1,2,3,4 და

და რა???
და ის, რომ
ვკარგავ ხალხს…
თვალის დახამხამებაში…
კიარადა უკვე დავკარგე მგონი…
და ეს მე საერთოდ არ მაშფოთებს ისე, როგორც შემაშფოთებდა რამდენიმე წლის ან თუნდაც თვის წინ.
მე, ადამიანი, რომელიც მუდმივ ყ..–ებად მივიჩნევ პოხუისტებს, ვადანაშაულებ და და ვამხელ რა მათ უგრძნობობასა და ეგოიზმში, მე თვითონ ვხდები პოხუისტი. ოღონდ საკუთარ თავს ყ..–დ არ მივიჩნევ იმ მიზეზის გამო, რომ მე ბევრი ხერხი ვცადე მათთან მიმართებაში და როცა დავინახე, თუ რაოდენ უაზრობაა ამდენი ცდა, მეც ისევე გავპოხუსტდი და ფეხებზე დავიკიდე ისინი.
ეს პერიოდი აღსანიშნავია არა მხოლოდ იმით ჩემს ცხოვრებაში, რომ გამოცდები მაქვს, არამედ იმითაც, რომ ზუსტად ამ გამოცდების გამო საერთოდ არ ვეკარები კომპიუტერს. და რაღა დავმალო და არ მაქვს ისეთი საშინელი “ლომკა”, როგორიც მექნებოდა რამდენიმე წლის ან თუნდაც თვის წინ.

მაქვს რაღაც პანიკური სიმშვიდე. უფრო სწორად испытываю… პირველად ეს მაშინ ვიწვნიე, როდესაც 08/08 იდგა ჩვენს ქალაქში და ომი იყო საქართველოსა და რუსეთს შორის. მე, ადამიანი, რომელიც ხშირად ცუდად არის და სიკვდილი არაერთხელ მინატრია, როდესაც უცბად სიკვდილის რეალური საფრთხის წინაშე აღმოჩნდა, მაშინ შემეშინდა სიკვდილის. და განვიცადე პანიკური სიმშვიდე. ახლა კი ეს გრძნობა მეორეჯერ მეწვია. ნეტავ შემეძლოს იმის გადმოცემა, თუ რა არის ეს. ეს არის, როდესაც ლავიწის ძვალი უსაშველოდ დიდი და გრძელი მგონია. ხელს ვიდებ ლავიწზე, ღრმად ვსუნთქავ და … და რა? უდიდეს სიმშვიდეს ვგრძნობ. არვიცი, ალბათ ასეც უნდა იყოს. და ამ ყველაფერს ისე წყნარად ვეკიდები, თითქოს არც არაფერი ხდება დამაფიქრებელი.
სხვა შემთხვევაში ვიბრძოლებდი რამისთვის, დავიხარჯებოდი მორალურად, მაგრამ მეც სხვისი არ იყოს, გავპოხუისტდი. მთელი იანვარი ამაზე ვიფიქრე და მივხვდი იმას, რომ ვისაც უნდა ჩემთან ყოფნა, ის ისედაც იქნება და არის. და ვისაც არ უნდა, კარგად იყოს . არ ვაპირებ, რომ ვინმეს გავეკიდო. საკმარისად ვსდიე.

ზოგადად დავიღალე ახსნა–განმარტებებისგან Kate типа “ასე იმიტომ მოვიქეცი, რომ რაღაცა და რაღაცა” “მე ასეთი და ასეთი ვარ” აი ამან დამღალა ყველაზე მეტად. არ მიცნობს ხალხი და რაღაცას “აწვებიან”. ცდილობ ხალხს დაეხმარო, გვერდით დაუდგე, ისინი კი მიზეზებს ეძებენ, რომ არ მოგისმინოს და ყველაფერი უკუღმა გააკეთონ. და აი რა? მე რა?? მაკლდება განა რამე??? Kate არც არაფერი Kate ხოდა, ვისაც რა უნდა, ის უქნას თავის ცხოვრებას. მერე მაინც ეს ხალხია “დაგრუზული” და ისევ ისე ცუდად, ან უარესად ცუდად. Kate სულ იქით ვინტერესდებოდი ხალხის მდგომარეობით და არასოდეს დაფიქრებულა ეს ხალხი, მე რა მიჭირს. ხოდა ვსო რა… მეც გავხდები ეგოისტი Kate Kate Kate Kate Kate

Advertisements

2 thoughts on “1,2,3,4 და

  1. @Sophie Golden – ხო, ნუ ეგოისტი არ გავხდები, რადგან ჩემშ არ დევს ეს, მაგრამ ბევრი რაღაც კი შევაფას/გადავაფასე. ხოო, ზუსტად “ჰეი: ცოცხალი ხარ, ვაშა!” რეაქცია მქონდა ამის შემდეგ. ჰაჰ, ხო ეგ ფუნქცია ჩართული მაქვს და რაოდენ პატარა პოსტიც არ უნდა მქონდეს, მაინც უნდა გამოვიყენო. დიდი მადლობა, გაიხარე.

  2. არ გახდე ეგოისტი! და ეგ ყველაფერი, რაც ზემოთ დაწერე და განიცდი, იმას ნიშნავს, რომ ჰეი: ცოცხალი ხარ, ვაშა!მომწონს შენი ნაწერები (მეორე პოსტიდან კი მივხვდი, რომ გაგრძელებაზე უნდა დამეკლიკა :ლოლ: )

dsh!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s