რა ხდება მაშინ, როდესაც მარტო ვარ სახლში…

ნუ მარტო რა…

მე და ჩემი შიბზიკა…
რა ხდება და
  • ვარ გაციებული და ხუთშაბათს სამსახურში არ მივდივარ აღნიშნულის გამო…
  • სამაგიეროდ უფროსი არც თუ ისე ბედნიერ სახეს იღებს აღნიშნულის გამო და ამიტომაც პარასკევს მივდივარ სამსახურში…
  • მთელი პარასკევი ვარ ცუდად, რადგან იდეაში სახლში უნდა ვიყო, რომ ბოლომდე გამოვჯანმრთელდე. სამაგიეროდ კი ხდება ის, რომ მაქვს საშინელი ჰაერის უკმარისობა და საკმარისია ხმა ამოვიღო, რომ ეგრევე მიჩნდება გაგუდვის შეგრძნება. არადა საუბარი მართლაც რომ ბევრი მიწევს სამსახურში. და მაწუხებს ერთადერთი აზრი: ღმერთო, ახლა ეს დამამთავრებინე და ჰაერს ჩავისუნთქავ!!! საშინელებაა, როდესაც პირს ჰაერის ჩასუნთქვისთვის იყენებ მხოლოდ და ამ დროს უნდა ისაუბრო…
  • სამსახურის ლანჩის ბიჭს ჩემთვის არაფერი მოაქვს, თურმე ახლა უკვე წინასწარ უნდა დაურეკო. ამიტომ შეწუხებული სახით გარეთ გავდივარ. გავდივარ და ჩემი დის ქმარს ვეჯახები ეგრევე. 5 წუთით ვესაუბრები და ამ 5 წუთში ვასწრებ ერთდროულად ყველაფერზე წუწუნს. მის ადგილას რომ ვიყო, დავცინებდი ჩემს თავს, მაგრამ იდეაში თავს იკავებს და საქმეზე გარბის.
  • ისევ და ისევ გაციების გამო არ მივდივარ ლექციაზე, რის გამოც ჯგუფელები ჩემზე ცოფებს ყრიან. ეს კი იმიტომ, რომ წიგნი მაქვს წაღებული, რომელიც უნდა გადამექსეროქსებინა. შტობ ვი ვსე სდოხლი, გეგონება მეხალისება მთელი დღეები ლოგინში წოლა, 500 ცხვირსახოცთან ერთად ძილი და სასწაული სიხშირით წამლების სმა. გაგიჟდები რა თუ გინდა…
  • ხუთშაბათს და პარასკევს არ მაქვს ინტერნეტი. ამის გამო და ისედაც მთელი დღეები ვწევარ და Twilight–ს ვკითხულობ.
  • ზუსტად იმ მომენტში, როდესაც წიგნის გმირი ინტერნეტში ვამპირების შესახებ ნახულობს ათასგვარ ინფორმაციას, ვხვდები, რომ ჩაი მინდა აგერ უკვე მეასე ჭიქა. საღამოს 8 საათია, გარეთ ბნელა. გამოვდივარ და ოთახში შუქის ანთებისას მთელ ხმაზე რაღაც ფეთქდება. ფეთქდება და მთელ სახლში ყველა შუქი ქრება. ვამპირი, სიბნელე და გაციება. უმწეობის სამი მომენტი ერთდოულად. ძმას ვაგზავნი PSP–ში და მე ნაცნობ ელექტრიკოსს ვურეკავ. რამდენიმე წუთის განმავლობაში სახლში მარტო ვარ და ზუსტად ეს სამი მომენტი მიტრიალებს თავში. ღმერთო, რა დავაშავე. არადა იდეაში არ მეშინია. არც არასდროს მეშინოდა სიბნელის,მაგრამ რაღაც მაინც არის არასასიამოვნო.
  • კიდევ კარგი ორივე ადამიანი მოდის. და 1 საათის განმავლობაში ვაკეთებთ ელექტროენერგიის მიწოდებას. დამნაშავე – დიდ ოთახში მდებარე ჭაღი, რომლის ანთებაც მომინდა ჩემდა ჭირად.
  • პარასკევს ღამე უკვე მაქვს ინტერნეტი და დროს არ ვკარგავ. შიბზიკამ დამიბარა 10–სთვის მოვალო. გახდა 12,1,2,3,4… მე ჩემთვის ვზივარ, ვფიქრობ, რომ სადმე კარგ სიტუაციაშია და არ ვაწუხებ რეკვებით, არადა ვნერვიულობ. შემთხვევით ხელში ვიღებ მობილურს და სმს–ი მოსული 12–ის ნახევარზე: ქუთა, დღეს ბიჭებთან რომ დავრჩე, ხო არ შეგეშინდება მარტო?” ვაიმე რა დებილი ვარ: “ვაიმე… ეს ახლა ვნახე და გელოდები რამდენი ხანია. კაი დარჩი. “
  • მთელი ეს ხანი საჭმელს ის არვიცი და მე ფაქტიურად არაფერს ვჭამ. თუ არ ჩავთვლით, რომ შაბათს ღამის 11–ის ნახევარზე ჩაი დავლიე “სუხართა” ერთად. ეს საუზმე იყო, სადილი თუ ვახშამი, არვიცი, მიჭირს დეფინაცია, რადგან ამის მეტი არაფერი მიჭამია. ფაქტიურად მშიერი ვარ. იმის ჭამაც ვერ ვნახე, მაგრამ ის სავარაუდოდ გარეთ მიირთმევს სადმე.
  • გადის სახლიდან და რომელზე შემოდის, არვიცი. ანუ ფაქტიურად მარტო ვარ. რა უნდა ვუთხრა, ერთობა და მეც არ ვარ ადამიანი, ვისთანაც უკიდეგანოდ სასიამოვნოა ჯდომა. მითუმეტეს გაციებულობს პირობებში. so he finds some kind of shelter… და არც ვამტყუნებ.
  • შაბათს საღამოს რეკავს დედაჩემი: რას შვრებით, რა ხდება თქვენსკენ, როგორ ხართ??? თავში ათასნაირი წინადადება სათქმელი.
  1. რას ვშვრებით და ვშიმშილობთ, სახლს არ ვალაგებ, ნიჟარაში დაგროვებულ ჭურჭელს არ ვეკარები.
  2. რა ხდება და მოკლე ჩართვა გვქონდა და კინაღამ ავფეთქდით.
  3. როგორ ვართ და გაციებული.

მაგრამ ეს ყველაფერი გონებაში ტივტივებს და იქვე სადღაც ილექება: ჩვენ კარგად ვართ, შენ როგორ ხარ, რას შვრები???

და კითხვაზე: რა ცუდი ხმა გაქვს, გაციებული ხარ?, ვპასუხობ, არა, არ ვარ. და ახლა უკვე მას უტრიალებს აზრი, რომ ახალი ამდგარი ვარ ლოგინიდან, არადა ასე არ არის.

  • შაბათსაც და დღესაც დილის არვიცი რომელ საათზე რეკავს ხან ზარი, ხან ტელეფონი. რაც საშინლად გამაღიზიანებლად მოქმედებს ნერვებს. ხან მათხოვარი, ხან მეზობელს რაღაც ჩამოუვარდა, ხან კიდევ ვინმე გზააბნეული. რა დავაშავე.
  • დღეს სინდისმა შემაწუხა და სამზარეულოს დავუარე ცოცხით. ქვაბში გაფუჭებულ ტოლმას ისევ ალმაცერად ვუყურებ, იდეაში უნდა recycle bin–ისკენ უნდა გადავუშვა, მაგრამ მეზარება. ვაღებ მაცივარს და მორიგ ქვაბს ვხდი თავზე. სუპი. ვცდილობ გულისრევას შეგრძნებას მოვერიო, მაგრამ შიგ მოცურავე ქათმის თავის, ფეხებისა და კისრის დანახვაზე ეს ამბავი მიძნელდება. ისევ მაცივარში ვდებ და ისევ კომპიუტერს ვუბრუნდები.
  • შიბზიკა დღესაც არ არის, ექსკურსიაზეა ჩემს საყვარელ ადგილას. გუშინ მითხრა სიღნაღსა და ბოდბეში მივდივარ ფაკულტეტთან ერთადო. შურისგან სახე ვიცვალე, მაგრამ აზრი?! ახლა სიოს დაბერვაც კი შემიბრუნებს გაციებას, ასე რომ სახლში ვარ.
და ამ ყველაფრის მიუხედავად კარგად ვარ მარტო…
ვიღიმები…
რაღაც მიხარია… უაზროდ…
კიარადა ვიცი რაც, მაგრამ მაინც…
არვიცი ცხოვრებას ვუბრუნდები თუ რა ხდება…
ისიც არვიცი, რამდენ ხანს გასტანს ეს, შეიძლება დღეს 2 საათში დასრულდეს ეს კარგად ყოფნა, რაც სავარაუდოდ ასეც მოხდება, მაგრამ ამ ყველაფრის წერისას ტუჩების ორივე კიდეს მაქსიმალურად ზევით ვწევ… ერთს – მარცხნივ, მეორეს კი – მარჯვნივ… ლოყები კი თვალებისკენ ადიან თავისით, თვალები კი, როდესაც ამ სტადიაში არიან, შავ–ფოჩებიანი ფარდა ეფარებათ თითოეულს…

Advertisements

7 thoughts on “რა ხდება მაშინ, როდესაც მარტო ვარ სახლში…

  1. უბრალოდ შემოვიარე და დიდხანს დავრჩი… არადა მართლა უბრალოდ შემოვიარე… (ორივე ტუჩი მოვპკურე და წინ გავწიე სმაილი)

  2. ისეთი რეალური იყო, უცებ ცხვირში გავიგუდე)) მიყვარს მარტო ყოფნა))

  3. არა რას ამბობ, საერთოდაც არ იყო ბანალური. პირიქით, ეგ ჩემთვის არ უთქვამთ, ამიტომაც დიდი მადლობა. :*

  4. განწყობის პოსტი იყო, ბოლოს ღიმილი რომ გქონდა აღწერილი, მეც გამეღიმა ძალაუნებურად 🙂 მიყვარს სახლში მარტო ყოფნა, ინჯოი 🙂

dsh!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s