Transit N 1

რეისი: თბილისი – სტამბოლი

აეროპორტში ასე მიწურულში პირველად მივედი. როდესაც შედიხარ, ჩანთების სკანირება ხდება. იცით ალბათ ყველამ და ვინც არ იცის, გეტყვით, რომ ეს არის ბარგის შემოწმების მეთოდი აეროპორტებში. წარმოიდგინეთ სიტუაცია: მაქვს ორი-სამი ჩანთა ჩემოდნიან-ხელჩანთიან-ლეპტოპიან-ფოტოაპარატიანად, ნუ ჰა ოთხი ჩანთა. დავდე 1 ჩანთა და  ამ დროს ვიღაც სოფლელი, რეგვენი, იდიოტი (არ მერიდება ამ სიტყვების, რადგან გაცოფებული ვიყავი ამ ფაქტის ხილვისას) ქალი თავის პატარა ხელჩანთას ტენის ჩემი ჩანთის შემდეგ. არადა, მე ჯერ არ მქონდა ჩემი მთელი ბარგი დადებული. ანუ შუაში ჩამიხტა. ისე გავცოფდი, ემოციები ვერ მოვთოკე. მე წარმატებით გავიარე დეტექტორი და რას ვხედავ 😀 ამ ქალის ხელჩანთა ამ დეტექტორმა ჩაიხვია 😀 ახია! ნუ მე რომ ამ ქალთან ემოციები ვერ შევიკავე, ეგ უკვე აღვნიშნე. რაღაც მივაძახე. პასუხად არც “უკაცრავად, მეჩქარება” და არც არაფერი. ნუ მოკლედ. ეს საქართველოა. ქაჯეთის ქვეყანა.

რეგისტრაცია უკვე დაწყებული იყო. უცებ ჩემი რეისი მოვძებნე და ჩავდექი რიგში. იქ სადღაც, რამდენიმე დეციმეტრში ქართველების ჯგუფი ჰიმნს მღერის მთელ ხმაზე. მღერის არა, გაჰკივის. ო ღმერთო. მალე ავიდე მეორე სართულზე. მერე უცებ მახსენდება, რომ ყველას აქვს უფლება, მისთვის სასურველი რამ აკეთოს, მათ შორისაა სიმღერაც. Continue reading

A Minha Mala

იცით როგორ ვარ? მთელი დღე ლუარსაბივით მხოლოდ წოლა და ძილი რომ მინდა, აი ეგრე. მაგრამ ლუარსაბს ჭამაც უყვარდა, ცხონებულს 😀 მე ეგეც მეზარება და შესაბამისად, ბოზბაშისა და ჩიხირთმის ერთმანეთისთვის შედარებისთვისაც არ ვიწუხებ თავს. ჭამითაც მთელი დღეები მხოლოდ ორცხობილა (იგივე сухарь), ყველი და ბორჯომი (რომელსაც მთელი ცხოვრებაა, ვერ ვიტან). ჰო, ლუდისა და ჩიფსების ზედმეტმა მიღებამ (“передозировка”-მ ანუ) თავისი ქნა, კუჭი ამატკია. ანუ ძილისთვის მეტი დრო მრჩება 😀
დღეს 04 ივლისი თენდება და ლოგინთან ახლოს (დიახ, ლოგინზე ვარ წამოწოლილი ლუარსაბივით), აქვე ჩემს პატარა მაგიდასთან ჩემოდანი მიდევს. რამდენიმე დღეა აკვიატებული მაქვს სიტყვა “mala”, რაც პორტუგალიურად “ჩემოდანს” ნიშნავს. A minha mala – ჩემი ჩემოდანი კი ასე გამოიყურებოდა გუშინ.

mala

რამდენიმე კითხვა რომ დავუსვა საკუთარ თავს, პასუხი ერთია
– როდის ვცოცხლობ და არა ვარსებობ?
– როდის ვარ ბედნიერი და გახარებული?
– როდის ვარ აღფრთოვანებული და გასხივოსნებული?
– როდის ვარ შეყვარებული?
– როდის ვარ ცოცხალი?
– როდის ვიცინი ყველაზე მეტს?
– როდის ვარ ყველაზე დასვენებული?

როცა ვმოგზაურობ.
ვიღაცამ მითხრა, შენ მხოლოდ ის ადამიანი გაგიგებს, ვისაც შენნაირად ან შენზე მეტად უყვარს მოგზაურობაო. თავიდან შევიცხადე, მაგას რა მნიშვნელობა აქვს-მეთქი, მაგრამ ფიქრისა და გაანალიზების შემდეგ იმ აზრამდე მივედი, რომ მართლა ასეა.
ხშირად იმასაც ვფიქრობ, რომ 12 თვიანი პერიოდი იმისთვის არსებობს, რომ 11 თვე მოგზაურობაზე ვიფიქრო და 1 თვე ვიმოგზაურო. ხშირად ვითიშები და გადავდივარ სხვა ქვეყანასა და ქალაქში. მოგზაურობა – ეს არის ჩემი ამოუწურავი ინტერესი. არასოდეს მბეზრდება და არასოდეს დავიღლები მისით. Continue reading

La salutation

როდესაც სრულიად შემთხვევით მივიღე შემოთავაზება პარიზში გამგზავრების შესახებ, ჯერ გავიცინე, შემდეგ გადავიხარხარე, შემდეგ კი გავიღიმე. ხო, ალბათ თანმიმდევრობა სხვაგვარი უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ეს ხომ ჩვეულებრივი ამბავი არ არის და რეაქციაც შესაბამისი მქონდა. არადა ახლაც მეცინება. როგორ უნდა გავემგზავრო ქვეყანაში, რომელიც დასანახად მეზიზღება. ფეხბურთი – ზიდან-ლიზარაზუ-ბარტეზიანად (ზიდანისთვის დღემდე ვერ მიპატიებია მატერაცის გულში თავის ჩარტყმა), ხალხია და ცივი, ცხვირაწეული. ენაა და ჟღვტნ, შხშლ, ნუ მოკლედ ყოვლად ულამაზო. ფილმებით კი, ამ პუნქტებიდან გამომდინარე, აღარ დავინტერესებულვარ. როდესაც “Amelie” გამოვიდა კინოთეატრში, მახსოვს ვიღაცასთან ვაპროტესტებდი, ეს რაღაც ფრანგული ფილმი რატომ ჩამოიტანეს-მეთქი (წლების შემდეგ ეს ფილმი ჩემი ერთერთი ყველაზე საყვარელი ფილმი ხდება :P). ნუ მოკლედ, პათოსი გასაგებია.

მალტიდან ჩამოსულს აღარ მეგონა, თუ ამ წელს კიდევ გავიდოდი ქვეყნიდან. თებერვალში, როდესაც იტალიის საელჩოში (მალტის ვიზას იტალიის საელჩო იძლევა) 6 თვიანი ვიზა ჩამირყეს 1 კვირიანის მაგივრად, ჩავილაპარაკე, რა ჯანდაბად მინდა 6 თვიანი, წელს მაინც არ წავალ-მეთქი. მაგრამ თურმე სად ვარ :))

ყველაფერმა ჩაიარა, საელჩოში არც მივსულვარ, ვიზა პასპორტში მაქვს და ბილეთები – ხელში. ვდგავარ აეროპორტში, “ვაcheckინებ”, თვალების აქეთ-იქით ცეცებასა და უცხოელებზე დაკვირვებაში გამყავს რეგისტრაციამდე დარჩენილი საათები. არა, საათები აღარ, წუთები. ვიმგზავრეთ არა უშავს. სამომავლოდ ვიცი, რომ Pegasus-ს არ უნდა მივეკარო. არც აქეთ და არც იქით არ მომეწონა. ჯაყჯაყი, ვიწრო სავარძლები, ფასიანი საკვები, უსაფრთხოების ზომების ახსნა საშინელი ინგლისურით, პლუს არა სტიუარდესას, არამედ მონიტორზე გამოსახული 3-4 წლის ბავშვების მიერ. ნუ მოკლედ.

ჩავფრინდით. ენა აბსოლუტურად უცხო. განწყობა ისეთივე, როგორც პირველ აბზაცში. ანუ “აუ ხო, რავი პარიზში მივფრინავ და რავიცი აბა” და ყველას შეშფოთებული სახე “გოგო რას ამბობ, პარიზზე ეგეთ რამეს როგორ ამბობ? ულამაზესია” მე ისევ მეღიმება და ჩემთვის ვფიქრობ, “მოდი, აღარ ვიტყვი, რომ მეზიზღება, თორემ ყველა შეშფოთებულ მზერას მაპყრობს”.

მაშ ასე.
პოსტები პარიზის შესახებ გახსნილად გამომიცხადებია 😛