მაგისტრატურის 1–ლი დღეები

მოკლედ ბევრი წოწიალისა თუ ნერვიულობის შემდეგ, მაინც ჩემი სპეციალობით ვაგრძელებ სწავლას. ამჯერად მაგისტრატურაში. მაგრამ ვაიმე… როგორც ნათია იტყოდა… “რა სიმწარეა” კიარადა…ამ პოსტის დაწერა მინდა უკვე რამდენიმე დღეა, მაგრამ კაუკასუსის გადამკიდე ის მიკვირს ახლა რომ ვახერხებ. ხოდა ე. ი. სანამ იმას აღვწერდე თუ რა ხდებოდა, პირველ ლექციებზე, დავწერ მანამდე რა ხდებოდა. კიარადა ანუ იმავე დღეს, დილით მას გავატანე TBC-ში გადახდილი თანხის ქვითარი სასწავლებლის ანგარიშზე, ჩემი კურსელის მიერ დაწერილი განცხადება, რომ მას არ სურს სწავლის გაგრძელება და გავეშურე სამსახურისკენ. სამსახურში მთელი დღე ვცქმუტავდი,, ბოლოს მიმ ასჯერ დამირეკა კითხვებით: ქეთუნა, ახლა ეს როგორ ვქნა, ახლა ეს სად ვიპოვო და ასეთები. და ასმეერთე საუბრის შემდეგ უკვე მითხრა: ქეთუ, ხელშეკრულება გავაფორმე შენს მაგივრად, მორჩა, წადი ლექციებზე!” პირველი, რამაც თავში გამიელვა… კიარადა ორმა რამემ და არ მესიამოვნა (ვაიმე, რა დებილი ვარ): 1) ჩემი ხელმოწერა გააყალბა. (არადა მე ვერანაირად ვერ გამოვიდოდი სამსახურიდან და მთელი დეკანატი გავაფრთხილე ჩემს მაგივრად სხვა მოვამეთქი) 2) ულამაზოდ მოაწერა ხელი. (ნუ ეს იქიდან გამომდინარე, რომ ვიცი მისი ცაცია ხელის ამბავი) მერე რაღაცამ დამიარა სხეულზე. რეაქცია: “ვაიმე, რა მაგარია.” იქვე ვინც მისმენდა, ყველამ მომილოცა. ამასთანავე ნათიას ვემეილები. მაგრად მეცინება ხოლმე ამ მეილებზე. ხან ვიზე ვჭორაობთ, ხან ვიზე. ხოდა მეუბნება მოდი ლექციაზეო. არვიცი როგორი სისწრაფით უნდა გამოვიქცე ხოლმე სამსახურიდან, რომ 30 წუთში ლექციაზე ვიჯდე, მაგრამ ნუ, ქართული არაპუნქტუალურობის იმედი მაქვს აღნიშნულ შემთხვევაში. მოკლედ დამაგვიანდა. სამსახურიდან გამოსვლისას, გზიდან, შენობაში შესვლისას რათქმაუნდა ვის დავურეკავდი თუარა ნათიას. შევაღე აუდიტორია და რომ დავინახე, ბედნიერებისგან გავიღიმე. ჩემი ბოთე. ისე მომნატრებია თურმე. შევედი და გვერდით მოვუჯექი. სიყვარულს ფრიად დებილურად გამოვხატავთ ხოლმე ერთმანეთის მიმართ… პწკენით, კალმის თავში ჩარტყმით, თმების მოქაჩვით, მოღუტუნებით. თუ რაღაცას მიყვება, უეჭველი ჩემი ხელი უჭირავს და თითებს აწვალებს ხოლმე. ან თუარადა თმებს მიხვევს თითებით, ან თუარადა რამე მსგავსს. მეცინება ხოლმე ეგეთ რაღაცეებზე. ბავშვობაში მამაჩემის მიმართ სიყვარულის გამოხატვის შემდეგი მეთოდი მქონდა: დავიჭერდი მის მკლავს და მთელი ძალითა და გამეტებით ვურტყამდი. თან იმდენად ძლიერად, რომ ტკიოდა. At least მე მეუბნებოდა მტკივა და შემეშვიო. ხოდა რამდენი მე და ნათია ერთმანეთს ვხოცავთ, იმდენი ჩემი თავი მახსენდება. ხოდა, მოკლედ შევედი. ტელეფოი გავთიშე, როგორც კი ნათია დავინახე. მაგრამ შევედი თუ არა. თავი ისევ ბაკალავრზე მეგონა. ზუსტად იგივე სახეები. არავინ ახალი. ღმერთო რა სიმწარეა. ისევ ის კურსელები. ჯგუფიდან მხოლოდ მე და ბოთე. დანარჩენი – კურსელები. ის ხალხი, რომელთან ერთად გაერთიანებულ ლექციებს აქამდე ვერ ვიტანდით მთელი 4 წელი და ახლა კიდევ ესენი. ვაიმე დედა!!! მე – მშიერი. მთელი დღე არაფერი მიჭამია. დილით ვისაუზმე და მერე სამსახურში ლანჩის ბიჭმა მწარედ გადაგვაგდო. ხოდა მშია უსასწაულესად. ნათიაც – ანალოგიურად. ამიტომაც გადავწყვიტეთ, ნახევარსაათიანი შესვენების გამოყენებით “მაჭახელა”-ში ან “თაღლაურა”-ში გადავსულიყავით. მაგრამ წამოყვეს ოფოფებმა თავი ტექსტებით: “5 წუთი დავისვენოთ და სახლში ადრე მივალთ” აი რა მნიშვნელობა აქვს საღამოს 8-ზე მიხვალ სახლში თუ 9-ის ნახევარზე??? თან განსაკუთრებული ოფოფური თვისებებით ის გოგო გამოიჩევა, ვინც არ გვეხატება გულზე მე და ბოთეს. სასადილოდ გადასვლის გეგმა ვერ განვახორციელეთ. ხოდა აიიიიი…. როგორ ჩავირთე. ვიწუწუნე, ვიწუწუნე, ვიწუწუნე. მთელს ჯგუფს ხომ კარგად ვასმენინე წუწუნი. იიშშშ!!! სამაგიეროდ ერთმა გოგომ პატარა შოკოლადი მომცა და ლექტორმა შედი იქით, რაღაცეები დევს და ჭამეო. მე მომერიდა და გაბრაზებული ცოფებს ვყრიდი. მან კი – არაქისი გამომიტანა. კი, დამანაყრა როგორ არა. ლექცია. ეს ლექტორი 1-ლი კურსიდან ძალიან მიყვარს. კარგი ადამიანია და საყვარელი. გაბრაზებული არ მახსოვს. ლექციებიც მუდამ საინტერესო. გამოიყვანა ეს ოფოფი და აკითხებს წიგნს… ვაიმეეეე… მე და ბოთემ გავრეკეთ. მაგისტრანტმა გოგომ კითხვა არ იცის!!!!!!! ვისმენდი და თავი 1-ლ კლასში მეგონა. ღმერთო რა სიმწარეა რა. ეს ჩემი რვეულის სკრინშოტი. ანუ იქვე რა ჩანაწერებიც გავაკეთე.

სიმწარე N 1 და ამ ეტაპზე ყველაზე აუტანელი იყო ჩემი კურსელის სმენა, რომელიც საშინლად კითხულობდა წიგნს. კინაღამ მოვკდით.
Advertisements

4 thoughts on “მაგისტრატურის 1–ლი დღეები

  1. ქეთ გილოცავ მაგისტრატურაში ჩაბარებას . გოგო შენ ეგეთებს უძლებ??? მე ერთი კილომეტრის რადიუსიდან ვერ მიტანდი ხოლმე 😀 ეგ არაფერი ისწავლის კითხვას შემდეგ ცხოვრებაში მაინც:)

dsh!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s