some

ან უბრალოდ პირდაპირ მე-20 წაიკითხეთ. და ეგაა.
კიარადა…
უჰ…

  1. დილის 6-ის წუთებზე დავწექი.
  2. საშინელი ტკივილი მუცლისა და წელის არეში. 
  3. დილის 8 საათზე ადგომაზე დავაყენე ტელეფონის მაღვიძარა. 
  4. მაგ დროს არა, მაგრამ მიახლოებით მაგ დროს ვიღაც სახლში. 
  5. ბიჭი და გოგო, სახლში სიცილ-კისკისით შემოდიან და ძილს მიფრთხობენ, ჩემი საძილე ანგელოზებს “ქშა”-ს ეუბნებიან. არ მსიამოვნებს მათი სიცილი.
  6. ცოტა ვიძინებ და მერე ისევ ვიღვიძებ. თურმე უკვე 9-ს ნახევარია. არადა პპც, უნდა დაერეკა მაღვიძარას. 
  7. გიჟივით ვდგები და ოთახებში ვიწყებ სიარულს. შევდივარ ერთ-ერთში, რომ ტანსაცმელი გამოვიღო კარადიდან. ფეხაკრეფით რატომ უნდა შევდიოდე საკუთარი სახლის ერთ რიგით ოთახში. რატომ ვარ გამუდმებით შებოჭილი საკუთარ სახლში. სრულიად არასასურველი სტუმარი რატომ უნდა იყოს იწვეს ლოგინში, რომელშიც ისედაც სტუმარი წევს. ნათესავის ნათესავი. ლოგინში, სადაც მე და შენ დას გვეძინა ბავშვობაში. ლოგინში, რომელიც მამაჩემმა საიდანღაც მოიტანა კიარადა მგონი ჩამოიტანა. ფერზეც კი ეტყობა, რომ სხვა დიზაინია. არასაბჭოური. თუმცა სსრკ-ში როგორებს ამზადებდნენ, არვიცი დიდად. ისიც მახსოვს, როგორ ავაწყვეთ მთელმა ოჯახმა ეს ლოგინი. “ვინტიკები”-თა და “ბოლტიკები”-თ. აი ეს ყველაფერი არაფერს ამბობს ალბათ მისთვის ან მისთვის, ვისაც დილით ეძინა ამ ლოგინში, მაგრამ ჩემთვის ხომ ამბობს არა??? ისე იწვა, რომ სახეზე აგრესიის წყალი შემესხა, რომ შემოვედი. 
  8. სახლიდან გამოვედი, ისე რომ ლუკმა არ ჩამიდია პირში.
  9. გუშინ რომ დედაჩემის დაბადების დღე იყო და მე რომ ტანის ლოსიონი ვაჩუქე, გამყიდველს “დუშ გელი” რატომ ვუთხარი. აი რატომ, რატომ, რატომ… ნუთუ მართლა დაუფიქრებელი და დებილი ვარ, როგორც მერე მითხრეს??? ჩავიდე ჩანთაში და გავეშურე იმ იმედით, რომ გამიცვლიდნენ. 
  10. Hair Haus-ში საუცხოო სიტუაცია დამხვდა. დილით 10-ის ნახევარზე უკვე იქ ვიყავი. გავიკეთე ეს, ის. ეს არ არის მე-10 ცუდი ამბავი. მე-10 ცუდი ამბავი ისაა, რომ გეპეიში გავუხვიე, სტუდ-ბილეთი ავიღე, როგორც იქნა. ალბათ იფიქრებთ, რომ ესეც არ არის მე-10 ცუდი ამბავი. მაგრამ კარგი, ქევით ჩავალ.
  11. “ვულე-ვუ”-ში მივედი შხაპ-გელის ტანის ლოსიონზე გაცვლის იმედით. ძალიან ვწუხვართო. არადა რა კარგი საჩუქარი იქნებოდა. კიარადა იდეაში იყო კიდევაც 20 აპრილისთვის დედაჩემისთვის. 19-ში მითხრა ან ტანის ლოსიონი მინდა, ან 2 სახეობის ყვავილი: კალა და გიაცინტებიო. მე კიდევ ავდექი და ყველაფერი ვიყიდე. და უცბად… :(((((პპც რა. ტანის ლოსიონი არ ჰქონდათ საერთოდ. 
  12. “ლუტეცია”-ში შევედი და მინიატურულ ტანის ლოსიონზე 30 ლარი მომიხია. არადა ბლინ ნუ.. არ მაქვს ამდენი ფული. გამოვედი გასაზიზღრებული. 
  13. არადა ხომ შეეძლო არ შეემჩნია და მერე ჩუმად ეთქვა “უი იცი შენ შემთხვევით ის კი არა, ის მიყიდე”. არა ნუ… ნერვები იმისი თუ წყდება, ჩემიც უნდა მიაყოლოს. 
  14. “ისი-პარი” უკანასკნელი იმედი იყო და ძლიიიივს. “პუმა”-ს ტანის ლოსიონი ყველანაირად მომეწონა. განსაკუთრებით კი ფასით. შემიფუთეს, წამოვედი.
  15. ზარს ვრეკავ, არავინ მიღებს. კარგი. გასაღები შევარჭვე, აშკარად არ ტრიალებს არცერთი. გავრეკე, ავტეხე ისტერიული რეკვა. და ამ დროს ფიქრები: “იმ დებილკას ისევ ძინავს და მაგის გამო ჩემს სახლში ვერ შევდივარ. გასაოცარი პირდაპირ, საკუთარ სახლში ვიღაც უცნობი გოგო იმყოფება და კარს არ მიღებს.” იქნებ ქურდები შემოვარდნენ და რამე მოიპარეს. 
  16. რატომღაც კარის სახელური ჩამოვწიე. რატომღაც………………… კარი ღიაა და სახლში არავინ. მხოლოდ დღეს უნდა ვენახე მე ვინმეს, რომ ენახა, რას ნიშნავს სიტყვა “свирепость” (რუსული ლექსიკონი თუ ვერ მოიძიეთ, “გაცოფება”-ს, “გააფთრება”-ს ნიშნავს) წარმოიდგინეთ ვიღაც 19 წლის ლაწირაკმა გოგომ სახლის კარი ღია დამიტოვა. და სახლი ცარიელი სრულიად. თავიდან ვიფიქრე, მაღაზიაში გავიდამეთქი, მაგრამ არა. დავურეკე ღრმად პატივცემულს. მე არაფერი ვიციო.ნუ დედაჩემთან რამდენიმე გადარეკვის შემდეგ კარგი, დავწყნარდი თითქოს. მოვიდა ღრმად პატივცემული და კიდევ აქეთ პრეტენზიები!!!!!!!!!!!!!!!!!! აი რომ ამომასხა, ვეღარ გავჩერდი.
  17. ჩათვლები კარგად დავწერე. მე და ნათია ტრადიციულად ერთად გამოვედით და ჩემი კონვერტი გავხსენით. აღმოჩნდა, რომ ბაკალავრის სტუდ-ბილეთი მომცეს და არა მაგისტრის :((((((((((
  18. სახლში სტუმრები იყვნენ, მათ შორის ჩემი დაც. სადარბაზოში შემოსვლამდე გოგა გამახსენდა რათქმაუნდა. საყვარელიიიიიიიიიი… ბაღში დავჯექით, ვიჭორავეთ. აქეთ, იქით. მიყვარს გოგა… ერთ-ერთი საყვარელი თანამშრომელია. აი ისე იცის ხოლმე ხუმრობა… ვერ მიხვდები თითქოს… ნებისმიერ ჩეთში ასეთია…კარგია, რომ არსებობს ვიღაც, ვისთანაც შეგიძლია წვიმაში დაჯდე ბაღში და თავიდან აიცილო სტუმრები და ზოგადად სახლში ამოსვლა… 
  19. ამოვედი მერე, სტუმრებს შორიდან ხელი დავუქნიე და მივესალმე. ასე უკეთესია, არ არის ეს ჩამოვლა და კოცნები საჭირო. შემოვედი ჩემთვის აქ და დავჯექი. კივის ტორტის უზარმაზარი ნაჭერი დავიდე და ეგაა. 
  20. თუ ეს ყველაფერი იდიოტობაა, არ წაიკითხოთ. უბრალოდ pms-ი მთენთავ და ორმაგად აგრესიულს მხდის ეს 2 დღეა. აღრენილი ვარ ყველაზე და ყველაფერზე.

    or maybe…

4-ის ნახევარია.
მზიან დილას და წარმატებულ დღეს გისურვებთ. 

Advertisements

8 thoughts on “some

  1. "ჯანდაბა" დღეები… ნაცნობია, მაგრამ მთავრდებიან. ცოტა ხნით მაინც.

  2. ვერ ვიტან ჩემს სახლში უცხო ადამიანებს, მითუმეტეს – ღამით. რა საშინელებაა.

  3. მეც მაქვს ხოლმე დეპრესიული დღეები :შრომ გაივლის აღარც მახოსვს, ხოლმე ოდესმე თუ ყოფილა ^_^

dsh!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s