


არადა ეს ზემოთხსენებული წყვილის რომელიმე წარმომადგენელი თუ გახედავს/დაელაპარაკება მოპირდაპირე სქესის სხვა წარმომადგენელს, იქვე მისი ვითომ მოსიყვარულე პარტნიორი ეჭვიანობის მორიგ წარმოდგენებს არ იშურებს…
„თუ ეჭვიანობს, ე. ი. უყვარხარ“ – მოიგონა ვიღაც დეგრადირებული მენტალობის მქონე ადამიანმა და ლამის მთელმა არანაკლებ დეგრადირებულმა „საზოგადოებამ“ აიტაცა და შეისისხლხორცა ეს „ზე–ბრძნული“ გამონათქვამი, არასოდეს დაფიქრებულან რა მის შინაარსზე საფუძვლიანად…
თითქოს სიყვარული მხოლოდ ფიზიკურ სიახლოვეზე არის დაფუძვნებული და დამოკიდებული და არა ნდობაზე და ურთიერთგაგებაზე…
ხოდა, მიდიიიი, იეჭვიანე…
თან როდესაც ეს ეჭვიანობა საფუძველს სრულიად მოკლებულია…
თან გარდა ამისა, შეყვარებული ადამიანი სიშტერისკენ მიდრეკილია…
რაღაც დებილობებს აქცევს და ამახვილებს ყურადღებას…
ნუ, კონკრეტული მაგალითების ჩამოთვლა მეზარება და ახლა დიდად არც მახსენება…
მაგრამ დარწმუნებული ვარ ფრაზა – რა გჭირს, შეყვარებული ხომ არ ხარ? – უცნობი არავისთვისაა…
სულ მიმდინარეობს „უწი პუწი“ საუბრები and so on and so on…
ნუთუ ეს არის ჭეშმარიტი სიყვარული???
ხოდა თუ ეს არის, მაშინ არ მინდა სიყვარული…
იგი ყველაზე მადეგრადირებელი, ბანძი და მადებილებელი გრძნობაა…
ვარ პოხუისტკა და „ყველაფერი ფეხებზე მკიდია“ სქესის წარმომადგენელი…

მენატრება ძალიან…
სულ მასზე მეფიქრება…
ნეტავ ახლა რას აკეთებს…
სიყვარულს ვეძებ ისევ წიგნებში, მუსიკასა და ფილმებში…
ვუსმენ Coldplay –ის რომანტიულ სიმღერებს…
ვუყურებ მელოდრამებს და არ მეზარება 100–ჯერ ნანახის 101–ედ ხილვა…
ვკითხულობ და მუდამ ვეძებ რომანებს წასაკითხად…
მეფიქრება მასზე და მინდება მასთან ყოფნა…
მისი სისულელეების სმენა და მასთან ერთად სიდებილისა და უაზრობის მორევში გადაშვება…
და მითუმეტეს მაშინ, როდესაც ორივე ერთმანეთს აურაცხელი რაოდენობის სისულელეებს ვეუბნებით…
მიმდინარეობს ისეთ უაზრო თემებზეც საუბარი, როგორიცაა ბუზისა და ობობის არსებობა ჩვენს აქაურ სამყაროში…
მერე, ამასობაში ის რაღაც დებილობას წამოროშავს…
მე რე მე ვეტყვი: „იდიოტო, დეგენერატო, კრეტინო, მეზიზღები, ვერ გიტან!“…
მერე ის მაინც ძველებურად, კეთილი გულით გაიცინებს და ერთი წამითაც კი არ გაუელვებს თავში, რომ მე მას მართლა იდიოტად ან დეგენერატად მივიჩნევ და ვერ ვიტან…
მერე მე რაღაც დებილობას წამოვროშავ…
და ის მაინც ძველებურად, კეთილი გულით გაიცინებს და ერთი წამითაც არ გაუელვებს თავში, რომ ამ დებილობის გამო მესწერვოს ან რამე უხეშად მითხრას…
აღსანიშნავია, რომ „იდიოტო, დეგენერატო, კრეტინო, მეზიზღები, ვერ გიტან!“…–ს ის არ მეტყვის, რადგან იცის, რომ მეწყინება…
იცის, რომ გულთან ახლოს მივიტან და გული დამწყდება, მეწყინება…
მიიჩნევს, რომ ეჭვიანობა არის მადეგრადირებელი ცნება, რომელიც ქართულმა საზოგადოებამ შეისისხლხორცა და ის აშკარად შორს არის ამ ცნებისგან…
თვლის, რომ პოხუიზმით ბევრ რამეს ეშველება, მაგრამ გულის სიღრმეში არც ისეთი პოხუისტია, როგორიც „არის“…
არ არის ის ტიპი, რომ შეყვარებულს ხელი ჩაკიდოს და „დედიკოშვილიკო“–სავით იაროს თბილისის მტვრიან ქუჩებში…
მიყვარს მისი მოცინარი თვალების ყურება…
მიყვარს მისი სევდიანი თვალების ყურება…
ნუთუ ეს არის ჭეშმარიტი სიყვარული???
ხოდა თუ ეს არის, მაშინ მინდა სიყვარული…
იგი ყველაზე საოცარი, სასურველი და მაცოცხლებელი გრძნობაა…
ვარ მგრძნობიარე და „ყველაფერი გულთან ახლოს მიმაქვს“ სქესის წარმომადგენელი…

ახლა ეს ყველაფერი რატომ დავწერე იცით???…
რა მინდოდა იცით მეთქვა?!
ის, რომ ეს ყველაფერი ზოგადად არის დაწერილი…
სინამდვილეში მე არ მყავს შეყვარებული…
ამით მხოლოდ იმის თქმა მინდოდა, რომ სიყვარული მხოლოდ მუსიკაში, წიგნებსა და ფილმებში არსებობს…
კიარადა უფრო სწორად ამ ფრაზიდან გამომდინარე იმის თქმა მინდოდა, რომ ჩემი უსაყვარლესი ბენდი არის Coldplay…
ხოდა რავიცი აბა…
კიარადა…
მეტი რა დავამატო…
კიარადა წავედი…

BSBF (Black Sea Book Festival)

Posted: 03/07/2008 in ყველა ეს პატარა შპუნწიკი, Hot Chocolate, My Artificial Culture, Weird
7

ძალიან მაგარი ფესტივალი იყო…
ძალიან ბევრი წიგნი შევიძინე…
აგრეთვე ძალიან გამიხარდა Moreira -ისა და humanoidi -ის ნახვა, აგრეთვე the_lizard_king -ის გაცნობა…

რაც შეეხება თავად ფესტივალს, ძალიან მომეწონა “დიოგენე” და “სიესტა”…
აღფრთოვანებული ვარ მათი წიგნებით, ფასდაკლებებით, ბუკლეტებით, მომსახურებით და მოკლედ ყველაფრით…
“პარნას”-ს ჰქონდა ძალიან კარგი რუსული წიგნები, მაგრამ სამწუხაროდ თანხა აღარ მქონდა და მათგან ვერაფერი შევიძინე.
ტვინი გამიბურღა “პროსპერო”-მ და “კოსმოპოლიტან”-მა, განსაკუთრებით პირველმა… 1 წამით მიუახლოვდებოდი თუ არა, ეგრევე ტვინს ბურღავდნენ… წიგნები კარგი ჰქონდათ, მაგრამ ფასები ძვირი…
“სანტა ესპერანსა”-ც არის რა… მე მათი მხოლოდ აკას წიგნები მინდოდა, მეტი არაფერი განსაკუთრებული…
“ცხელი შოკოლადი”-ს სტენდთან მდგომებმა 2 ცალი “ოზონი” მაჩუქეს, არადა ჯერ მათი ჟურნალი უნდა მეყიდა და ამ უკანასკნელს მაჩუქებდნენ, მაგრამ იმდენი სხვა წიგნი შევიძინე, რომ “ცხელი შოკოლადზე” აღარ მიფიქრია…

დავესწარი დაჯილდოებასაც…
ეს ზაზა ბურჭულაძე საერთოდ რა დღეშია…
ჯერ რომ გამოვიდა თავიდან, სიგარეტი ვერ გამოიღო პირიდან, მერე მეორეჯერ რომ გამოვიდა, ერთი საათი ტვინი წაიღო, რაღაცას ლუღლუღებდა, ფული ავიღო თუ არაო?! ვითომ ორიგინალურია, სინამდვილეში კი საერთოდ არ არის.
სასიამოვნოა ის ფაქტი, რომ მისი “მინერალური ჯაზი” ითარგმნა რუსულ ენაზე… და ვისურვებდი ბევრი სხვა მისი და არამარტო მისი წიგნი გავიდეს მსოფლიო არენაზე…
ვიყიდე ეგ კრებული ანუ “15 მოთხრობა”, სადაც ცერემონიაზე წარდგენილი მოთხრობებია შესული და როცა ამ ერთ წიგნს მოვრჩები, მერე ჩავუჯდები…
საბოლოო ჯამში, ყველაფერმა ძალიან ლამაზად ჩაიარა…
ძალიან ბევრი წიგნი შევიძინე და ნელნელა კითხვაც დავიწყე…
როგორც ლიზარდამ მითხრა მთელი ზამთრის მარაგი გაქვს ახლაო.
საერთო ჯამში ფესტივალის ფარგლებში და მის გარეთ ჩემს მიერ შეძენილ წიგნთა რაოდენობა შეადგენს 45-ს, რაც უზომოდ მახარებს…აქედან ჩემი საყვარელი მწერლის 10 წიგნის მფლობელი ვარ…
დანარჩენებსაც შევიძენ… I hope…
იმის გათვალისწინებით, რომ მთელი ზაფხული აქ უნდა ვიყო…
ძალიან მახარებს ეს ამბავი…
კიარადა ჩაფლავებული ზაფხულის კი არა, ბევრი წიგნის შეძენის…
მიხარია, რომ კითხვას ვიწყებ…
დოდი, კიდევ ერთხელ მადლობა ჩემი საყვარელი მწერლის წიგნების ჩუქებისთვის…

Older Entries
Newer Entries