DB40

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ ხოლმე ადამიანები ბავშვობაში მოწონებული თუ შეყვარებული ცნობილი ადამიანების მოწონებასა თუ სიყვარულს, მაგრამ ეს ამბავი მე არ მეხება. და თუ მე ის ვარ, ვინც 1999 წლის 26 მაისს 12 წლის ასაკში საკუთარ ბინაში ვკიოდი ბედნიერებისგან, თუ მე ის ვარ, ვისაც მან ფეხბურთი არანორმალურად შეაყვარა და თუ მე ის ვარ, ვინც ერთი ინგლისელ გოგონათა ჯგუფის სიმღერებზე ვცეკვავდი, კასეტებს ვუსმენდი და სურათებს ვაგროვებდი, მაშინ დაე ისიც ვიქნები, ვისთვისაც მისი იუბილე განსაკუთრებულია.

დღეს ანუ 2015 წლის 2 მაისს David Beckham-ს 40 წელი შეუსრულდა. ამასთანავე, დევიდმა დღეს ინსტაგრამის ოფიციალური ანგარიში გახსნა, რითიც მინიმუმ მე გამახარა. შესაბამისად, მისი თვალყურის დევნება შესაძლებელი იქნება არა მხოლოდ facebook-სა და google plus-ზე, არამედ instagram-ზეც. Continue reading

Advertisements

Sex and The City

ზუსტად არ მახსოვს, რა ასაკში დავიწყე ამ სერიალის ყურება. დაახლოებით 12-13 წლის ვიქნებოდი, რადგან 2000 წელს ვიყავი ამდენის. სამაგიეროდ, ზუსტად მახსოვს, რომ ჩემი დის მიმბაძველობით დავიწყე ამის კეთება. წარმოიდგინეთ, 12 და 17 წლის ორი თინეიჯერი და ზის და უყურებს სერიალს სექსის შესახებ 😀 თანაც, სექსი ყოველ სერიაში 😀

carrie-bradshaw Continue reading

თაიგული ბიანკასთვის or Bianca for Italy

589საუბრები იმის შესახებ, რომ ბიანკა ბალტი დღევანდელი იტალიის სახეა, სულაც არ არის გადაჭარბებული. მის გარეგნობაში შერწყმულია სოფია ლორენი და მონიკა ბელუჩი. მთელი 10 წელი კი ღირსეულად წარმოადგენს ისეთ ლამაზ იტალიურ ბრენდს, როგორიცაა Dolce & Gabbana. თამამად შეიძლება ითქვას, რომ Bianca Balti არის ამ კომპანიის მუზა. იშვიათად შეხვდებით მათ სარეკლამო კამპანიას ბიანკას გარეშე.
bianca-balti-coco-ro-213455967 Continue reading

The Ads of 2014

ცნობილმა სარეკლამო online ჟურნალმა “Adweek”-მა 2015 წლის დასაწყისში გამოაქვეყნა წინა 2014 წლის 10 საუკეთესო სარეკლამო ვიდეო-რგოლი. ათეულში შედის როგორც სპორტული ან კომედიური, ისე სოციალური სიუჟეტის მქონე ვიდეოები.

10) მსოფლიოს ყველაზე რთული სამუშაო
სიუჟეტის მიხედვით კომპანიამ გამოაცხადა ვაკანსია, რითიც დაინტერესდნენ სამსახურით დაინტერესებული ადამიანები. ერთის მხრივ, კომპანიას ჰქონდა ისეთი აუტანელი მოთხოვნები, რომ შეუძლებელი იყო, ვინმე დათანხმებულიყო, თუმცა…
პირადად ვიტირე ამ ვიდეოს ნახვისას.


Continue reading

Victoria’s Secret 2014

ang

თუ თქვენ 2 დეკემბერს არ იმყოფებოდით ლონდონში და ვერ დაესწარით Victoria’s Secret Fashion Show-ს, არ იდარდოთ – 9 დეკემბრიდან ეს აღმაფრთოვანებელი სანახაობა მთელი მსოფლიოსთვის თვალმისაწვდომი გახდა. მანამდე კი მოდით თვალი გადავავლოთ Victoria’s Secret-ის 8 ანგელოზს, რომლებმაც სხვა დანარჩენ მოდელებთან ერთად წარმოადგინეს ამ ბრენდის პროდუქცია.

ang

ადრიანა ლიმა (Adriana Lima)
ეროვნება: ბრაზილიელი
დაბადების თარიღი: 12.11.1981 (ამჟამად 33 წლის)
ყოფილი მეუღლე: სერბი კალათბურთელი – მარკო იარიჩი
შვილი: 2
VS: 14 გამოსვლა პოდიუმზე (ყველაზე მეტი).

ads

 

Alessandra

ალესანდრა ამბროზიო (Alessandra Ambrosio)
ეროვნება: ბრაზილიელი
დაბადების თარიღი: 11.04.1981 (ამჟამად 33 წლის)
პარტნიორი: ბიზნესმენი – ჯეიმი მაზური
შვილი: 2
VS: 14 გამოსვლა პოდიუმზე (ყველაზე მეტი).

ale

Continue reading

Magic in the Moonlight და კინოთეატრის სეზონის გახსნა

სულ იმას ვიძახი, ვუდი ალენს გვიან, არაქრონოლოგიურად და ანუ არასწორად ავედევნე-მეთქი. მისი ძველი ფილმები ჯერ ნანახი არ მაქვს და ეგრევე Match Point-სა და Scoop-ს მივადექი. მაშინ იმ ასაკში ვიყავი, როდესაც მეგონა, რომ ჰოლოვუდი სკარლეტ იოჰანსონის ირგვლივ ტრიალებდა. შემდეგ წლებმა განვლო და მე ფილმების ცოტა სხვანაირი შეფასებაც დავიწყე. სხვანაირი რა – ექსპერტობას არ ვიბრალებ, თავმდაბალი ვარ ეგზომ, მაგრამ ის, რომ ფილმები მხოლოდ ლამაზი, ვნებიანი თუ სექსუალური მსახიობით არ უნდა აირჩიო, ამაზე ნამდვილად ჩამოვყალიბდი.

Blue Jasmine-ის წარმატებების შესახებ საუბრით თავს აღარ შეგაწყენთ. ყველამ იცის კეიტ ბლანშეტის და ვუდის ძალიან იღბლიანი ტანდემის შესახებ. Allan Stewart Konigsberg-მა – იგივე ვუდი ალენმა არც აცია, არც აცხელა -მორიგი ფილმის “Magic in the Moonlight”-ის სცენარი დაწერა, მსახიობები Emma Stone და Colin Firth დაამტკიცა მთავარ როლებზე და ფილმის გადაღებას მიჰყო ხელი. Continue reading

Biaff: Suzanne ანუ კარგი გოგოს ცუდი ცხოვრება

როდესაც 1966 წელს კანადელი მუსიკოსი – ლეონარდ კოენი (Leonard Cohen) სიმღერის სტრიქონებს წერდა, მაშინ ის თავისი თანამემამულე მეგობრის, სკულპტორისა და მხატვრის  – არმან ვაიანკურის (Armand Vaillancourt) მეუღლით – სიუზან ვერდალით (Suzanne Verdal) იყო მოხიბლული. არადა, 70-იანების დასაწყისში კოენი ამერიკელ სიუზან ელროდზე (Suzanne Elrod) დაქორწინდა, თუმცა არავის მოსვლია აზრად ეს სიმღერა მის მეუღლესთან დაეკავშირებინა. 90-იანებში კოენი BBC-ის გამოუტყდა: “მოულოდნელად, მე ჩემი მეგობრის მეუღლე – სიუზანი შემიყვარდა. ეს იყო მონრეალის გამორჩეული წყვილი: სიმპატიური მამაკაცი და ლამაზი ქალი. ყველა მამაკაცს უყვარდა სიუზანი და ყველა ქალს უყვარდა არმანი. აქ ისეთი მომენტი იყო, როგორ ვთქვა… გამუდმებული ფიქრები სიუზანის შესახებ, მაგრამ არანაირი რეალური შესაძლებლობა. უპირველეს ყოვლისა, არმანი ჩემი მეგობარი იყო. მეორეც, წყვილს იმდენად მყარი ურთიერთობა ჰქონდა, რომ შენ ვერ შეიჭრებოდი და ვერ გაარღვევდი ამ ძლიერ კავშირს. ერთ დღესაც სიუზანს შემთხვევით გადავეყარე და მან მე მდინარის პირას დამპატიჟა. მას პატარა სხვენი ჰქონდა და სხვენის ქვევით სივრცე, სადაც ის ჩაით გამიმასპინძლდა. ჩაის ფორთოხლის ნაჭრები ჰქონდა. მდინარეში ნავები სეირნობდნენ, მე კი ჩემს წარმოსახვაში სიუზანის სხეულს ვეხებოდი. მისი შეხების სხვა შანსი უბრალოდ არ არსებობდა. აი აქედან მომდინარეობს ამ სიმღერის სათაურიც და ტექსტიც.”
Suzanne takes you down to her place near the river
You can hear the boats go by
You can spend the night beside her
And you know that she’s half crazy
But that’s why you want to be there
And she feeds you tea and oranges
That come all the way from China
And just when you mean to tell her
That you have no love to give her…

Continue reading

Biaff: გახსნის ფილმი, სერგო ფარაჯანოვი

სერგო ფარაჯანოვი ისაა, ჯერ კიდევ რომ ვერ გაგვირკვევია ქართველი იყო  თუ სომეხი. სომეხს უნდა სომეხი იყოს, მე კი მინდა – ქართველი იყოს. თუმცა მალევე მეცინება ამ არარსებულ კამათზე და მირჩევნია იმაზე ვიფიქრო, რომ ის გენიოსია განურჩევლად იმისა, თუ რომელ ქვეყანას ეკუთვნის. ჩემი აზრით, ის სრულიად კავკასიის მთების შვილია. მისი ხელწერა იციან სომხეთშიც, საქართველოშიც, უკრაინაშიც, რუსეთშიც, საფრანგეთშიც. ამ ჩანაწერს ვაკეთებ ისე, რომ არანაირი პირადი ინფორმაციები არ მომიძიებია მის შესახებ და არცერთი მისი ფილმი ნანახი არ მაქვს. ეს ერთგვარი ექსპერიმენტია ჩემი მხრიდან.

Sergei Paradjanov როგორც ის გუგლში იძებნება. მმმ, არა. ჩემთვის ის სერგო ფარაჯანოვია. ადამიანი, რომელსაც მე პირადად მივიჩნევ ქართულ კინემატოგრაფიაში სურეალიზმისა და განსხვავებული სილამაზის შემომტანად. მისი სახე ჩემთვის უკვდავყოფილია იური მეჩითოვის სურათებში და როდესაც თბილისის ძველ, ლამაზ უბნებში დავდივარ, მაგალითად სოლოლაკში, ასე მგონია, სერგო ჩემ უკან დადის და ფილმს იღებს.

წელს ბათუმის საავტორო კინოს საერთაშორისო ფესტივალი სერგო ფარაჯანოვის ფილმით “ამბავი სურამის ციხისა” იხსნება, სადაც მთავარ როლში რეჟისორის მუზა და ჩემი საყვარელი მსახიობი სოფიკო ჭიაურელი ასრულებს. წელს ფარაჯანოვს 90 წელი შეუსრულდებოდა. ამ ფილმით კი მინდა მისი გაცნობა დავიწყო. სრულყოფილი გაცნობა.

The very short life of Nick Drake

აღსანიშნავია ის ირონიული ფაქტი, რომ ნიკ დრეიკის სიმღერებმა წარმოუდგენელი პოპულარობა მხოლოდ მისი გარდაცვალების შემდეგ მოიპოვეს. 2005 წელს ბრიტანული ტელევიზიის Channel 4-მა ყველა დროის 100 საუკეთესო ალბომს შორის “Five Leaves Left” განათავსა 85-ე ადგილზე, ხოლო 2003 წელს კი ჟურნალმა “Rolling Stone”-მა 280-ე ადგილზე ყველა დროის 500 საუკეთესო ალბომს შორის. ეს ორი და სხვა უამრავი. სიცოცხლეში კი იმდენად წარუმატებელი იყო, რომ სულ უფრო ჩაიკეტა თავში და ბოლოს მშობლების სახლშიც დაბრუნდა. გახდა ასოციალური და უახლოეს ადამიანებსაც არ ეკონტაქტებოდა. მოლის ისიც კი უთხრა, ვერ ვიტან სახლში ყოფნას, მაგრამ სხვაგან ყოფნა უფრო მეტად არ შემიძლიაო. მისი მეგობარი Robert Kirby იხსენებს ნიკის ჩვეულ ვიზიტს: “ის მოვიდოდა ხოლმე და ხმას არ იღებდა, დაჯდებოდა, უსმენდა მუსიკას, მოწევდა, დალევდა, იქვე დაიძინებდა ღამით, 2-3 დღის შემდეგ კი ის იქ აღარ იყო, მიდიოდა. შემდეგ 3 თვის შემდეგ დაბრუნდებოდა”.

tumblr_lknd6vRMPC1qdgrgs

ის დაჯდებოდა დედამისის – მოლის მანქანაზე და საათობით დადიოდა უმისამართოდ და უაზროდ, სანამ ბენზინი არ გაუთავდებოდა. შემდეგ მშობლებს ურეკავდა, რომ მოეკითხათ მისთვის. მისი დაავადების ყველაზე მძიმე პერიოდში ის აღარ იბანდა თმებს და აღარ იჭრიდა ფრჩხილებს. ნერვული შეტევის გამო საავადმყოფოში იწვა 5 კვირით.

nick-drake-piano-Victoria_Waymouth_small

Mary “Molly” Drake შედის შვილის საძინებელ ოთახში დაახლოებით 12 სთ-ზე (რადგან ნიკი ამ დროს იღვიძებს, ძირითადად) და ლოგინზე ხედავს ნიკის გრძელ ფეხებს. სუიციდის კვალი თითქოს არ შეინიშნება, მაგრამ იქვე დევს Nick-ის წერილი, რომლის ადრესატიც არის სოფია რაიდი (Sophia Ryde). ნიკს რომ მუდმივად პრობლემები ჰქონდა ძილთან დაკავშირებით, ეს მოლიმ იცოდა. უძილობისას, ღამღამობით ნიკი მღეროდა ან სიმღერებს უსმენდა. ძილით კი დილაობით იძინებდა. ოჯახმა ისიც იცოდა, რომ გამთენიისას ნიკი სამზარეულოში საჭმელად გადიოდა ხოლმე. თუმცა, იმ ღამეს ხმაური არ გაუგიათ. ნიკი ადრე წავიდა დასაძინებლად, ანტიდეპრესანტ ამიტრიფტილინის ზედმეტი დოზა მიიღო იმისათვის, რომ როგორც თვითონ ამბობდა, “to help him sleep”.

nick

ნიკს უყვარდა სოფია, სოფიას არ უყვარდა ნიკი. ალბათ ამიტომაც სოფიას თხოვნით, იგი ყველგან მოხსენიებულია, როგორც ნიკის მეგობარი “best (girl) friend” და არა როგორც შეყვარებული ან “The nearest thing” to a girlfriend in his life, როგორც ნიკის ბიოგრაფი მას მოიხსენიებს. ჩვენ ის ვიცით, რომ ნიკის გარდაცვალებამდე 1 კვირით ადრე, სოფიამ დრო ითხოვა მისგან, მას შემდეგ კი აღარ უნახავს.

Nick_Drake

მავანნი ამბობენ, რომ ნიკმა თავი მოიკლა, რადგან მას ხელი ჰქონდა ცხოვრებაზე ჩაქნეულიო. მავანნი კი ირწმუნებიან, რომ ის უბრალოდ ცდილობდა ნორმალურად დაეძინა და უბედური შემთხვევითობის მსხვერპლი გახდაო. მის ამერიკელ პროდუსერს – ჯო ბოიდს (Joe Boyd) ურჩევნია სჯეროდეს, რომ ნიკის მიერ ანტიდეპრესანტის დოზის გადაჭარბება შემთხვევითობა იყო. ის იხსენებს, რომ ნიკის მშობლებმა მისი ცხოვრების ბოლო პერიოდი აღწერეს, როგორც ძალიან პოზიტიური და მას გადაწყვეტილი ჰქონდა ლონდონში დაბრუნება სამუსიკო კარიერის გასანახლებლად. მეორეს მხრივ ნიკის და – მსახიობ გაბრიელ დრეიკს (Gabrielle Drake) ურჩევნია იფიქროს, რომ ძმის გარდაცვალება შემთხვევითობა არ ყოფილა. “მე მირჩევნია ვიფიქრო, რომ მან თავი მოიკლა. მივიჩნევ, რომ მან ეს ჩაიდინა, რადგან ამ ყველაფერის (მწვავე დეპრესია, უძილობა) დასრულება უნდოდა, და არა იმას, რომ ეს ტრაგიკული შეცდომა დაემართა.

images

ნიკის სიმღერები გამოირჩევა მელანქოლიით. ალბათ ამიტომ მომეწონა მეც. თავიდან ვფიქრობდი, რომ ყველაზე მეტად River Man მომწონდა, მაგრამ შემდეგ დანარჩენებს გავუყევი და ყველა მიყვარს. ყველა განსხვავებულია და ამავდროულად ერთნაირი. მიიჩნევა, რომ დრეიკი ერთერთი ყველაზე ვერდაფასებული (underrated) მუსიკოსია იმ პერიოდისა, რომელშიც მოღვაწეობდა. პოპულარობა არ სწვევია და ამის შესახებაც არაერთხელ დაწერილა. მიზეზი კი ისაა, რომ ნიკ დრეიკი არასოდეს ყოფილა კომერციული მომღერალი.

გარდაიცვალა 26 წლის ასაკში, Club27-მდე 1 წელი დააკლდა და მიუხედავად ასეთი მოკლე ცხოვრებისა, მოასწრო 3 ალბომის ჩაწერა, რომელშიც დაეხმარა ზევით ნახსენები ამერიკელი ახალგაზრდა პროდუსერი – ჯო ბოიდი.

Five Leaves Left

Five_Leaves_Left

ნიკის პირველი ალბომი, რომლის გამოცემაში ჯო ბოიდი ეხმარება, თარიღდება 1968-1969 წლებით. ამ წელს ნიკი 20-21 წლისაა და იმის გამო, რომ ჩაწერა ლინდონში მიმდინარეობდა, დრეიკი იძულებული იყო, ლექციები გაეცდინა რათა მატარებლით გამომგზავრებულიყო ხოლმე კემბრიჯიდან ინგლისის დედაქალაქისკენ. ჩაწერის პერიოდმა რთულად ჩაიარა, ამას ემატება ისიც, რომ ალბომის გამოცემაც გადაიდო რამდენიმე თვით. პლუს, პრობლემა იმაშიც მდგომარეობდა, რომ ალბომი არ იყო მატერიალურად მხარდაჭერილი. თუმცაღა, ალბომის გამოსვლის შემდეგ ალბომის პირველი სიმღერა “Time Has Told Me” ფართო მასებში პოპულარული გახდა. დრეიკი გამოჩნდა პრესის ფურცლებზე. ზოგი თვლიდა, რომ სიმღერა იყო პოეტური და საინტერესო, ზოგი კი გამოთქვამდა აზრს, რომ სიმღერაში არაფერი იყო აღმაფრთოვანებელი საიმისოდ, რომ საინტერესოდ ჩაგეთვალა იგი. სიმღერას BBC-ის რადიოშიც ატრიალებდნენ. ინტერვიუში ნიკის და – მსახიობი გაბრიელი იხსენებს: “ის ძალიან გულჩაკეტილი იყო. მე კი ვიცოდი, რომ ალბომს წერდა, მაგრამ არ ვიცოდი რა სტადიაში იყო ამ ალბომის გამოცემა. ერთ დღესაც ჩემს ოთახში შემოვიდა, მითხრა: “ინებე” (“There you are”), ალბომი ლოგინის მიმართულებით ისროლა და ოთახიდან გავიდა.
ამავე ალბომში შედის ზევით ნახსენები სიმღერა “River Man”, რომელიც ჩემის აზრით, ნიკის საუკეთესო სიმღერაა.


სიმღერის ტექსტის მთავარი პერსონაჟი არის ვინმე Betty. ვინაიდან დრეიკს არასოდეს გაუმხელია Betty-ს წარმომავლობა, არსებობდა მოსაზრება, რომ ნიკმა ის დააკოპირა მის მიერ კემბრიჯში ნასწავლი William Wordsworth-ის პოემა “The Idiot Boy”-სგან. თუმცა რეალურად, ამ ორ ლექსს (დრეიკისა და ვორდსვორტის) მხოლოდ სახელი Betty აერთიანებთ და სხვა არანაირი მსგავსება არ ფიქსირდება.

ასევე გამოვარჩევდი მის სიმღერებს ამავე ალბომიდან “Day Is Done”, “The Thoughts Of Mary Jane”, და ასევე ძალიან საყვარელი სიმღერას “Fruit Tree”, რომელიც, ჩემი აზრით, ეხება მის ვერ-მოპოვებულ პოპულარობას, ცხოვრებისეულ სირთულეებსა და მომავალ გარდაცვალებას.



 

Bryter Layter

Bryter_Layter

კემბრიჯში სწავლის დამთავრებამდე 9 თვით ადრე ნიკმა მიატოვა განათლების მიღება და გადავიდა ლონდონში მუსიკალური კარიერის გასაგრძელებლად. მამამისი წერილებს უგზავნიდა ნიკს, სადაც უხსნიდა, თუ რა უარყოფითი მხარე ჰქონდა სწავლის მიტოვებას. უხსნიდა, რომ დიპლომი ერთგვარი საყდრენი იქნებოდა მისთვის, რაზეც ნიკი პასუხობდა, რომ ეს საყრდენი ზუსტად ის იყო, რაც მას საერთოდ არ უნდოდა და არ აინტერესებდა. მუსიკოსმა ლონდონში ჩასვლის პირველი ხანები აქა-იქ გაატარა. ხან დასთან – გაბრიელთან იყო, ხანაც მეგობრებთან. ბოლოს ჯო ბოიდმა მას ბინა უშოვა. 1969 წლის აგვისტოში ნიკმა 3 ახალი სიმღერა ჩაწერა. 2 თვის შემდეგ ის სიმღერების შესასრულებლად Royal Festival Hall-შიც გამოვიდა. მომღერალი მაიკლ ჩეპმენი იხსენებს: ხალხს ნიკისგან მისამღერიანი სიმღერები უნდოდა. ისინი საერთოდ ვერ მიხვდნენ ნიკის ჟანრს და ვერ გაუგეს მის მელანქოლიურ სიმღერებს. ნიკს არაფერი უთქვამს მთელი საღამოს მანძილზე. ეს ყველაფერი საკმაოდ რთული საყურებელი იყო. არ ვიცი, ხალხი რას ელოდა. მათ ხომ უნდა სცოდნოდათ, რომ ნიკის სიმღერებს ღიღინით ვერ აყვებოდნენ. ამ შემთხვევის შემდეგ ნიკი ცდილობდა live კონცერტებზე დიდად არ გამოჩენილიყო. ხოლო სადაც იმღერა, ძალიან ცოტა ადამიანი დაესწრო. დრეიკს უხალისოდ მღეროდა და არ აქცევდა დამსწრე მსმენელებს ყურადღებას.
მიუხედავად პირველი ალბომის “Five Leaves Left”-ის კომერციულად წარუმატებელი live შესრულებისა, ბოიდი მაინც ცდილობდა კარგი ალბომი გამოეცა. მან დაითანხმა დრეიკი, რომ ცოტა შეეცვალათ სიმღერების აკუსტიკა: მათში შეიტანეს ჯაზის ელემენტები, ასევე ინსტუმენტები: ბასი და დასარტყამები. ბოიდი მაქსიმალურად ცდილობდა, რომ ალბომი პოპულარული ყოფილიყო, თუმცა ეს ალბომი 3000-ზე ნაკლები ეგზემპლარით გაიყიდა მხოლოდ. შეფასებები ისევ არაერთგვაროვანი იყო: თუ ერთი მუსიკალური ჟურნალი მოიხსენიებდა დრეიკს შესანიშნავ გიტარისტად, მეორე ჟურნალი უწოდებდა ალბომს ფოლკისა და კოქტეილ ჯაზის უცნაურ მიქსს.
ალბომის გამოცემის შემდეგ დრეიკი ლოს ანჟელესში გაემგზავრა, რათა ემუშავა კომპანია “Warner Brothers”-თან ფილმის საუნდტრეკებზე. აქ ნიკმა კიდევ ერთი Live შესრულება ჩაატარა. მომღერალი Ralph McTell იხსენებს, თუ როგორ მოულოდნელად დატოვა სცენა დრეიკმა “Fruit Tree”-ის შესრულებისას. ეს და წინა იმედგაცრუებები ნიკს გადაეზარდა დეპრესიაში, ოჯახის თხოვნით ფსიქიატრთანაც დაიწყო სიარული, დაენიშნა ანტიდეპრესანტების კურსი, თუმცა თავად დრეიკი მეგობრებისგან მალავდა ამ ფაქტს. თანაც, მან იცოდა წამლების გვერდითი ეფექტები მარიხუანასთან მიმართებაში და ცდილობდა წამლები არ მიეღო.
ალბომის გამორჩეული სიმღერაა “Northern Sky”, რომელიც ჟღერს ჩემი საყვარელი ფილმის “Serendipity”-ს ბოლო, დასკვნით ნაწილში.

 

Pink Moon

NickDrakePinkMoon

ეს არის ნიკ დრეიკის მესამე და უკანასკნელი ალბომი, რომელიც გამოიცა 1972 წელს – მის გარდაცვალებამდე 2 წლით ადრე. ამ ალბომის სიმღერების ტექსტებს პირდაპირ ეტყობათ ნიკის მიერ მის იმდროინდელ დეპრესიასთან ბრძოლის კვალი. სიმღერები უფრო მოკლეა, ვიდრე მისი 2 წინამორბედი ალბომებში შესული სიმღერები. ისევე, როგორც მისი წინა ალბომები, ეს ალბომიც არ გაიყიდა წარმატებით მისი სიცოცხლის მანძილზე. თუმცა კრიტიკოსები მის ნიჭსა და სიმღერებს არ აკლებდნენ შეფასებებს. ჟურნალი “Rolling Stone” იწერებოდა, რომ “ნიკის ხიბლი მდგომარეობს მის საოცარ თავდაჯერებაში, რომელიც ყველასთვის მშობლიური ხდება. ის ყველა სიმღერით თითქოს რაღაც საიდუმლოს გვიმხელს”.
ამავე დროს ნიკმა არჩია იზოლირებული ყოფილიყო ლონდონში, დეპრესია განსაკუთრებით გაუმწვავდა და ფსიქიატრთან აქტიური სიარული დაიწყო, თუმცა ანტიდეპრესანტებს არ ღებულობდა, ვინაიდან მუდმივად ეწეოდა მარიხუანას.
მესამე ალბომის გამოშვების შემდეგ, რომელმაც აგრეთვე ვერ ჰპოვა წარმატება, დრეიკი უფრო დეპრესიული და იმედგაცრუებული გახდა. მან გადაწყვიტა თავი დაენებებინა მუსიკის წერისთვის, აბსოლუტურად განმარტოვდა, არავის ეკონტაქტებოდა და ფიქრობდა კარიერის შეცვლაზეც.
ალბომის გამორჩეული სიმღერაა იდენტური სახელწოდების მატარებელი სიმღერა “Pink Moon”, აგრეთვე “Place to Be”, “Things Behind The Sun”



და “From The Morning”, რომლის სიტყვები – “Now we rise, we are everywhere” ამოტვიფრულია ნიკის საფლავის ქვაზე.

grave nick

მისი უკანასკნელი სიმღერაა “Black Eyed Dog”, რომელიც პირდაპირ ასახავს მის სავალალო დეპრესიულ მდგომარეობას. სიმღერის სათაური შთაგონებული იყო უინსტონ ჩერჩილის აღწერიდან. მან დეპრესია გააიგივა “Black Dog”-თან. IMDB-ში ავსტრალიელი მსახიობის Heath Ledger-ის ბიოგრაფიაში ვკითხულობთ, რომ ის ნიკ დრეიკის შემოქმედების დიდი თაყვანისმცემელია. ეს ხდება მიზეზი, რომ ჰიტი ზევით ნახსენებ სიმღერაზე იღებს კლიპს, სადაც მონაწილოებს თვითონაც. კლიპის ბოლოს სიმბოლურად იგი აბაზანაში იხრჩობს თავს. რა საოცარი დამთხვევაა არა??? ჰიტიც ხომ ზუსტად ანტიდეპრესანტების ზედმეტი გამოყენებისგან გარდაიცვალა.

images (1)

როდესაც ამ პოსტის დაწერა გადავწყვიტე, “The Curious Case of Benjamin Button”-ით ინსპირირებულს სათაურზე ბევრი არ მიფიქრია. პოსტიც იწყება არა დაბადებით, არამედ გარდაცვალებით, ფილმის მსგავსად. წერა შუამდე მქონდა მიყვანილი, როდესაც youtube-ზე ამ ვიდეოებს გადავეყარე. ამ ფილმში მონაწილე მსახიობს – ბრედ პიტს რადიოში გადაცემა გაუკეთებია ნიკის შესახებ. თავის დროზე, 2004 წელს ბრედ პიტს ძალიან გაუხარდა, როდესაც ამ გადაცემის წაყვანა შესთავაზეს: “I was introduced to Nick Drake’s music about five years ago, and am a huge admirer of his records. I was delighted to be asked and pleased that I was able to fit it into my schedule”.
არ შემიძლია არ გაგიზიაროთ რადიო-გადაცემა.



Club27

The most of all I miss Amy Winehouse!

ყველა იმ ცნობილი მუსიკოსის გახსენებისას, ვინც 27 წლის ასაკში გარდაიცვალა, მე ყველაზე მეტად ეს ადამიანი მენატრება. ეს 10-20 წლის მერეც ასე იქნება, რადგან ემი იყო მომღერალი, რომელიც შემოიჭრა ჩემს მუსიკალურ განზომილებაში და მიუხედავად ახალგაზრდა ასაკისა, ყველა სხვა დანარჩენის გვერდით დაიკავა დამსახურებული ადგილი. მისი არცერთი ალბომი არ მაქვს, როგორც ასეთი. არც მინდა. არ მინდა მომბეზრდეს და ყველა სიმღერა ვიცოდე. პირიქით, მსიამოვნებს იმის შეგრძნება, როდესაც რამე ახალი (ახალი რა, ჩემთვის ახალი) სიმღერა მეჩეხება youtube-ში. აი ახლაც მისი ერთ-ერთი youtube list ჩავრთე და ვუსმენ ძალიან, ძალიან, ძალიან, ძალიან კარგ და ჩემთვის ახალ სიმღერას.

თავის დროზე Brit Awards-ის ყურებისას ვნახე ეს სვირინგებიანი და ექსცენტრიული გოგონა და ერთი ნახვით შემიყვარდა. ყველაზე მეტად მის მიერ დაწერილი ტექსტები მიყვარს, რომლებიც რა თქმა უნდა ზუსტად გამოხატავენ მის იმჟამინდელ რეალურ მდგომარეობას. დღეს 23 ივლისია, მისი გარდაცვალებიდან ზუსტად 3 წელი გავიდა. ნეტავ არსებობდნენ იმპულსები, რომელთა საშუალებით ის შეძლებდა ახალი სიმღერებისა და მუსიკის აქეთ გადმოგზავნას. ჩემზე ბედნიერი არ ვიცი, ვინ იქნებოდა.

ყველაზე მეტად მისი ეს სიმღერა მიყვარს: ტექსტი აქვს არაბუნებრივად ბუნებრივი და თუ მე სადმე შემიძლია საკუთარ თავზე რამე ვთქვა, ეს სიმღერა უნდა ვისმინო. Continue reading

#VEMIBRA

მაშინ, როდესაც მე, შენ, ყვავი და ჩხიკვი ვუყურებთ ფეხბურთის მსოფლიო თასის თამაშებს, ვტკბებით ჩვენი საყვარელი ნაკრები გუნდების გოლებით ან უბრალოდ სირბილით და ემოციურად ვრეაგირებთ მათი წარმატებისა თუ წარუმატებლობის დროს, შვედეთში დაყიალობს ერთი ადამიანი 😀
დიახ, დიახ 😀
დაყიალობს და თან ამბობს, მსოფლიო ჩემპიონატი ჩემ გარეშე არ მსოფლიო-ჩემპიონატობსო. გეცნოთ ხელწერა??? 😀
ეს არის ზლატან იბრაჰიმოვიჩი. ქედმაღალი, უხეში, აგრესიული, ცინიკოსი და მაინც ჩემთვის საყვარელი იბრა.

ამ ინტერვიუს შემდეგ უკვე ზუსტად ვიცით, რა ტიპია იბრა. http://www.theguardian.com/football/2013/nov/20/zlatan-ibrahimovic-world-cup-not-worth-watching-without-me

და ვინაიდან იბრა არის გაბრაზებული (ოღონდ სიმართლე რომ ვთქვა, ვერ მივხვდი, ვისზე :D), ბრაზილიაში წასვლას არ გეგმავდა. ამასთან დაკავშირებით Dani Alves-მა, Ronaldo-მ და სხვა ცნობილმა თუ არაცნობილმა ბრაზილიელებმა ეს ვიდეო ჩაწერეს.

😀 😀 😀 😀

საბოლოო ჯამში Zlatan Ibrahimovic მაინც გაემგზავრა ბრაზილიაში და ესპანეთის თამაშსაც დაესწრო.
http://www.dailymail.co.uk/sport/worldcup2014/article-2662305/Zlatan-Ibrahimovic-watches-Spain-crash-2014-World-Cup-Laurent-Blanc-PSG-president-Nasser-Al-Khelaifi.html

და შემდეგ ნიუ იორკშიც გადაფრინდა ოჯახთან ერთად დასასვენებლად.
http://www.dailymail.co.uk/sport/worldcup2014/article-2670519/Zlatan-Ibrahimovic-holidays-family-New-York-World-Cup-continues-Brazil.html

Paolo Maldini

ახლა რომ ვფიქრობ, თუ ვინ შეიძლება მისნაირი საყვარელი ადამიანი მეგულებოდეს აპენინებზე – ვერავის ვიხსენებ. ცნობილი მამის შვილობა ავტომატურად იმას ნიშნავს, რომ შენც კარგი უნდა იყო. ხოლო თუ მის საქმეს აგრძელებ, მითუმეტეს.
ეს არის ადამიანი, რომელსაც არასოდეს გაუცვლია საკუთარი ქალაქი და კლუბი სხვა ადგილზე. მან 31 წელი გაატარა “მილანი”-ს შემადგელობაში: 7 და 24! გაიტანა 29 გოლი, რაც მცველის პირობაზე საკმაოდ კარგი შედეგია. დღესაც კი, მიუხედავად იმისა, რომ აღარც მალდინი თამაშობს და აღარც მისი მეწყვილე ალესანდრო ნესტა, იტალიის ნაკრებიც გამოეთიშა მსოფლიო თასს და მილანიც ისე ხშირად ვეღარ იგებს, იტალიის ნაკლები თუ მილანის კლუბი მაინც განთქმულია ე.წ. იტალიური დაცვით ან სხვანაირად რომ ვთქვა, მალდინის სკოლით.
გარდა საუცხოო მცველისა, ის ასევე ცნობილია საოცარი სულგრძელობით, სიმშვიდითა და ჯენტლმენური თვისებებით. ის “il capitano” იყო არა მხოლოდ იმიტომ, რომ კლუბის თუ ნაკრების კაპიტნობა ებარა, არამედ იმიტომაც, რომ ზრუნავდა საკუთარ ფეხბურთელებზე. ისე, როგორც ამას ახლა ჯანლუიჯი ბუფონი აკეთებს, რომელიც, ჩემის აზრით, არანაკლებად კარგი ფეხბურთელია.

AC Milan Training & Press Conference

70425084353693

PAOLO MALDINI

Paolo_Maldini_al_Milan_nel_1985

paolo_maldini_maldini_7682271

დღეს პაოლო მალდინის დაბადების დღეა და მას 46 წელი შეუსრულდა.
მენატრება მისი თამაშის პერიოდი და მენანება, რომ დღეს იტალიას არავინ ჰყავს მისნაირი.

დღეს FIFA-მ პატივით მოიხსენია პაოლო და სტატიაც მიუძღვნა.
http://www.fifa.com/classicfootball/players/player=174730/

მე კი ამ ვიდეოს ვუყურე და ცრემლები მომადგა.

Mother’s Day

3 დღის წინ 11 მაისი იყო. 11 მაისს, ყველა თუ არა, მსოფლიოს ძალიან ბევრი ქვეყანა დედის დღეს აღნიშნავს. ჩვენ ამას მხოლოდ 3 მარტს ვაკეთებთ. ახლა შევედი instagram-ზე და არაერთ სურათს მოვკარი თვალი, სადაც ცნობილი ადამიანები დედებთან ერთად გადაღებული სურათებით უხსნიან სიყვარულს მათ. ყველაზე შთამბეჭდავი და ემოციური ტექსტი დეინ კუკს ჰქონდა. Dane Cook – ამერიკელი კომედიანტი და მსახიობია. უნდა აღინიშნოს, რომ მისი stand up-ები მე არ მომეწონა და ფილმებს ვამჯობინებ, თუმცა მის სახეს რომ ვხედავ, მსიამოვნებს. პოზიტიური ადამიანის გამომეტყველება აქვს. მაგრამ ამაზე არ მინდოდა ამ პოსტში საუბარი. სხვაგან წავედი.

რატომ გამოვყავი დეინი? იმიტომ, რომ მისი ინსტაგრამი და ტვიტერი ყოველთვის მხოლოდ ღლიცინისგან შედგება. შეიძლება სურათი იყოს სერიოზული, მაგრამ დეინი ისეთ კომენტარებს უკეთებს, რომ მინიმუმ 10 ადამიანს მაინც გაეცინება. 11 მაისს კი დეინი ემოციური, სევდიანი და სენტიმენტალური იყო. გამოვყოფდი ჩემს საყვარელ ემინასაც. აგერ Emina Cunmulaj-ის ემოციური კომენტარი. აგერ ლენი კრავიციც (Lenny Kravitz), ჩემი საყვარელი ბრაზილიელი მსახიობი ჯოვანა ანტონელი (Giovanna Antonelli), რეინალდო ჯიანეკინი (Reynaldo Gianecchini) და სხვები. მოკლედ, კარგი რამეა ინსტაგრამი, ბევრი რომ არ გავაგრძელო. იმაზე ბევრად მეტ ინფორმაციას ვიღებ მე სურათებიდან და კომენტარებიდან, ვიდრე ფილმებიდან ან საიტებზე განთავსებული ინფორმაციებიდან. Continue reading

Oscars, Actors, Jared, Jennifer, Selfie, Highlights and Laughs

Oscar”-ის კაცუნები როგორ გადანაწილდა ერთი თვის წინ, ყველამ კარგად იცის. ვის რა კაბა ეცვა, ეგეც. წინა წლებში რომ ზუსტად მსახიობთა ჩაცმულობაზე გავამახვილე ყურადღება. ხოოოოოდა, შესაბამისად, წელს იმ ამბებზე მოგიყვებით, რაც არ იცით. ან შეიძლება იცით, მაგრამ კიდევ ერთხელ შეგახსენებთ.

1) ელენ დეჯენერესი (Ellen Degeneres) <3. ძალიან მომეწონა ამერიკის კინოაკადემიის არჩევანი ამ ადამიანზე. “the Ellen’s Show”-ს ერთგული მაყურებელი ვარ და როდესაც გავიგე, რომ ის იქნებოდა ცერემონიის მასპინძელი, ძალიან გამიხარდა. ეს ადამიანი მეტია, ვიდრე უბრალოდ წამყვანი ან stand up კომედიანტი. ეს არის ადამიანი, რომელიც დიდ სიხარულს ანიჭებს ხალხს და მისი ყოველი გადაცემა არის პოზიტივით აღსავსე (გესმით ქართველო წამყვანებო???). გადაცემას ყოველთვის ამთავრებს ფრაზით: “be kind to one another.”

Continue reading

Breathe In

ამასწინათ ვფიქრობდი 35-45 წლის ასაკში მყოფ მამაკაცებზე. ხო, აი ზუსტად იმ ასაკის მამაკაცებზე, როდესაც ძირითადად კრიზისული პერიოდი აქვთ ხოლმე. თან ქალებისგან განსხვავებით არც ტირიან, არც გამოხატავენ ემოციებს და არც დეპრესიას ებრძვიან.

Breathe-In-011

Continue reading

Gravity with(out) gravity

წლების წინ, როდესაც ვიღაცამ ცხარე კინემატოგრაფიული კამათისას (ასეთი კამათები ხშირად მაქვს ხოლმე კონკრეტულ FB ჯგუფში გაწევრიანებულ კინომანებთან, ვინაიდან მეც ერთ-ერთი წევრთაგანი ვარ, წლებია) მითხრა, რომ Oscar-ზე ნომინირებით არ განისაზღრვრება ფილმიო, საკმაოდ გამიკვირდა. პოლემიკაში შევედი, რადგან მეგონა, რომ ამერიკის კინოაკადემია ყველაზე სამართლიანი ორგანიზაცია იყო და მხოლოდ საუკეთესოთა შორის საუკეთესოებს აჯილდოებდნენ. ამასთანავე, ისიც მეგონა, რომ Oscar-ზე ნომინაცია ძალიან დიდი პატივი იყო და მასზე წარდგენა უკვე ფილმის ძალიან დიდ წარმატებას ნიშნავდა. თუმცაღა, ჩემთან მოკამათე ადამიანის სიტყვების სისწორეში მას შემდეგ დავრწმუნდი, რაც “Crash“-მა 3 ოსკარი ჩაიჯიბა. ახლაც კი მახსოვს, კინოთეატრიდან გამოსული ვკითხულობდი ამას როგორ მისცეს ოსკარი-მეთქი.

5419455509168128
Continue reading

May

არ მიყვარს მაისი. დიდად არასოდეს მყვარებია და ბოლო რამდენიმე წელი – მითუმეტეს. სულ დაძაბული ვარ, შებოჭილი და ერთი სული მაქვს, როდის გავა. ყველაფერ ცუდს მაისში ველოდები. ეს უკვე ჩამოყალიბებულ იდეაფიქსად მაქვს ქცეული. აი ახლაც კი, როდესაც თვის დასრულებამდე სულ რაღაც 2 კინკილა დღეა დარჩენილი, უცნაური შეგრძნება არ მტოვებს.

მაისი მთლიანად მამაჩემის თვეა. 17 მაისი მისი გარდაცვალების დღეა, 31-ში კი – დაბადების. დაბადების დღის თარიღამდე ზუსტად 14 დღით ანუ 2 კვირით ადრე გარდაიცვალა. წლევანდელ 17 მაისს კი მისი გარდაცვალებიდან ზუსტად 10 წელი გავიდა. შეგრძნება ისევ რაღაცნაირია. ენით რომ ვერ აღიწერება და თითებით რომ ვერ დაიწერება. არ მიყვარს ხოლმე ამ თემაზე ვინმესთან საუბარი. მათ შორის არც ოჯახის წევრებთან. ეს იმდენად პირადია, რომ ალბათ ყველა ასე იქნებოდა.

ვიხსენებ ძალიან ბევრ ნათელ მომენტს მამაჩემის ცხოვრებიდან. მისი თამაშის პერიოდი მე აბა საიდან მემახსოვსოვრება?! ეს ჩემამდე კიარადა, ზოგადად დაქორწინებამდე იყო. მაგრამ ის ფაქტი, რომ მას ოდესღაც რაღაც კარგი გაუკეთებია ქართული სპორტისთვის, მე მახარებს და სიამაყით მავსებს. პლუს, ნაკრების მთავარი მწვრთნელობა არც ისე ადვილია. მახსენდება ცივ ამინდში კუს ტბაზე არბენები. უფრო სწორად, ჩვენ რა გვიჭირდა, ხელბურთელები უნდა გენახათ 😀 მოკლე შორტებში ცივ ამინდში რომ არბოდნენ მთელი კუს ტბის ტრასას. ჩვენ (მე, ჩემი და და მამაჩემი) მანქანით ვადევნებდით თვალყურს. პერიოდულად ვჩერდებოდით, გვენახა არიქა და ვინმე ხომ არ ისვენებს და ზარმაცობსო. დიახ, აი ეს ის თაობაა, ახლა რომ უკვე შეიძლება აღარც კი თამაშობენ – 90-იანი წლების ხელბურთელები. ახლა უკვე 40-45-ს მიტანებულები იქნებიან სავარაუდოდ და ალბათ ყველამ თავისი გზა იპოვა. ზოგი ალბათ ისევ ხელბურთშია, ზოგი – სხვაგან. ამ მხრივ ჩემს დას უფრო მეტი აქვს გასახსენებელი – მამაჩემს საზღვარგარეთ დაყვებოდა თამაშებზე. მე მაშინ პატარა ვიყავი, 1997 წელს შევსრულდი მხოლოდ 10 წლისა. მახსოვს ზამთრის ოლიმპიური თამაშები ნორვეგიის ქალაქ ლილიჰამერში 1994 წელს, სადაც მამაჩემიც იყო და ჩვენ სამნი ტელევიზორში შემძვრალნი ვუყურებდით, რომ კამერებისთვის ხელი დაექნია და ჩვენ ტელევიზორში გვენახა. აი აგერ მწირი ინფორმაცია ზ/ა ოლიმპიური თამაშების შესახებ, საქართველოც რომ არის ჩამონათვალში. მახსოვს სტუ-ს (ჩვენ ყველა რომ “გეპეი”-ს ვეძახით) პირველი სართულის დარბაზი, სადაც ბიჭების ვარჯიშები ტარდებოდა. და ჩემი ერთადერთი გასართობი მხოლოდ წებოვანი პატარა ბურთები იყო. პატარა იმიტომ, რომ ხელბურთის ბურთი ფეხბურთის ბურთთან შედარებით პატარაა და წებოვანი იმიტომ, რომ სპეციალურად ისვამდნენ თითებზე რაღაც მაზს, რომელიც ბურთს თითებზე მყარად ამაგრებდა.
Continue reading

5 years since Dearth

სულ რამდენიმე ცნობილი ადამიანი არსებობს, რომელიც მაკლია ეკრანზე. ერთ-ერთი არის ეს ბიჭი,  რომელიც სულ მენატრება თავისი ღიმილით, მიმიკებით, მხიარული ვიდეოებით, სასწაულად მიმზიდველი ხმით ანუ Deep husky voice.

ერთადერთი რასაც ვაკეთებ ხოლმე… მის ძველ ფილმებს ვუყურებ.

ჰით ლეჯერი (Heath Ledger), რომელიც 28 წლის ასაკში 22 იანვარს წამლის ზედმეტი მიღების გამო გარდაიცვალა.

არ ვიცი, რამდენი ვიდეო შეიძლება ვნახო. თუ ჯეიკ ჯილენჰაალთან (Jake Gyllenhaal) ერთად არის, ისინი ხომ საერთოდ.

მე აქ იმ ვიდეოს დავდებ, რომელიც დღეს ვნახე.

ეს კი სასიყვარულო ამონარიდი Brokeback Mountain-იდან. რა სიმბოლურია. Michelle Williams მისი პერსონაჟისა და მისი რეალური მეუღლე და შვილის დედა. ჯეიკი კი – შვილის ნათლია.

I miss you Dude 😦

394884_2978980629132_1751007991_n

14/09 4 ever

They tried to make me go to rehab but I said “no, no, no”
Yes I’ve been black but when I come back you’ll know, know, know
I ain’t got the time and if my daddy thinks I’m fine
He tried to make me go to rehab, but I won’t go, go, go.

Happy Birthday, Amy 😦

ეს პოსტი

არაფერზე არ არის. საერთოდ არაფერზე. ეს პოსტი იმაზეც კი არ არის, შაბათს რომ კარგად გავერთე. ეს ბლოგი არ არის მემატიანე და იმიტომ.ეს პოსტი იმაზეც არ არის, ჩემი საყვარელი მომღერალი რომ გარდაიცვალა. ეს ბლოგი ნეკროლოგიური არ არის და იმიტომ.

ეს პოსტი იმაზეც არ არის, რომ მან გააჩერა არსებობა იმისა, რაც ჩემს სულს ასე უყვარდა.
ეს პოსტი იმაზეც  არ არის, რომ მას საკმარისი ხნის განმავლობაში ვუსმენდი და ყოველ დილით ვუსმენ ერთსა და იმავე სიმღერას უკვე რამდენი ხანია.

არცერთი პოსტი არ წამიკითხავს, რაც კი მის შესახებ იყო. ვერ ვიტან გარდაცვალების შემდეგ რომ იხსენებენ, რომ თურმე მაგარია და მოდი დავწერ.
ზურასთან ეს კომენტარი დავტოვე კიდევაც.

მის ოფიციალურ Fb გვერდს წამში ასზე მეტი თაყვანისმცემელი ემატება. გაგიჟდები რა.

ჩემი პატარა გოგო!! რატომ გადაწყვიტე, რომ ეს საზიზღრობები შენ დაგეხმარებოდნენ?! რატომ გადაწყვიტე, რომ ბლეიკი კარგ რამეს მიგაჩვევდა?! ის ხომ just another ნაძირალა იყო. უბრალოდ შენ ის ზედმეტად გიყვარდა.
რატომ გიყვარდა ასე ძლიერ??? რატომ უძღვნიდი სიმღერებს, რატომ უმღეროდი ამ სიყვარულს???

არადა გეუბნებოდნენ, გირჩევდნენ, გთხოვდნენ შეშვებოდი მას და ყველაფერს, რაც მასთან იყო დაკავშირებული. რატომ არ დაუჯერე მამაშენს, რომელსაც შენი გამოჯანმრთელება უნდოდა?!
რატომ გახდა ჰიტი ის სიმღერა, სადაც ამბობდი:
They tried to make me go to rehab but i said ‘no, no, no’
Yes I’ve been black but when i come back you’ll know know know
I ain’t got the time and if my daddy thinks I’m fine
He’s tried to make me go to rehab but i won’t go go go

შენ იმდენად გიყვარდა ბლეიკი, რომ თანახმა იყავი მასთან ყოფნის გამო საკუთარი ცხოვრება დაგენგრია:
I’m gonna, I’m gonna lose my baby
so I always keep a bottle near’



I wish you have said “YES YES YES”!!!!

კი, ძლივს მოხდა ის, რომ დაშორდი. მაგრამ მერე რა?!
რა შეიცვალა??? არც არაფერი.
იღვიძებდი მარტო და რა???
მღეროდი
It’s okay in the day I’m staying busy
Tied up enough so I don’t have to wonder where is he
Got so sick of crying

კიდევ კარგი, იმას მაინც მიხვდი, რომ მთელი შენი მილიონები ნარკომანი და ლოთი ბლეიკისთვის არ უნდა დაგეტოვებინა.

ამ სურათში განსაკუთრებით გრაციოზული ხარ.
მოდიხარ და მოგაქვს ყველაფერი!

ეს სიმღერა კი სამუდამოდ დარჩება ჩვენთან.