მიყვარს ასეთი არეული დღეები

მრავალჯერადი ჩართვა ნებადართულია 😛 😛 😛

იმდღეს იყო ძალიან არეული და ამავდროულად სასიამოვნო დღე. 7 ნოემბერი. 

ოთხშაბათს ჩათვლა მქონდა, რომელიც რაღაც მიზეზის გამო გავაცდინე და ამის გამო ლექტორმა დაგვრთო ნება დღეს მივსულიყავით. ნუ, რატომღაც მე …
კიარადა ჩემი არაპუნქტუალურობიდან გამომდინარე მივედი არა 2–ის ნახევარზე, არამედ 1:45–ზე მგონი. ავედი მე–7 სართულზე, სადაც მიტარდება სრულიად ყველა გამოცდა. მაგრამ ლექტორი არსადაა. ჩამოვედი ჩემს კურატორთან. რუსიკომ არ იცოდა მისი ნომერი, ადი და იქნებ ვინმემ იცოდესო. ავედი ისევ მე–7–ზე, ვიღაც ლექტორს შევუვარდი კათედრაზე ასე და ასემეთქი. იმან ჯერ იფიქრა აგრესიულად მოვიშორებ ამ მაგისტრანტსო, მაგრამ ისეთი საწყალი ვიყავი,რომ აშკარად გადაიფიქრა. ბედად სადღაც აღმოაჩინა ამ ჩემი ლექტორის მობილურის ნომერი, მომცა და მეც გამოვედი. ბედად ტელეფონი დამიჯდა. ჩამოვედი ისევ რუსიკოსთან, დამარეკინა, თურმე მე–8 სართულზე ასულან. მესამედ ავედი ამჯერად უკვე მე–8–ზე და დავიწყე 808-ე აუდიტორიის ძებნა. მოვნახე და ცარიელია. აუუუ!!! გამოვედი აქეთ ბლოკში და ვიპოვე ძლივს. რამდენიმე ჩემნაირი გაჭირვებულიც წერდა. ბილეთი ავიღე, რვეული ამოვიღე და წერას შევუდექი. დაახლოებით 4–ის ნახევარზე მოვრჩი. ჩემი თავის გამიკვირდა, ბევრი წერისას კალიგრაფია მიფუჭდება და ხელი მეღლება და მტკივდება ხოლმე, მაგრამ ეს ორი დღეა კარგად ვწერ ჩათვლებს. თორემ 3 დღის წინ რომ მქონდა, მაშინ ძალიან დამეღალა. დავწერე, ნაშრომი ჩავაბარე და წამოვედი. 4 ხდებოდა, როდესაც გამოვედი შენობიდან. წავედი რუსთაველზე. რუსთაველზე ვერც, რუსთაველის ძეგლამდე, რადგან მის შემდეგ საცობებია და ხალხი.ჩამოვედი ავტობუსიდან და რას ვხედავ, ხალხი მიიჩქარის პარლამენტისკენ, კიარადა მირბის. უცბად გამახსენდა, რომ დღეს 7 ნოემბერია. მივედი ტელეფონის გასაკეთებელ პუნქტში, 10 წუთში გამიკეთეს, დამირეკეს, დავურეკე, ყველაფერი კარგადაა. შიბზიკას დავურეკე, თამუნასთან ავდივარ, ლეპტოპი უნდა წამოვიღოო, ბარემ მეც რუსთაველზე ვიყავი და დავაწექი შიბზიკასთან შესახვედრად. მაგრამ მომიწია ფეხით. სხვა რა გზა იყო. ფოსტიდან თავისუფლებამდე ფეხით ვიარე. ამ დროს კი თურმე პარლამენტთან რა ხდება. მე მაინცდამაინც იმ ადგილას დავიწყე გზის გაკვალვა, სადაც…
კიარადა ანუ მე ხომ განსაკუთრებით უნარშეზღუდული ვარ რამის მოფიქრებაში…
ხოდა მაინცდამაინც იმ ადგილას დავიწყე გზის გაკვალვა, სადაც ძალიან ბევრი ხალხი იყო… მგონი 5 წუთის განმავლობაში 20-25–ჯერ ვთქვი “უკაცრავად” იმისთვის, რომ ხალხს გზა დაეთმო. აქეთ კოკა გუნცაძე, იქით ჯანრი კაშია მეუღლესთან, სალომე ზურაბიშვილთან ერთად… ძლივს გავედი… ხალხს ტანსაცმელზე მიკრული ფურცლები… “მიშა წადი” თუ რაღაც მსგავსი შინაარსი… და ამ დროს ჩემი ფიქრები… კიარადა ერთადერთი…
“მე მინდა პეპსი…”
“მე მხოლოდ პეპსი მინდა!!!”
“მე პეპსის გარდა არაფერი მინდა.”
მაგრამ როგორც კი წყალი დავინახე, ეგრევე მივვარდი. თურმე შემიძლია პეპსის გარეშე. იშვიათად, მაგრამ მაინც. მაგრამ ამ დროს ტელეფონითა და უზარმაზარი ზურგჩანთით შიბზიკა დავინახე. ვერ ვიტან. საოცრად ვერ ვიტან რუსთაველის გამზირსა და თავისუფლების მოედანს. უზნეო ხალხის პოლიგონად არის ქცეული და იმიტომ. აქეთ მათხოვართა ბრბო, იქით – თავში ავარდნილთა. რატომღაც ფიქრობენ, რომ თუ რუსთაველზე გაივლიან, სხვის თვალში უკეთესები გამოჩნდებიან. ნეტავ რატომ ჰგონიათ ასე??? არვიცი, ჩემი მოკლე ჭკუით, ეს კომპლექსების ბრალია. და საერთოდაც ბევრი რამე სწორედაც რომ კომპლექსების დამსახურებაა. დავადექით გზას, რომელიც სოლოლაკისკენ მიუყვება. ლეონიძეს ავუყევით, უკვე იმ გრძნობამ შეგვაწუხა, რომელსაც ჩემდა სამწუხაროდ ფოტოსინთეზით ვერ ვახშობ ხოლმე. აი ლერმონტოვის ქუჩაც. მიყვარს ეს უბანი. ოღონდ ლეონიძისა და ლერმონტოვის ქუჩებზე მეტად ის ქუჩები მიყვარს, რომლებიც უფრო ღრმაა. ღრმა მხოლოდ იმ გაგებით არა, რომ ღრმად მდებარეობენ, არამედ იმითაც, რომ უფრო დამაფიქრებელია. რა საინტერესოა არა, დამაფიქრებელი ქუჩა. ანუ ეს ისეთი ქუჩაა, რომელზეც გაივლი და ქვეცნობიერად ფიქრს იწყებ… ხან რაზე, ხან რაზე. ოღონდ შენც აუცილებლად “ღრმა” საკითხზე უნდა ფიქრობდე. თორემ “აუ როგორი დაღლილი ვარ”-ისთვის პეკინიც და რუსთაველიც ფრიად მოსახერხებელი ადგილებია. “ეს ქუჩა ორგანულად მეზიზღება”-სთვის კი – მარჯანიშვილ-აღმაშენებელი იდეალური ადგილებია. 
 – მოდი რამე ვიყიდოთ და ვჭამოთ. მშია.
ვლუღლუღებ სუნთქვაარეული.
 – მოიცა, მივედით უკვე.
მივედით. მე რატომღაც კარებს მივეფარე რატომღაც ავტომატურად.
 – ვაა, მიშო, რას შვრები, როგორ ხარ???
მე ნაბიჯს წინ ვდგამ და უკვე მხედავს მასპინძელი.
 – ვაააა, ქეთო, როგორ ხარ??
ღმერთო, როგორ მეზიზღება “ქეთო”-ს რომ მეძახიან. სურვილი მიჩნდება, რომ ყველა იმ ადამიანს, ვინც “ქეთო”-ს მეძახის, თმებში ვწვდე და ღერა-ღერა…
თუმცა მე მშვიდად ვარ, როგორც არვიცი ბოლოს როდის ვიყავი ისე… არ ვიმჩნევ. ეს “არ-შემჩნევა” ჩემი ბოლო პერიოდის მისწრაფებაა. 
შევედით, ისეთი სიცხეა, რომ შეგვიძლია თამამად გავიხადოთ ჩვენი თბილი ქურთუკები, თუმცა რაოდენ საოცარიც არ უნდა იყოს, ამ აზრამდე ჩვენით მივდივართ, და არა მასპინძლის. ვდგავართ შუა ოთახში, იდეაში დაჯდომაც მან უნდა შემოგვთავაზოს, მაგრამ ის გვაუწყებს, რომ დამლაგებელი ჰყავს და სამზარეულოსკენ უჩინარდება.
მე და შიბზიკა ვჯდებით, თუმცა ქურთუკებს რატომღაც არ ვიხდით. თუმცა მალევე ვგრძნობთ, რომ საშინელი სიცხეა. ეს ის მომენტია, როდესაც ჩემნაირ მცივანასაც კი ცხელა. ტელევიზორში “House M.D.” გადის და მე და შიბზიკა ვიწყებთ მის ყურებას. რამდენიმე ეპიზოდის შემდეგ, როცა ეს სიტუაცია მბეზრდება, შიბზიკას ვუტრიალდები და ვეკითხები:
 – ჩვენ აქ “ჰაუს”-ის საყურებლად მოვედით???
მას გულიანად ეღიმება. რადგან მას ყველა სეზონი აქვს ნანახი. და ახლა უახლესს უყურებს იმ ლეპტოპის საშუალებით, რომლის წამოსაღებადაც ვართ აქ მოსულები. მე კი საერთოდ არ მადარდებს ეს სერიალი. მხოლოდ მაშინ, თუ რომელიმე არხზე შემთხვევით გადავაწყდი. მაგრამ მაინც ვსხედვართ. არც არაფერი. თამუნა სამზარეულოდან გამოდის, სადაც დამლაგებელთან ერთად საუბრობს მთელი ამდენი ხანი. ზევით ადის და ლეპტოპით ბრუნდება.  შიბზიკა გიგანტურ ზურგჩანთაში დებს საყვარელ ნივთს და ფეხზეც ვდგებით. 
 – ამ ღიპში ვინ ალისო, ვინო???
შიბზიკა თამუნას მუცელზე ეფერება. მე ამრეზით ვუყურებ, საკუთარ დას ვერ აღვიქვამ ფეხმძიმეს, საერთოდ არ ეტყობა. და მე, გამომდინარე იქიდან, რომ მხედველობითი აღქმა მაქვს უფრო ძლიერი, რეაქცია არ მეხატება სახეზე. ალბათ შევიცვლები დროთა განმავლობაში. არვიცი. უბრალოდ ჩემი და სრულიად სხვანაირია ჩემს ცნობიერებაში. ის ის ადამიანია, რომელიც მუდამ ამბობდა, ვერ ვიტან ბავშვებს და არც მინდა მყავდესო. ხოოო…იცვლება ხალხი. სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ. ღალატობს ხალხი საკუთარ პრინციპებს. და ახლა რომ უთხრა რომელიმე მათგანს, აი გახსოვს, შენ ამას ასე და ასე რომ ამბობდი და აკეთებდიო, აქეთ მოგდებენ შარს, ეგ როდის, 10 წლის რომ ვიყავიო. არადა აშკარად არა 10 წლის ასაკში, მაგრამ კაი. ჩემი პასუხია კაი. და სმაილი :). 
გამოვდივართ და ისევ გვშია. მოვდივართ ისევ რუსთაველზე.
 – დედააა, რა კარგად გაგვიმასპინძლდა.
სარკაზმის დრო მიდგება ხოლმე ასეთ მომენტებში.
შიბზიკა ისევ გულიანად იცინის. კიდევ კარგი, ვიღაცას ზოგჯერ მაინც აქვს ხოლმე ჩემს სარკაზმზე დადებითი კიარადა, ჯანსაღი რეაქცია.
– მოდი შევაჭრათ სადმე.
უკვე მოუთმენლობის ვულკანი ამოფრქვევას იწყებს ჩემში. იქვე ისევ პარლამენტი. ხალხი ისევ განცხრომაშია. ნეტავ აზრი თუ აქვს ამ აქციებს??? “ძაღლი ყეფს, ქარავანი მიდის” არის უკვე ჩვენი მდგომარეობა. 
იქვე ლამაზი კაფე “ანტრე”. გარედან რომ ასე მოვიხიბლეთ იქეთობისას. შევდივართ. Wi-Fi-ც ჰქონიათ და გემრიელი შპუნწიკებიც.
 – მე 20 დოლარი მაქვს და დავახურდავებ. 
დებილი, როგორ ეტყობა, რომ ახლახანს ჩამოვიდა.
 – არა, დღეს მე გეპატიჯები.
მონატრებული მყავდა შიბზიკა. უკრაინიდან ჩამოვიდა და წესიერად ვერ დავეკონტაქტე. სადმე გასვლა კი მშვენიერი საშუალებაა იმისთვის, რომ გაიგო რა ხდება კიევში, ოდესაში, სიმფეროპოლში, ლუგანსკში. მიყვება იმასაც, თუ მართლა მძვინვარებს თუ არა ღორის გრიპი იქ, მართლა არიან თუ არა არაჩვეულებრივი გოგოები. მერე დეტალურად მიყვება რა ამბები გადახდა ამ უკრაინტურის განმავლობაში. 
– აუ, იქაურების მერე ქართველი გოგოები როგორი კონტრასტია. 
ამის თქმა და ჩემი კივილი ერთი და იგივეა.
 – აი მაგის გამო ღირსი ხარ არათუ უკრაინელმა, არამედ ქართველმაც კი ზედ არ შემოგხედოს.
მერე ერთად ვიცინით. დებილებივით. იმასაც კი არ უკვირდება, რომ მეც მინდა-არმინდა გოგო ვარ. მაგრამ დებილი, რა ქნას.
ფეხით მოვედით უკვე კინოთეატრ “ამირანი”-მდე. მერე იქ იმის გამო, რომ მან ფეხის აჩქარება არ იკადრა, 40 წუთი ასე დავეყუდეთ.
მერე ისევ მე ვაძლევ მუზებს გასაქანს და ვიწყებ კითხვების დასმას. მამაკაცებზე. 
 – ეს იმიტომ, მე რომ დამპატიჟე???
 – აუ მიშიკო, რა დებილი ხარ!!!!!
ისევ გულიანად იცინის. 
 – არა მართლა, რა ნაგლები არიან დღევანდელი მამაკაცები. 
ისიც თავის სულელურ რეპლიკებს რთავს. 
 – არა, სერიოზულად გეუბნები. 5-მა სხვადასხვა მამაკაცმა მითხრა სადმე დამპატიჟეო. რა პონტია???
 – ხო, რა მოხდა, მეც ეგრე ვიქცევი ხოლმე…
თვალები მიფართოვდება და ისევ ვიცინით. 
ასე დებილ-დებილობაში მოვდივართ სახლში და ორივეს გვიხარია, რომ არავინ გვირეკავს, არავინ გვაწუხებს, არავინ გვიფრთხობს ანგელოზებსა და ერთად ყოფნის მუზებს. 
Advertisements

6 thoughts on “მიყვარს ასეთი არეული დღეები

  1. ნატალია – ხო, რაღაცნაირად ჩქარა წასაკითხი პოსტია. არვიცი ეს კარგია თუ ცუდი. ბაკო – ხოოოო, შენ კი იხალისებდი. :)))))))გოჩა – მადლობა. ჩემსკენ რა სიხლეა??? არც არაფერი. ინგა – აუ მეც მაგრად არ მევასება.

  2. უკრაილელ გოგოებზე ეჭვიანობას დაანებეთ თავი ქართველი გოგებიც ძალიან ლამაზები არიან;) მდაააააა სიახლეები ყოფილა შენსკენ და მე არ ვიცოდი.:) შენი დის ამბავი ძალიან გამიხარდა :*

dsh!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s