Biaff: გამოსასწორებელი საზოგადოება

ამასწინათ ჩემმა მეგობარმა Facebook-ზე დასვა კითხვა, თუ რატომ ვკითხულობთ წიგნებს. კომენტარიც ბევრი დაიწერა და სტატუსიც ბევრმა მოიწონა, მაგრამ სტატუსის არსს რამდენი ჩაწვდა, ეგ არ ვიცი.
ჩვენ ვიბადებით, ვიზრდებით, დავდივართ სკოლაში, შემდეგ უნივერსიტეტებში, ვიწყებთ მუშაობას, ვქმნით ოჯახებს, ვაჩენთ შვილებს და შემდეგ ყველაფერი იგივ ჩვენი შვილების შემთხვევაში: ისინი იბადებიან, იზრდებიან, დადიან სკოლაში…. და ა.შ.


ჩემს ამხანაგ გოგოს, რომელიც შშმ პირია, პრობლემა შეექმნა რამდენიმე კვირის წინ თბილისიდან ბათუმში გადაფრენასთანისას. ჯერ იყო და ავიაკომპანიის თანამშრომლები აბსოლუტურად მოუმზადებლები შეხვდნენ ასეთი ადამიანის ტრანსპორტირებას, და ბონუსად “ავადმყოფადაც” მოიხსენიეს. ცხოვრება წინ მიდის, ყველა თუ არა უმეტესობა მაინც ცდილობს ფეხი აუწყოს სიახლეებს. თუმცა მხოლოდ სიახლეებისთვის ფეხის აყოლა არაფერს ნიშნავს, თუ ხალხი მენტალურადაც არ განვითარდა.

25 წლის რუსმა რეჟისორმა – ივან ტვერდოვკიმ 2014 წელს გადაიღო ფილმი “გამოსასწორებელი კლასი/Класс Коррекции”. შეიძლება ითქვას, რომ თავისი ასაკისთვის ივანმა დიდი ნაბიჯი გადადგა.


ფორმალურად ეს შეიძლება ჩაითვალოს სასკოლო ფილმად. 2 მოზარდს უყვარდება ერთმანეთი, რამაც მასწავლებლებში უდიდესი პანიკა, ხოლო თანაკლასელებში კი უდიდესი ზიზღი გამოიწვია. ეს არის გამოსასწორებელი კლასი, სადაც სწავლობენ ფიზიკურად თუ გონებრივად დაზარალებული ბავშვები. ისინი აქ გაერთიანებულები არიან საერთო უბედურებით და ცდილობენ მიაღწიონ ერთს – ადგილს ნორმალური ადამიანების გარემოცვაში. და მუდმივად ისინი ცდილობენ იმის დამტკიცებას, რომ ისინი იმსახურებენ ნორმალური ცხოვრებით ცხოვრებას. მასწავლებლები კი აბსოლუტურად შეუფერებელნი არიან. ისინი ვერ ფლობენ სიტუაციას და ვერ ხვდებიან რას და რატომ აშავებენ. თუნდაც ბიოლოგიის გაკვეთილზე, მასწავლებელი ცდილობს გადაახტეს სექსის ახსნის პროცესს, მას ამ თემაზე საუბრისას ხმა უკანკალებს და ერთი სული აქვს, გასცდეს ამ საკითხს. ასეთ ხალხს ალბათ ღრმად სწამს, რომ საბჭოთა კავშირში სექსი არ იყო.

correction class

ახალი მოსწავლის – ლამაზი, თუმცა პარალიზებულფეხებიანი ლენას მოსვლა კლასს თითქოს აცოცხლებს. მალევე ლენას შეუყვარდება ანტონი, რომელიც ასევე განსაკუთრებულ ყურადღებას იჩენს გოგონას მიმართ. ამ სიყვარულს კი ყველა უპირისპირდება. ყველა ცხვირაწეული უყურებს “ინვალიდ” ლენას და მოიხსენიებენ მას “ბორბლებიან” ადამიანად.
რაღაცით ამ ფილმს დოკუმენტურ ფილმადაც კი ჩავთვლიდი. ის ზუსტად ასახავს იმ პრობლემას, რომლის შესახებ ქართული და რუსული საზოგადოება სდუმს.

მარინა პოეზჟაევა (ლენა) და ფილიპ აბდეევი (ანტონი) ცდილობენ ერთმანეთის მიმართ გაჩენილი თავდაპირველი ლამაზი ურთიერთობა შეინარჩუნონ. ისინი ფაქტიურად მშობლიურები ხდებიან ერთმანეთისთვის, შენ კი უყურებ მათ ქცევებს და უკვე უსიტყვოდ გესმის მათი. ფილმს სცენარი არ აქვს, არის მხოლოდ იმპროვიზაცია და ახალგაზრდა მსახიობები თამაშობენ არა როლებს, არამედ ითავისებენ გარემოებას. მსახიობები მხოლოდ ინტონაციებს აძლევენ თავიანთ პერსონაჟებს, რომ უკეთესად გადმოსცენ არსებული ვითარება. იგივე ეხებათ მასწავლებლებისა და მშობლების როლების შემსრულებელ მსახიობებს. მისი კი რთულია: უნდა ითამაშო ნორმიდან გადახრილი ადამიანი ისე, რომ ის ნორმალურ ადამიანად აქციო. საჭიროა, რომ შშმ პირის თვალით შეხედო სიტუაციას.

და სად არის იმედი? რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს, ის ჩნდება. მისტიკური, თითქმის უხილავი,თუმცა ისეთი იმედი, რომელიც გაიმარჯვებს. ეს არის ირაციონალურის გამარჯვება ირაციონალურზე; თავისუფლება, რომელიც ჩვენ გველოდება მაშინ, როდესაც თითქოს ყველანაირი იმედი შეიძლება მოვკდეს; შუქი გვირაბის ბოლოს, რომელსაც მხოლოდ ისინი ხედავენ, ვინც კლინიკური სიკვდილი გადაიტანეს და თავიდან დაიბადნენ.

Advertisements

One thought on “Biaff: გამოსასწორებელი საზოგადოება

dsh!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s