აუგუსტ

“კრენძელ’ჩიკები” ისინია, რასაც მე და გიოშა არ ვაჩერებთ. ოღონდ განსხვავება ისაა, რომ გიოშა ლოღნის და მე – ვშთანთქავ. 

პოსტი. პოსტი. პოსტი. 
არ ვიცი რაზე დავწერო. უფრო სწორად, თავში მხოლოდ Random აზრები მიტრიალებს და გული მიგრძნობს, ეს პოსტი შესაბამისი იქნება. 
* ოქროს საყურე დამეკარგა. ანუ 1 ცალი. მე ალბათ ძალიან ინდიფერენტული ვარ ხოლმე ასეთი მნიშვნელოვანი ამბების მოხდენის დროს. ზოგი მაგალითად ჩხუბის მე-3 კატეგორიაზე გადადის ხოლმე ამ დროს (არ დავასახელებ ნათესაურ სიტყვას, ადვილი მისახვედრია). მაგრამ მე “პოხუისტი” ვარ ისეთ ნივთებში, როგორებიცაა ოქროს საყურე, ბეჭედი, სამაჯური, კბილი, ნერვები და ა. შ. 
თუმცაღა
მთელი დღე ვატატას ვეზუზუნები ერთადერთი საყურე მაქვს და იმასაც ვერ მივხედე-მეთქი. ღამით მოვიხსენი, როდესაც ფრიად გავღიზიანდი ტკივილით, რომელიც ყურსა და ბალიშს შორის მოქცეულმა საყურემ გამოიწვია. ხოდა მოვიხსენი, იქვე შემოვდე, გაქრა. 
* ადამიანები ზედმეტ სიყვარულს არ იმსახურებენ-მეთქი, ამასწინათ “ავასტატუსე”. ხოოოდა ეგ იყო და ეგ. ჩამოვაყალიბე ყველაფერი დეტალურად. იდეაში ახალი არაფერი, ყველაფერი იმაზეა დაფუძნებული, რომ მე საოცრად მიჭირს ვიღაცის “წიკებთან” და ვიღაც “წიკიანთან” ურთიერთობა. აა დაკიდევ იმაზე, რომ ურთიერთობაში აუცილებლად მოხდება არაერთი “fail” სიტუაცია და მთელი ბლა-ბლა-ბლა. აქვე აღვნიშნე, რომ მე ამ ყველაფერს ძალიან განვიცდი და ასე შემდეგ. 
თუმცაღა
მე და ის ადამიანი, ვისაც ეხებოდა ეს სტატუსი მალევე შევრიგდით. და მივხვდით იმას, რომ ძალიან ბედნიერები ვართ იმით, რომ არაჩვეულებრივი მეგობრები ვართ ერთმანეთისთვის. bullshit, მეგობრები არ ვართ, ვართ დაქალ-ძმაკაცი. ან შეიძლება არა-ბიოლოგიური და-ძმა. და ნუ დამიწყებს ახლა ვინმე ლექციის ჩატარებას იმის თაობაზე, რომ ბიჭსა და გოგოს შორის მეგობრობა და დაქალ-ძმაკაცობა არ არსებობს. ამ და სხვა დანარჩენი bullshit ამბების სმენის ეტაპი გავიარე უკვე დიდი ხანია. I’ma big girl. 
და საერთოდაც, მეგობრობაზე ნელნელა მეცვლება აზრი. ვფიქრობ, ამ საკითხს ცალკე პოსტი მივუძღვნა თუ ბარემ აქ მოვილიო. აი ასე დაჯდები ერთ დღეს და შენი ცხოვრების ყველაზე არაგასამხელ თუ არაგამხელილ დეტალებს მოუყვები ბიჭს, რომელიც ხვდები, რომ ისაა.
კი, ნამდვილად ისაა, ვინც მთელი ეს წლები გაკლდა. ურთიერთობის რომელიღაცა დღეს მითხრა: ნეტავ ადრე გამეცანი. მაშინ, როდესაც გჭირდებოდი ყველაზე მეტად. ბევრ რამეში დაგეხმარებოდი და შენ გვერდით ვიქნებოდი. ბევრ შეცდომას აგარიდებდიო. მთელი ეს დრო ვფიქრობდი ამ სიტყვებზე, მაშინ უბრალოდ ძალიან მესიამოვნა.  დღეს, სეირნობისას, სიჩუმეში მოულოდნელად წამოვიძახე: აქამდე სად იყავიმეთქი. არც ვიცი ამაზე რა დავწერო. ეს იმდენად დამაფიქრებელი მომენტია ჩემს ცხოვრებაში. ახლა კი მის მიმართ პროტესტის გრძნობა მიჩნდება იმის გამო, რომ არ იყო ჩემი მეგობარი 5 ან მეტი წლის წინ. მაშინ არც ირაკლის გავაჩენდი და არც ჩემი სურეალური სამყაროს სხვა წევრებს. ან ის როგორ იყო, დღეს რომ მომაძახა: წადი ახლა სახლში, დაისვენე, ირაკლის გაესაუბრე და მერე მომწერეო. :)))))))))
* ყველა წავშალე, ვისთანაც კი ოდესმე ფლირტის მაგვარი მაკავშირებდა. ერთი მეორეზე. ფბ მაინც დამპალია. წაშლილი ადამიანის დაბადების დღე ამომიგდო. თუმცა მე ხომ ოსტატურად შემიძლია ვიყო სალი და ციცაბო კლდე. ხოდა არც არაფერი. ვითომც მომეჩვენა. სკაიპიც გამოვცვალე. მალე იმ მეილსაც გამოვცვლი, რომელზეც ეს წაშლილი ადამიანი წელიწადში ერთხელ ანეგდოტს მიგზავნის. თან არც მოკითხვა, არც გამარჯობა, ეგრევე ანეგდოტი. ან ეს everyone-ზე კიარადა, 10 კაცთან გაგზავნილი მეილი რაღა ბედენაა?!
* გარეთ ძლივს აგრილდა. რომანტიული და მე რომ კატასავით ვკრუწუნებ, ის ამინდებია. 
თუმცაღა გუშინწინ თუ გუშინ  – არ მახსოვს სქელი “ადიალა” შემოვიხვიე შიშველ მხრებზე და სასწაულად მესიამოვნა მიუხედავად იმისა, რომ ასევე სასწაულად დამსუსხა. 
კიდევ ბევრი რამ მინდოდა დამეწერა, მაგრამ იყოს. 
არეულობა თავსა შიგან და თავსა გარეთ. 
Advertisements

6 thoughts on “აუგუსტ

  1. 🙂 არვიცი რატომ მოვედი აქ,მაგრამ ფაქტია სიამოვნებით წამეკითხა პოსტი

dsh!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s