All these young dudes

http://player.soundcloud.com/player.swf?url=http%3A%2F%2Fapi.soundcloud.com%2Ftracks%2F7666001&show_comments=true&auto_play=false&color=ff8200   all these young dudes by k84u
“Perry Blake ისევ ყველა ამ ახალგაზრდა ტიპზე მღერის. ისევ ღამეა. ისევ ვერ დავითვალე ვარსკვლავები და ისევ ვერ ავარჩიე და ვერ ვიპოვე ის ერთადერთი წიგნი, რომელიც უსაზღვროდ მეყვარება და უსაზღვროდ ჩემი იქნება. მე სულ რაღაც 3-იოდე წამის წინ დავაფიქსირე, რომ ერთი სიმღერა მხოლოდ ამ აბზაცისხელა მონოლოგის დასაწერად არის საკმარისი. Sehr schade არადა! თუმცა Perry Blake-მა სათქმელი მაინც იმღერა და მეც გავიგე.
ეს ნაწერი რაზეა არვიცი. ამიტომაც იყოს indie, ისევე როგორც ეს სიმღერა.
დგება პერიოდები, როდესაც ადამიანები უცხოები ხდებიან და მეზიზღებიან. შემდეგ ყველაფერი მეზარება მათთან დაკავშირებული. კიდევ ისიც არის, რომ დაღლილობა სურვილებსა და მოტივაციებზე ბევრად ძლიერია. არადა რისგან ვარ დაღლილი, ვერაფრით გამიგია. რამდენიმე წელია უკვე, რაც დაფიქსირებული მაქვს, რომ ზედმეტად ოპტიმისტი ადამიანიც ისეთივე საზიზღარი არსებაა, როგორიც – ზედმეტად პესიმისტიც. ზოგჯერ მეფიქრება, რომ მათ არ იციან სიტყვა “პრობლემა”, “გასაჭირი”, “ნერვიულობა”, “დარდი”. არა კი შეიძლება ფრაზის “დღეს დედაჩემმა საყვარელი საყურე დაკარგა” შემდეგ აუცილებლად “არაუშავს, თქვენი ჭირიც წაუღია, ყველაფერი კარგად იქნება” მომესმინა, რადგან დედაჩემმა საყურე ვეღარ ვიპოვეთ და ქუჩაში დავარდნილ საყურეს ვინმე გამვლელი გაიყოლებდა. მაგრამ მაინც. არცთუ სასიამოვნო იყო დედაჩემის დანაღვლიანებული სახის ყურება. თუმცა ცხოვრება გაგრძელდა და ოპტიმისტმაც ხომ სწორედ ეგ მითხრა?!
ირინას იდაყვი ისევ მაგიდაზე დევს, ყურით კი – ხელისგულს ეყრდნობა, მომჩერებია. რამდენჯერაც თავს ზევით ვწევ და წერას ვწყვეტ, იმდენჯერ თვალებს აფართოებს და თითქოს მანიშნებს, აქ ვარ და აბა რა უნდა თქვაო. ირაკლი ფანჯარასთან დგას, მეუღლისგან განსხვავებით და ფარდის ბოლოდან მისი დასაწყისისკენ ბოლთას სცემს. უაზროდ, მაგრამ თავისთვის.
ამინდებს ცალკე დაბნეულობა მოაქვს. ვერ გავიგე რა ჩავიცვა. სამაგიეროდ ჩემმა ჩანთამ უკვე ზუსტად იცის, რითი დავამძიმებ მას მზიან ამინდში: ქუდი, კაშნე, ჟაკეტი, ხელთათმანი და ქოლგა. ამიტომაც უყვარს მას წვიმიანი ამინდი, რადგან ამ დროს მე მაცვია და მიკეთია, ის კი – მსუბუქია.
ყველაზე ცუდი გრძნობა სიძულვილის შემდეგ არის მობეზრება. და მე მართლა მთელი გულით მეზიზღება მობეზრებები. მაგრამ მგონი ბუნებრივი პროცესია. მობეზრების შემდეგ კი მგონი შეჩვევა მოდის. თვით ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი ადამიანი ბასა ჯანიკაშვილიც კი ამას ამბობს ქართული ძვირადღირებული ჟურნალი “სითი”-ს ფურცლებზე ოდნავ სხვანაირად: “ისეთი მამაკაცი, რომელსაც ადვილად მოატყუებ, სწრაფად გბეზრდება.” ეს ისე, სიტყვა “მობეზრება”-ზე გამახსენდა, თორემ კონტექსტიდან რომ ამოვარდნილია და ბასას სასაუბრო თემაც სხვა იყო, მეც კი ვხედავ. უბრალოდ როდესაც რამე ან ვინმე მობეზრებული მყავს და მაქვს, მერე უკვე ფეხებზე მკიდია და წინ მივდივარ.
წავალ დავიძინებ დილის 6 საათზე, თუმცა მანამდე სიზმრის ჩაფიქრება მინდა და დამაცადოს ჩემმა კალამმა, თუ შეიძლებოდეს.
ის არამომაბეზრებელი და არამოსაბეზრებელი ადამიანები მინდა დამესიზმრონ დღეს, რომლებიც არც კი ვიცი ზუსტად, რომლები არიან. მაგრამ არიან იმედია. უბრალოდ მე მხოლოდ მომაბეზრებელ-მოსაბეზრებელ-მობეზრებული ხალხი მახსენდება.

უი ხო, სულ დამავიწყდა: ირინა და ირაკლი ჩემ მიერ გამოგონილი პერსონაჟებია. მაგრამ მგონი ეს სიახლე არ არის ჩემი ბლოგის მკითხველისთვის.”

2010 წლის რომელიღაც სექტემბერი
დილის 6 საათს აკლია 3-4 წუთი ალბათ.
ადგილ-მდებარეობა: ჩემი ბანძი, ყავისფერი ბლოკნოტი
(off: მოლესკინი მინდა :წუწუნი:  )

Advertisements

მთვრალი

რა კარგია სიმთრალე…

აკეთებ ყველაფერს და არავინ არ გეუბნება არაფერს…
თქვი რაც გინდა…
აკეთე რაც გინდა…
ისე იყავი, როგორც გინდა…
მაინც ყველაფერს შენს სიმთვრალეს დააბრალებენ და ჩაივლიან…
ახლა ვზივარ…
სრულიად დადებილებული ალკოჰოლისგან…
ვიღაც იტყვის ისედაც არ აკლდაო…
აუ რა მინდოდა…
კიარადა..
იმას რა უნდოდა…
იმას ანუ რათქმაუნდა ჩემი დის ქმარს…
სიძე რომ არის…
მაგრამ მე რომ ვერ ჩამისიძევდა…
თუ რაღაც ეგეთი.
კიარადა ჩუმად შემომაპარა…
ლუდი გინდაო???
ნუ ისიც ჩემმა დამ ჩააწვეთა კიარადა როგორც იყო…
ნუ იცის იმან ჩემი სუსტი წერტილი.
ხოდა რა პასუხი უნდა გამეცა…
კიარადა ხო…
რათქმაუნდა “ხო”–ს ვეტყოდი…
ახლა როგორ ვარ???
თვალები ერთმანეთში ირევიან და იმედია აქ კოშმარულ გრამატიკულ შეცდომებს არ ნახულობს ვინმე.
რადგან სასტიკად მეზარება ამის დარედაქტირება.
ხოდა სანამ ჩემი თვალები გარბიან და გამორბიან ეკრანზე…
კიარადა მონიტორზე…
კიარადა “აძინ ჩორტი”…
“გუშინ”–ზე ვიტყვი…
მე, ნასტასია და ნუცა სასტიკად სასოწარკვეთილები დავრჩით იმ ფაქტით, რომ “პურპურში” იყო face control–ი…
კიარადა age control–ი.
მე მაპატიეთ..
22-going-on-23 ვარ და არა 13-17 წლის “პადსანკა”…
რომელსაც არ უნდა იყოს მომღერალი ან იკითხოს მისი ბლოგში შემავალი პოსტები ხალხში, რომელთაც სულ ცალ ფეხზე ჰკიდიათ ბლოგი, განწყობა და ასე შემდეგები.
მაგრამ ეგ კარგი, გამოვედით.
და ვიბოდიალეთ.
ხოდა მერე…
აუ მერე ის, რომ არ უნდა დამელია ამდენი ლუდი…
თუ უნდა დამელია არვიცი.
ხოდა მერე ალბათ sweet person–სთვის არ უნდა დამერეკა…
და არ უნდა მემეორა ჩახვეული კასეტასავით “მეზიზღები, იდიოტო, დეგენერატო, კრეტინო!!!”
კიარადა ახლა რომ ვაკეთებ.
მაგრამ ახლა მთვრალი ვარ და არაუშავს.
და იმასაც ვეუბნები, მადლობა მითხარი, რომ მთვრალი ვარ, თორემ სიფხიზლეში ხმას არ გაგცემდიმეთქი.
უნდა მეთქვა ხო ეს თუ არა??? მაგრამ უკვე ვუთხარი.
არადა “პურპურმა” იმედები გამიცრუა.
არადა თავიდან კარგი იყო.
მე რაღაც ზომბივით ვარ ხოლმე ზოგჯერ.
არავისი არ მესმის.
შევაჭრი ხოლმე ვიღაცეების თავებში, აზრებში, გონებებში და ვცდილობ იქ მოვშინაურდე ხოლმე…
აუ, ზოგჯერ როგორ მეზარება ხოლმე ეგეც.
მაგრამ ეგ რომ არ ვქნა, შეიძლება გავითიშო იმ მომენტში, საკუთარმა თავმა მომიღოს ბოლო…
ახლაც კი ვცდილობ სხვის გონებაში შევაღწიო.
თუმცა არვიცი ეს სხვა როდემე იქნება ის, ვის თავშიც შევაღწევ ხოლმე…
გუშინ რომ რაღაც მეწყინა ადამიანისგან და გადავწყვიტე აღარ მივკარებოდი მას…
სადაც კი შემომეხმიანა, არსად ვუპასუხე და დღეს მე თვითონ დავურეკე.
დღეს დავლიე და იმიტომ.
დღეს მეპატიება.
გუშინ 3 ადამიანს მივწერე, მინდოდა რომელიმეს ღვიძებოდა და სამივეს ეძინა.
ხო, მე ხომ მიწერისას არვიცი დროის შეგრძნება და ეგეთი მატერიალური საკითხები.
არვიცი, ვიკარგები.
კიდევ კარგი, გუშინ ძალიან სქლად არ მეცვა, თორემ ძალიან დამცხებოდა.
არადა ღამით როგორ გავიყინე საბავშვო ბაღის ეზოში.
აი დღეს კი შედეგი ჩემი ცხვირი ჟანგბადსა და ნახშირბადს არ ათამაშებს ერთმანეთში.
კარგად ვარ.
უბრალოდ საჭიროა საკუთარი თავი არ დავკარგო.
მთავარია საკუთარი თავი ოდნავ მაინც მიყვარდეს.
და მერე ყველაფერი მარტივია.
კარგია, რომ ნასვამი ვარ.
და კარგია, რომ მარტო ვარ.
ასე უფრო მშვიდად ვარ და გულიც არ მიცემს ხოლმე რაღაცნაირად.
ვასომ დამირეკა.
არადა ადრე როგორ არაშინაურულად ვიყავი მასთან.
დეპარტამენტის უფროსი და ალბათ სიმკაცრეც შესაბამისი…
არვიცი…
უბრალოდ ალბათ facebook–ის ჩეთში იმდენი ვეწუწუნე, რომ ვეღარ მოითმინა.
შენი ნომერი მომეციო და ზუსტად 18 წუთი მესაუბრა.
აზრზე მოვედი. მომიყვანა უფრო სწორად.
მანამდე უაზრო თუ აზრიანი ცრემლები და რავიცი კიდევ რამდენი უაზრობა ჩემი მხრიდან…
მარტო ყოფნა უკეთესია.
და მეგობარს ვერცერთი მამაკაცი ვერ შეედრება.
და ძალიან მიყვარს, როდესაც “მამაკაცი”–დან “ძმაკაცამ”–დე ერთი პატარა ნაბიჯია.
But the Sweetest Person stays the same.
და თან როდესაც მისთვის მისივე წიგნის ერთი მოზრდილი თავი ვარ. ოღონდ ისეთი კი არა, რომ მოცულობით არის დიდი, არამედ შინაარსით დიდი.
სიმღერას არავინ უსმენხს ხოლმე, სამწუხაროდ…
მაგრამ მაშინ ჩემთვის დავდებ, თუ სხვა არ ჩართავს…

გენერალური დალაგება ანუ სენტიმენტალური მე

შაბათ–კვირა რომ მართლაც 2 უიდეალურესი დღეა დალაგებისთვის, ამაში დღეს, ანუ კვირას დავრწმუნდი.
მოკლედ, მე და დედაჩემმა გადავწყვიტეთ, რომ ის სეკრეტერი დაგველაგებინა თავიდან ბოლომდე, სადაც ეს ჩემი კომპიუტერი არის შედებული.
მართლა შედებულია, ანუ მაგიდაზე არ მიდევს, როგორც ალბათ უმეტესობას.
გვიდგას ბებიაჩემისა და ბაბუაჩემის ნაქონი ძველი სეკრეტერი, რომელიც ამ უკანასკნელებს ლაგოდეხში ედგათ 40 (!!!) წლის განმავლობაში. მერე ისინი თბილისში დაბრუნდნენ ისევ და ყველა ავეჯი ჩამოიტანეს აქ. მათ შორის ეს სეკრეტერიც. მერე დედაჩემმა და მამაჩემმა გადაწყვიტეს, ბარემ იმათ ბინაში ადგილი აღარ არის და მოდი აქ დავდგათ, ჩვენთანო. ასე აღმოჩნდა აღნიშნული ავეჯი ჩვენთან. სადღაც დაახლოებით 10 წლის წინ, თუ არ მეშლება. მერე კომპიუტერიც შევიძინეთ 2005–ში მგონი. ხოდა კომპიუტერის ადგილი რომ აღარ გვქონდა, გადავწყვიტეთ ამ სეკრეტერში შეგვესახლებინა.
ასეც მოვიქეცით.

ვინც არ იცის როგორ გამოიყურება სეკრეტერი – ეს არის ნახევარკარადა ანუ ორსართულიანი კარადა. რომელთაგან ზედა ნაწილი იღება და იხურება ზევიდან ქვევით კარის ჩამოწევით, სადაც ამჟამად მონიტორი, დინამიკები და ბასი დევს. ხოლო ქვედა ნაწილი იღება როგორც ჩვეულებრივი კარადა – ანუ მარცხნიდან მარჯვნივ და პირიქით.
მთელი ამდენი წლის განმავლობაში რაც კი რამე შესაჩურთი მოგვეპოვებოდა მე და ჩემს დას, ყველაფერს ამ ორ სართულზე ვდებდით. ამ საქმეში განსაკუთრებით ჩემი და აქტიურობდა.
დედაჩემმა არაერთხელ გვთხოვა ამ ნახევარკარადის დალაგება, მაგრამ მაგას სიკვდილი გვერჩივნა ორივეს და დედას ფრაზით: ხო, დავალაგებ”–ით ვიშორებდით.
არვიცი რა მოხდა დღეს ჩემს ტვინში ისეთი, რომ სასწაულად მომინდა დალაგება.
გამოვალაგე მთელი 2 სართული.
ვიღაცისთვის ეს ალბათ მართლა არაფერია, იმდენად შრომისმოყვარეა, მაგრამ ეს ჩემთვის მართლაც დიდი ამბავი იყო.
ისტორიის სახელმძღვანელო მე–10 კლასი…
ფიზიკის სახელმძღვანელო მე-10 კლასი…
ქართული ლიტერატურა მე-10 კლასი…
რუსული ლიტერატურა მე-9 კლასი…
ჩემი დღის პირადი დღიური, რომელშიც წერდა 1995-2000 წლებში…
გერმანულისა და მათემატიკის წიგნები და რვეულები…
“გოეთე”–ს წიგნები…
ჩემი ნახატები, რომლის ჩარჩოში ჩასმა და ოთახში დაკიდება ისევ ოცნებაა ჩემი…
გუაშები, ფუნჯები, სახატავი ფურცლები…
ქართული გრამატიკა მე-6 კლასი…
ჩემი სურათი 10 წლის ასაკში…

ჩემი დის უამრავი Cosmopolitan–ი…
2003…
1998…
1996…
2004 წლისები…
ჩემი დის უამრავი სამკაული, რომელიც დარწმუნებული ვარ, საერთოდ აღარც ახსოვს…
მისივე კოსმეტიკის არაერთი ნაწარმი…
მისივე სამედიცინო ლიტერატურა…
მისივე იურიდიული ლიტერატურა…
სერტიფიკატები…
იმდენი ძველი ნივთი…
იმდენი…
ყველაფერი გამოვალაგე, ერთად ვისხედით მე და დედაჩემი, უზარმაზარი ტომრის მაგვარი პარკი ავავსეთ ნაგვით. თურმე რამდენი ხარახურა იდო ამ სეკრეტერში. არადა ერთ დროს როგორ საჭირო იყო ეს ნივთები.
ძალიან ბევრი ნაგავი გავიტანეთ.
დაახლოებით 2–3 საათი მოვუნდით ამას.
ამ დროს საზამთრო გამოიღო მაცივრიდან და დამიძახა, შემომიერთდი, ცივიაო.
დავსხედით და დავიწყეთ საუბარი.
ისეთი სასწაული ნოსტალგია შემომაწვა.
უსასწაულესი.
ისე მალე გადის დრო, ისე.
რომ მართლა გული მწყდება ძალიან ბევრ რამეზე.
ახლა რომ ვუფიქრდები, საერთოდ რა გვინდა, რისთვის ვჩნდებით?!
ილია ვეკუას, რომელიც 60 წლის ასაკში ფილტვების სიმსივნით გარდაცვლილა, აღსასრულამდე რამდენიმე ხნით ადრე უთქვამს, პოტიკია ეს ცხოვრებაო.
პოტიკი – მეგრული სიტყვაა და არც ვიცი როგორ ავხსნა. ანუ შრომა, ჯაფა, გარჯა, წვალება, სულ რომ რაღაცას “ჩალიჩობ”, რომ რაღაც მცირედს მიაღწიო. ცხოვრება, როგორც ციყვი გალიაში, გამუდმებულ რუტინაში.
გული ჩამწყდა კიდევ ერთხელ. ვცდილობ ხოლმე, რომ სიკვდილსა და სიბერეზე არ ვიფიქრო ხოლმე, მაგრამ არ გამომდის. ტირილი მომინდა. დედაჩემს ვუთხარი, რომ იცოდე როგორ მიჭირს ამ სეკრეტერის ლაგება, მაგრამ იმიტომ კი არა, რომ ლაგება მეზარება, არამედ იმიტომ,რომ უამრავ რამეს მახსენებს ბავშვობიდანმეთქი. შემომიბრუნდა და მითხრა, აბა ახლა მე მკითხე რამდენს მახსენებს, თან შენ მაინც წინ გაქვს მთელი ცხოვრებაო. ცრემლი ძლივს შევიკავე.
წინა დღეს ბუსუნას ბლოგში შევედი, იმასაც სიკვდილზე დაუწერია. არ წამიკითხავს, ვიცოდი, ცუდად გავხდებოდი. მიჭირს ხოლმე ამ თემაზე საუბარი და ფიქრი უფრო.
რა თემაზეც არ უნდა ვფიქრობდე, ბოლოს მაინც სიკვდილამდე მივდივარ. თითქოს ესაა ნებისმიერი სასაუბრო თემის ბოლო აკორდი. ძნელია.
მერე კომპიუტერის აბსოლუტურად ყველა კაბელი, რაც კი რამე აბია, გავწმინდა. ხარისხიანად. მთელი 4 წლის მტვერი ზედ ედო. ახლა UPS-დან დაწყებული მაუსით დამთავრებული, ყველაფერი ბზინავს. ნუ შეიძლება არ ბზინავს, მაგრამ მე ყველაფერი ძალიან ხარისხიანად გავწმინდე. “შენ მართლა საღოლ”–იც კი დავიმსახურე ადამიანისგან, რომელიც სულ იმაზე მაძლევს შენიშვნას, როგორ არ გიყვარს სახლში რამის კეთებაო.

მერე ისევ Mr.M–ი ამომიტივტივდა. საერთოდ აღარ ვარ მასზე გაბრაზებული ან ნაწყენი. ცხოვრება ისეთი მოკლეა, რომ არ ღირს ვინმეზე გაბრაზებული იყო. მერე ისევ მე დამწყდება გული. მიუხედავად იმისა, რომ საბოლოო ჯამში არ ვიცი ის რას ფიქრობს, ის მაინც ვიცი, რომ დამნაშავედ მე არ მიმიჩნევს და ჩემთან გატარებულ დროს ძალიან კარგად იხსენებს. ანუ ადამიანი ერთი თვის მანძილზე მაინც გავაბედნიერე ჩემი დიდი სითბოთი. ანუ ისიც ვიცი, რომ მე საკუთარ სინდისთან მართალი ვარ. ძალიან დიდი სიყვარული გავეცი და გუშინდელისგან – წინა პოსტის დაწერის დღისგან და 11-18 ივლისისგან განსხვავებით დღეს საკუთარი თავით ვარ წარმოუდგენლად კმაყოფილი. შეიძლება ცოტა არ იყოს და თავხედური და ამბიციური განცხადებაა, მაგრამ საკუთარი თავი უფრო შემიყვარდა, რადგან შემიძლია სიყვარული. მიუხედავად იმისა, მაწყენინეს თუ არა. და ეს მე სასწაულად მაბედნიერებს. სიყვარული ყოველთვის შემეძლო მაგრამ ახლა უფრო დავინახე ეს, რადგან ასე გული ჯერ არ მტკენია და ასე ძლიერ არ განმიცდია.
“მე მიყვარხარ და სულ მკიდია შენ რას გრძნობ”–ის პრინციპი 100%–ით მუშაობს. არადა თავის დროზე Mr.M–მა მითხრა რა ცუდი ფრაზაა, როგორ უნდა გეკიდოს, მე ან თუნდაც ნებისმიერი სხვა ადამიანი რას ვგრძნობს შენს მიმართო, მაგრამ ასეა და რა ვუყო?! დედა ტერეზას უთქვამს თურმე, მაშინ ხარ კარგი ადამიანი, როდესაც ვიღაცას სიკეთეს უკეთებ და საპასუხოდ არაფერს ელოდებიო. მართლა არ მაღელვებს იმას რა გრძნობა ამოძრავებს ჩემს მიმართ, მე მას მაინც უდიდეს პატივს ვცემ ყველაფრის გამო. თუნდაც იმის გამო, რომ ტკივილი მომაყენა. ამით მე გამოცდილება შემმატა და ბევრი რამ მასწავლა. რაღაც მომენტში ვიფიქრე უფრო მკაცრი გავხდებიმეთქი ადამიანების მიმართ, მირჩია კიდევაც რამდენიმემ, აწი ასე ერთ კვირაში არ შეიყვარო ადამიანიო, მაგრამ ხომ ვიცი, არ გამომივა. უბრალოდ არ გამომივა.თუ რამე შევამჩნიე საკუთარ თავში, რატომ შევიკავო?! იმან იკითხოს, ვინც არ დამიფასებს და არ დაინახავს, თორემ მე რა. დიდი–დიდი 1–კვირიანი ცრემლები. თუ რამე აღმოვაჩინე ადამიანში პლუსი, უკვე გული სხვანაირად მიცემს ხოლმე. არ ვარ ბოღმა. და ეს ერთი კვირა რომ ვიყავი,ზუსტად ეგ იყო მიზეზი ჩემი ტირილებისა და შუშანიკობისა.
ახლა როგორ ვაფასებ მის საქციელს??? ისევ ისე, როგორც წინა პოსტში. მაგრამ ახლა უკვე აღარ ვნსჯი და აღარ ვბრაზდები. ასე იყო საჭირო, რადგან მოხდა. სასწაულად ვიღიმი მთელი დღეა და თვალწინ წარმოდგენას ვდგამ, თითქოს მთელი მისი სამეგობრო და მე ერთად ვართ და რაღაცაზე ძალიან ბევრს ვიცინით. და მართლა უზომოდ ბედნიერი ვარ. ბედნიერად მახსენდება მასთან გატარებული ესა თუ ის მომენტი. მიხარია, რომ ამდენი ახალი ადამიანი გავიცანი და იმედს ვიტოვებ მათთან მექნება ძალიან თბილი ურთიერთობა. ისიც მინდა, რომ Mr.M–თანაც კარგ დამოკიდებულებაში ვიყო, მინდა ამ დღეებში შევხვდე და ვუთხრა, რომ არ ვარ მასზე ნაწყენი, ჩემი ხელით დავუბრუნო ფსალმუნი და არა ნათიას საშუალებით. ვუთხრა, რომ მე მისი კეთილისმსურველი ვარ და ყველგან კარგად მოვიხსენიებ. და ყველაფერს კარგად გავიხსენებ. ვიცი,საშინლად მოერიდება ჩემი და თავს დახრის ისევ ისე, როგორც შაბათს დახარა, მაგრამ არაუშავს,უშეცდომო არავინაა.
დილის 7–ის ნახევარია, წავედი “გავთხარე ლოგინი” როგორც ერთი ფორუმელი იტყოდა, 2 საათში უნდა ავდგე.

ხოდა ნუ ესე იგი…

კიარადა…
ჯერ თავიდან მოვყვები დღევანდელ დღეს.
დღეს მივედი სამსახურში მასთან. მაგარი კაიფი იყო.
უფროსიდან დაწყებული დაცვით დამთავრებული ყველა მომესალმა…
კიარადა…
მამენტ ბაზარი არაა…
იმიტომ, რომ თანამშრომლები არიან და ნუ რაღაც, მაგრამ აქამდე როცა ადრე ვიყავი Mr.M–თან მისული და მის სკამში ჩავჯექი, უფროსმა დაცვის ოფიცრის პირით შემოუთვალა, უცხო ადამიანი ნუ ზის შენს ადგილზეო. Mr.M–ი ცოტა არ იყოს და ნაწყენი სახის გამომეტყველებით შემოვიდა და მორიდებულად მითხრა, იქნებ ადგე, ზურამ შემომითვალაო.


ხოდა დღეს კი სიტუაცია დამხვდა აბსოლუტურად სხვა , I was deeply amazed.
კიარადა უფრო მეტიც…
ზურა გარეთ იდგა ეზოში და სიგარეტს ეწეოდა. რომ მივუახლოვდი, მომესალმა კიდეც. მე საოცრად გაკვირვებული სახით შევხედე და საპასუხოდ მივესალმე. მართლა არ ველოდი . ეგრევე მოვწვი, რომ ხალხმა რაღაც უკვე იცოდა ჩვენს შესახებ. უფრო სწორად, ვერ მოვწვი, მაგრამ ვიეჭვე.
მერე შიგნით შევედი და ნუ ე. ი. ყველა ისე მიღიმოდა, თითქოს პირველად მხედავდნენ.
კიარადა…
არა რა პირველად.
ეგრე არ მიყურებდნენ, მაგრამ ყველამ: “ვაა, ქეთ როგორ ხარ, რას შვრები?!” ფრაზები არ დაიშურა. და ამ დროს მე სასწაულად გაოგნებული სახის გამომეტყველებით…წიპა რა ხდება, რატომ მევლებიან ასე?!
თურმე უკვე მთელი შენობის ფარგლებში ყველამ გაიგო, რომ ერთად ვართ.
და ზუსტად რომ ზურა შესულა Mr. M–თან დილით, “იმ გოგოსთან ერთად ხარ?” შეკითხვით. ამაზე გავფრიკე, თან საკმაოდ მაგრამ გაფრიკვის ზენიტი იყო ფრაზა: “შენი “ბროშკა” როგორ არის???” ნუ აი ამ “ბროშკა”–ზე საერთოდ გავფრიკე კი არა, გადავედი ჭკუიდან და მე რომ მივედი, Mr.M–ი რამდენიმე წუთით ქვევით ჩავიდა და თურმე უფროსს დაუჭერია და უთქვამს: “ნახე შენი “ბროშკა”??? ახლახანს მოვიდაო. ნუ მოკლედ, მაგარი კაიფია რა
მართლა მთელი staff-ი სასაცილოდ მიყურებდა დღეს, თითქოს შუბლზე იარლიყი მქონდა მომაგრებული წარწერით: ვირი ვარ და ვყვირივარ
კიარადა: Heyyyy, I’m the girl, who loves this guy
ნუ მოკლედ მაგარი კაიფი იყო რა.
დღეიდან უკვე საპატიო სტუმარი ვარ მათთან.

ჰაერო შემოდი!!!

გახსენი რა…
გეხვეწები, ირაკლი, გახსენი…
ფანჯრები გახსენი სასწრაფოდ…
ჰაერი მინდა…
გააღე რა…
დროზე, დროზე…
ნუთუ ასე ძნელია ჰაერის ჩუქება???

არა, ეგ რა შუაშია?
უბრალოდ შენ ის არ ხარ, მცივაო, სულ რომ გაიძახი???

ეგ ხო, მაგრამ ახლა მინდა…
ახლა ეგ არ ვარ..
ახლა ფანჯრის გახსნა მინდა…
მე თვითონ ვერ ვხსნი…
მაგრად არის ჩაკეტილი.

ისეთი მომენტია, რომ ისევ ნინოს ვეჩხუბე… მამენტ შენს ცოლსაც ვეკამათე, მამენტ შენს ძმაკაცსაც…

ვის, გიორგის???

ხო, გიორგის…

ამჯერად რაზე???

რავი. იმაზე, რომ ცუდად შემომხედა….

?

აუუუუუ, ირაკლი, ნუ შემჭამე. უბრალოდ ისე შემომხედა. რაღაც ისე, რომ არ მომეწონა. კიარადა… რაღაც ისეთი თვალებით. არა, ბოროტი კი არა, უბრალოდ უცნაური.

შენ სხვას რომ გაუტრაკებ უცნაურად შეხედვაზე…

და აი ისიც, ყოვლისმომცველი სიჩუმე. რაღა ყოვლის, მე და ის მაინც ვხმაურობთ. ჩუმად ვართ და მაინც ვხმაურობთ. გონებაში ვხმაურობთ. თან ეს ქარი არ გვაცდის არაფერს. საშინელი ქარია. არადა უკვე იანვარია…კიარადა… უკვე ახალი წელია და რაღა დროს ქარებია…

აუუუ, რამე თქვი რა…

რამე

არ მეზიზღები რავიცი, რამე რა. რა უნდა ვთქვა, არვიცი. ქარია, ინგრევა ქალაქი.

ხო რა, არადა რაღა დროს ეგ იყო. იანვარია უკვე.

ეგ რა შუაშია???
რავიცი, ახალი წელია და რამე ხომ უნდა შეიცვალოს. ბოლო–ბოლო 2009 გახდა.

ისე, რა მაგარია, ერთად რომ ვცხოვრობთ… Kate

აჰა…

მე, შენ, შენი უღელი ირინა, შენი სამი შვილი: დუკა,ზიზუნები, გიორგი. ნინო და ჩვენი ძვირფასი და საყვარელი დამლაგებელი ირა.

აუ, მართლა რამდენი ვართ რა… პრინციპში შენ, ნინო და ირა თუ წახვალთ, ჩვენ ჯიგრულად დავრჩებით, რას იტყვი??

არა იყოს . შეგიძლია შენ გადახვიდე მთელი შენი 4–წევრიანი ამალით. მართალია, ჯერ თქვენს ბინაში რემონტია, მაგრამ მაინც. ეგ რემონტი მას მერე მიმდინარეობს, რაც დაქორწინდი. დუკას ცოლს მოესწრება რა…

სიჩუმე…მერე ისევ ხმაური…მე ვითომ სიჩუმე და მერე მბორგავი ხმაური…

უი…
რომ გეუბნებოდი, თითები მაქვს გაშეშებულიმეთქი…გუშინ დედაჩემმა იკითხა და მგონი იდაყვის ნერვის ანთება მაქვს…Kate აბა რამდენიმე კვირაა, ეგრე მაქვს… ხოდა Kate

რა “ბის” ??? სად მოახერხე???

აზრზე არ ვარ, მგრძნობელობაც წართმეული მაქვს და მარცხენა ხელით რაიმე საგნის დაჭერა უკიდურებად მეძნელება… Kate

ეეე, რა პონტში ტო??? და ზუსტად იცი, რომ ანთებაა???

არა, ეს მხოლოდ ნევროპათოლოგის ვარაუდია. მაგრამ ისე ვარ, თითქოს, უკვე მჭირდეს.Kate
მოიცა რა…

გუშინ სალომე იყო მოსული… იყვირა, იწივლა, ჩემი ტყავის “კურტკა” სად არისო?! ერთი ამბები ჩაატარა აქ, ირინას ეჩხუბა და მერე წაეთრა. თავის რომელიღაცა დაქალთან დარჩენია.

რომელ ირინას ეჩხუბა? ჩემსას???
არა, დიდს, დამლაგებელს…

ეგ საწყალი რა შუაში იყო???

რავი, ხომ იცი რამე რომ იკარგება ან არ იკარგება, მაგრამ მომავალში უნდა დაიკარგოს, ყველა ირას უტრაკებს… კიარადა მე და შენმა ირინამ ლამის ვიფრინეთ ეგ გოგო აქედან… ნუ უფრო მე, ირინა მაინც ხომ იცი, როგორი უკონფლიქტოა…

რა დღეში გაქვს ნერვები?!

რაღა რა დღეში? ანთებულები არიან..Kate

ბატონო???

ნერვის ანთება მაქვს და…Kate ნათურებად არიან ქცეულები. Kate და როცა შუქი არ იქნება, ჩემი ნერვები გაანათებენ. Kate წარმოიდგინე, ბავშვობაში რომ მჭირდა წითურა, იმის მერე არაფერი გადამიტანია და ახლა ნერვის ანთება. შოკირებული ვარ, თორემ კარგი, ამასაც გადავიტან და ბაზარი არაა, ჩვეულებრივად ვიქნები. ან არც გადავიტან და მოვკვდები. Kate

აუ, რა მწარედ გაკლია…

ბიჭო, პიზძეც… უბრალოდ არვიცი, როგორი რეაქცია უნდა მქონდეს ამაზე.

მზერა, საცემრად მომზადებული… და მერე ისევ მე, გამათბობელს ლურსმნით მიმაგრებული. და მერე ისევ ის, სიგარეტით თითებს შორის.

მე წავალ…

სად მიდიხარ???

ნათლულს დავხედავ…ჩემს პატალა სიხალულს დავხედავ, სუნთქვას მოვუსმენ და მერე მეც დავიძინებ, თუ რამეა.

რას ვერჩოდი ბავშვს, ვის ვანათლინებდი???

ვინ გაძალებდა მერე?!

აუ, თან წყალსაც დავლევ… ძალიან მწყურია.

similar post: საუბარი ჩემს პატარა სიხარულთან, ოდეს გულზე მეწვა…

უ–dude-ესი არსება

ჯერ ვერ გავრკვეულვარ, რა მინდა…
ან შეიძლება გავერკვიე, მაგრამ მერე უფრო ღრმად ვუფიქრდები.
და აი ზუსტად მაშინ, როცა უფრო ღრმად ვუფიქრდები, ვხვდები ეს ყველაფერი დიდი სისულელეა…
და აი ზუსტად მაშინ, როცა უფრო ღრმად ვუფიქრდები, ვხდები, რომ ღრმად არ უნდა ჩავუფიქრდე…
ანუ რეალურად საკუთარ თავში ვერ გავრკვეულვარ…
და ალბათ არც არის ამის აუცილებლობა…

მაოცებს ხალხი, ვინ მეუბნება, 100%–ით გიცნობო…
ჰმმ…
საკვირველია არა გიცნობდეს უცნობი, როდესაც ნაცნობი საკუთარი თავი არ გიცნობს?!


არვიცი სხვას თუ ჰქონია მსგავსი რამ, მაგრამ მე მაქვს ხოლმე ხშირად…
ანუ მაშინ, როდესაც მასთან არ მაქვს ურთიერთობა.
ანუ დავუშვათ 2–3 დღე არ ვსაუბრობ…
ამ 2–3 დღის განმავლობაში ძალიან ბევრი კითხვა მიგროვდება ხოლმე…
ძალიან ბევრი შეკითხვა…
რომელიც მინდა, რომ დავუსვა საყვარელ ადამიანს…
მათი ძირითადი ნაწილი მაინც ცხოვრებისეულია…
სულელური…
უაზრო…
მაგრამ ჩემთვის მაინც ძალიან საინტერესო…
მნიშვნელოვანი…

და მერე, როდესაც ვიწყებ მასთან საუბარს, რაღაც მემართება…
მავიწყდება ყველაფერი…
თვალებს ვხუჭავ წამში ხუთასჯერ…
კიარადა ანუ ვახამხამებ…
კიარადა, თავ–გზა მერევა…
რაღა კითხვები???
სიტყვები მერევა ერთმანეთში…
აი ისე, როგორც შემოდგომის ფერად–ფერადი ფოთლები ირევიან ერთმანეთში…
ჩემი მისდამი სათქმელი სიტყვებიც ანალოგიურად ირევიან ერთმანეთში…

ზოგჯერ ვფიქრობ ხოლმე, რატომ მიძლებს?
რა დამსახურებისთვის მიძლებს?
რა ასატანი მე მნახა?
მაშინ, როცა ძალიან ბევრ “მეგობარს” შევეზიზღე ჩემი განსხვავებული აზროვნების გამო, რატომ არ შევეზიზღე მას?
ვცდილობ გავერკვე რა დაიჭირა მან ჩემში და აზრზე ვერ მოვდივარ…


მე ყურადღების ცენტრში…
ის – მსმენელი
მე – აგრეთვე მსმენელი…
მაგრამ მასთან საუბრის დროს ალბათობა იმისა, რომ საუბარს მასმენინოს, ნულს უტოლდება…
ლიმესი კი, მაშინ როცა ჩემი სურვილი პლუს უსასრულობისკენ მიისწრაფვის, მიისწრაფვის ნულისკენ…
მაგრამ არასოდეს ხდება რეალურად ნული.
“შენ ილაპარაკე, მე მოგისმენ” – არგუმენტი…
“სულ მე მე ვსაუბრობ” – თავდაცვა…
მაგრამ აზრი არ აქვს, მაინც მე მიწევს საუბრის წარმოება…

და ისევ მე ყურადღების ცენტრში…

მე – წუწუნი მინდა
ის – go ahead
მე – მერიდება შენთან
ის – go go
მე – სანამ დავიწყებდე
მე – „go ahead“–ისა და “go go”-ს გამო მინდა გითხრა, რომ ძალიან მიყვარხარ…
ის –
მე – ხოდა რაც შეეხება წუწუნს
მე – ყელი მტკივა
მე –თვალები ალაგ–ალაგ მშვიდობაში
მე – ხვალ არ მივდივარ სამსახურში
მე – და ისა
მე – აუუუუუ
მე – ცუდად ვარ რა
ის – ა?
მე – ?
ის – რატო?
მე – „ა“ რას ნიშნავს?
მე – ვცივდები მგონი…
მე – ვერ ვიტან შემოდგომას…არც ზაფხულია, არც ზამთარი… „მინდა ვიყო მაგარი დრო“ არის Kate
მე – კიდევ ბაუნტი მინდა ბევრი, რომ სულ მქონდეს.
ის – კიდო?
მე – დღეს echoes რომ არის ფორუმზე, იმან მომიტანა… თავანი ჩამაბარა :ბოლი
მე – „კიდო“ არა , კიდევ
ის – ნუ მისწორებ plz
მე – რატომ ვითომ?
მე – კაი ხო, აღარ ვიზამ. მაგრამ ტვინში მირტყამს ხოლმე ეს შენი გრამატიკული შეცდომები
ის – არადა
ის – აბსოლუტურად გრამატიკულად ვბაზრობ
ის – პროსტა ვიცი ეს სპეციალურად დაშვება.
მე – ვიცი, აი დას ვფიცავარ ვიცი, რომ სპეციალურად აკეთებ. მაგრამ, აი…კიარადა, ხომ იცი როგორ მიყვარს, როცა შენ გიტრაკებ . აი, ძალიან მიყვარს, როცა შენ გიტრაკებ უბრალოდ სულ მინდება, რომ შენ გიტრაკო. მაპატიე რა მაპატიებ?
ის – კეჰ
მე –არა?
ის – კი
მე – უბრალოდ ისე მიყვარხარ, რომ სულ მინდება რაღაცაზე გიტრაკო და გეჯუჯღუნო
ის – go ahead
მე – ხოდა ვწუწუნებ და ისა…მებრალები. ამ დღეებში სულ ვფიქრობდი რატომმეთქი
მე –რატომ ევასება ჩემთან ურთიერთობამეთქი
მე – აი მართლა აზრზე ვერ მოვედი რატომ
ის – დაიკიდე
მე – არა მართლა
მე – მართლა ვფიქრობ ხოლმე მაგაზე
მე – და ვერ ვპოულობ პასუხს
მე – შენ არასდროს მეუბნები
მე – და მეც იძულებული ვარ
მე –მე თვითონ ჩავიძირო პასუხების მორევში.

მიყვარს ჩემი წუწუნის თმენისთვის…
ჩემი გაძლებისთვის…
ჩემი გაგებისთვის…
ჩემი ატანისთვის…
ჩემი ვინ მოსთვლის კიდევ რისთვის… Kate

სხვადასხვა

ამ პოსტს რატომ დავარქვი ასე, არვიცი… კიარადა, ვიცი. ანუ იმიტომ, რომ გარედან ვინმე თუ მხოლოდ სათაურს შემოხედავს, გული არ გაუსკდეს. ნუ, რეალურად რომ დავფიქრდე, არა მგონია ვინმეს რამეზე გული გაუსკდეს 21–ე საუკუნეში. ხალხი უკვე ძირითადად ყველაფერს მიეჩვია ასეა თუ ისე. ხოლო ვინც ვერ მიეჩვია, ანუ მაგალითად მე, დღემდე გრძნობებით არიან აღსავსენი…
ხო, ასეთი სათაური იმიტომ, რომ როცა არვიცი რა დავარქვა, ძირითადად “…” <<< ასეთ სათაურს ვუკეთებ ხოლმე… ანუ სამი წერტილი… მაგრამ ეს უფრო მეტია, ვიდრე სამი წერტილი და უფრო ნაკლები, ვიდრე ბავშვის გაჩენა…

დავძვრები ბლოგებში…
150 ახალი პოსტი მქონდა წასაკითხი და 81–მდე ჩამოვედი უკვე… ამ 81–საც ჩავუჯდები და მერე დავწერ საკუთარში რამე მორიგ უაზრობას. მაგრამ სხვის ბლოგებს იმდენი დრო მიაქვს ხოლმე, რომ საკუთარისთვის უკვე შუაღამე ვიცლი… ეს შენიშვნა (упрек,замечание)არ არის სხვა ბლოგების მიმართ, უბრალოდ მერე თითქოს ვალად მრჩება. ვალებს კი ვერ ვიტან, თან მიყვარს სხვისი ბლოგები…
ხოდა წეღან გიგასთან და ქეთისთანაც ვიყავი შესული და მათაც დაუწერიათ ბარაკ ობამაზე…

ხოო, დღეს დილით…
კიარადა ანუ გუშინ ღამე საკუთარი თავი მესიზმრა…
სიუჟეტი:
მე, ხან აქ, ხან იქ…
ხან სახლში, ხან სამსახურში, ხან მეგობრებთან ერთად…
ყველგან ნორმალურ განწყობაზე. არც სევდიანი, არც მოწყენილი, მაგრამ არც ზედმეტად გახარებული (სევდიანი და მოწყენილი რომ არ ვიყავი, ის გამიკვირდა გამოფხიზლების შემდეგ, თორემ გახარებას ვინ ჩივის…), ანუ ძალიან ჩვეულებრივსა და ნორმალურ განწყობაზე მყოფი…ეგ კიარადა, ვიღიმოდი კიდეც… ვარ ახალნამშობიარევი… ანუ რამდენიმე დღის გამოწერილი სამშობიაროდან. მაგრამ ყველაზე გასაკვირი ისაა, რომ არსად ჩანს არც ბავშვი, არც ქმარი, არც მშობიარობის მომენტი მახსოვს, მაგრამ ახლა, მეგობრებთან და ოჯახის წევრებთან საუბრისას ვასკვნი, რომ ბავშვი ჯანმრთელია და სადღაც არის, მაგრამ კონკრეტულად სადაა, არვიცი და არც მაინტერესებს… საერთოდ რომ ვიმშობიარე, ვასკვნი ხალხთან საუბრებიდან: “ყველაფერმა კარგად ჩაიარა, პატარა კარგად არის, რაც მთავარია და შენც კარგად ხარ”… მე ამაზე ვიღიმი და მსიამოვნებს. არ მახსოვს მთელი 9 თვე, არ მახსოვს მშობიარობა… მერე კიდევ საუბრებიდან ვასკვნი, რომ თურმე საკეისრო გამიკეთებია… ვარ კარგ ხასიათზე, ყველა მკოცნის და მილოცავს. მესმის ფრაზები: “შენი გოგო როგორ არის?” – “კარგად, მადლობთ”. ღიმილი. “ღმერთმა ჯანმრთელი გოგო გაგიზარდოს”. ღიმილი N2.

დილით რომ გავიღვიძე, ისედაც გეპეიში მივდიოდი და ვერ მოვიცალე სიზმრისთვის. თან ცალკე დედაჩემი და ცალკე Radiohead სასტიკად მაღვიძებდნენ. ვეზიზღები ორთავეს, ვერ მიტანენ. გაგრძელების ნახვის დრო არ მომცეს.
მერე გეპეი, მერე ლექცია. საბანკო საქმის ტექნოლოგიები თუ რაღაც ჯანდაბა. მარაზმი რა… ამის გამო შევწყვიტე “ფეხმძიმობა”? მე მართლა ლექცია მეგონა, თურმე ეს რა ყოფილა… კიარადა ესეც ლექციაა, მაგრამ ეს ყოფილა საბანკო ინფორმატიკა. ამ კონკრეტულ შემთხვევაში კი B2000. ნუ, ვისაც ბანკში არ უმუშავია და არ მუშაობს, ეს ჩინურის ტოლფასი არა, მაგრამ ესპანურის ტოლფასი მაინც არის როგორც მინიმუმი. მაგრამ ჩემთვის, ადამიანისთვის, რომელიც ახლაც ბანკში მუშაობს და 2 წლის წინაც, 19-20 წლის ასაკშიც, ეს ყველაფერი ანბანის ტოლფასია. მარტო ორი ადამიანი ვიყავით ლექციაზე უსაზიზღრესად, რადგან ისიც თიბისიში მუშაობს და ერთმანეთს ვეკაიფებოდით, აბა ნათია ეს თუ იცი?, აბა, ქეთ, ეს მითხარი…. კაროჩე, არაზმი გაბოლდილი ასო “მ”–თი!!!

ხოო, გარეთ ისე ციოდა, რომ ვინანე საერთოდ მოსვლა. ისე ამ სემესტრში სულ მეორეჯერ ვიყავი გეპეიში და შთაბეჭდილება შემექმნა, რომ ჩემი ჯგუფელებისთვის დრო შეჩერებულია. სტაგნაციის პერიოდი უდგათ. ასეთი გრძნობა ამას წინათ მაშინ დამეუფლა, როდესაც სკოლა დავამთავრე და უბრალოდ მასწავლებლების მონახულების მიზმით ავედი უკვე ყოფილ სკოლაში. ხოდა, ახლაც ასე ვარ… თითქოს ესენი ნიშნების ხამობისა და ექსკურსიებზე გაუთავებლად სიარულის სივრცეში არიან ჩარჩენილები. იმას კი არ ვამბობ, რომ კარგი ნიშნები ცუდია?! ასე რომ ვფიქრობდე, პრეზიდენტის სტიპენდიანტი არ ვიქნებოდი. და არც იმას ვამბობ, რომ გართობაა ცუდი. ასე რომ ვთვლიდე, მაშინ არც გავერთობოდი. მაგრამ, უბრალოდ, მაინც რაღაც სტაგნაციაში სხედან. ან შეიძლება სკამები არ არის და დგანან.

რომ მოვედი, მალევე სალონში გავედი. თმები შევიჭერი. ავიჩეხე სიუზისთან. მაგარი ტიპშაა. უკვე მესამედ მივდივარ და ახლოს არის უკვე ჩემთან. ეგ კიარადა, “შოლკა”–ც შევიჭერი და მანამდე ვფიქრობდი, მომიხდება ნეტავმეთქი?!. – ნუ სულელობ, მე კარგად შეგჭრი… “სულელობ” უკვე მიღებული სიტყვა გახადა, მაგრამ დავიკიდე რა. უცბად ფილმი How To Deal გამახსენდა მენდი მურის პერსონაჟი რომ თხოვს დაქალს მკაცრი ტონით: “Cut it!!!!” დაახლოებით იგივე ტონით ვუთხარი სიუზის შემიჭერიმეთქი, “Mango”–ს ჟურნალში ერთი გოგოს ვარცხნილობა მომეწონა, ხოდა ზუსტად ისე შევაჭრევინე. მერე მანიკური გავიკეთე და სახლში მოვედი. ხოდა ძალიან ლამაზი ვარცხნილობა მაქვს, მომწონს.

ხოდა აი რომ მოვედი, მაშინ დავიწყე სიზმარზე ფიქრი. ბავშვი გავაჩინე და ისიც საკეისროთი!!! სადაა სამართალი??? თან სიზმარში არც ბავშვი, არც ქმარი, პამპერსიც კი არსად მინახავს, უბრალოდ ხალხმა იცოდა და მეც ვიცოდი, რომ ვიმშობიარე და გოგო დავბადე. რა უნდა ვთქვა, ან როგორ უნდა ვთქვა საერთოდ რამე??? –5 მაქვს მხედველობა და არაერთმა ადამიანმა არაერთხელ უდიდესი ოვაციით მახარა:
– უი, იცი შენ ბავშვს ვერ გააჩენ – (სახის ასეთი გამომეტყველებით )
– ვიცი
სინამდვილეში “ბავშვს ვერ გავაჩენ” კი არა, უბრალოდ ბუნებრივად ვერ გავაჩენ. ანუ საკეისროს გაკეთება მომიწევს. და ეს ალბათ არ უნდა იყოს დიდი ტრაგედია, რადგან გაშარჟებული ფრაზა გვაუწყებს: “მთავარია ბავშვი იყოს ჯანმრთელი”, მაგრამ მე ხომ მინდოდა ჩემი შვილის ტირილის გაგონება. თურმე სასტიკად აკრძალულია ამხელა მინუსის პირობებში, რადგან კიდევ გამიუარესდება მხედველობა სიზმარშიც კი საკეისრო!!!! ღმერთო, აღარ მინდა მეტი ასეთი სიზმარი!!! თითქოს დედობას ვგრძნობდი, მაგრამ სადაა ჩემი დედობის მთავარი ობიექტი?! საერთოდ არ ჩანს…

არადა გეპეიში რომ არ წავსულიყავი, ხომ ვნახ;;ავდი შვილს???
საშინელი დილა მქონდა, უსაშინლესი…
Mourning morning ერქვა ამას…
აგერ ტექსტიც…
Morning lights don’t scratch my eyes
Just let me wash up on the shore
I used to have the strangest dreams
But they don’t come here anymore
My duvet’s laid out like an atlas with stains to mark the borderlines
Indentations in my pillow I hope won’t fade with time….
აგერ სიმღერაც…

მერე მოვედი სახლში,
ამოვიღე თვალებიდან ლინზები,
ვიგრძენი ცოტაოდენი თავბრუსხვევა,
გავიკეთე სათვალე,
დავჯექი კომპიუტერთან…

მერე უცებ დაიწყო Coldplay – Green Eyes…
ჩემი მწვანე თვალები…
ნუ, კარგი, თქვენთვის ყავისფერი, რადგან თქვენ მაინც შემომედავებით იბრალებ სიმწვანესო.
ხოდა თქვენთვის ანუ უცხო თვალისთვის ყავისფერი.
არც არასდროს ვამბობ მწვანე მაქვსმეთქი.
მაგრამ მე რომ ვიყურები სარკეში, ხომ ვხედავ, რომ მწვანე ფერისაა?!
უბრალოდ ყავისფერი ფორებით არის დაფარული და ამიტომაც მასას ყავისფერი ჰგონია.
დაე ეგონოს, მკიდია!
არ დავწვრილმანდები მაგაზე.

მერე ჩამესმის Oasis – Little By Little
აგერ ტექსტიც…
We the people fight for our existence….
But my God woke up on the wrong side of His bed…
თითებს ვაქცევ თვალებსა და სათვალეს შორის. იდეში ვიღაც უნდა მიყურებდეს, მაგრამ ოთახში მარტო ვარ…
წამოვიდა, წამოვიდა, წამოვიდა, წამოვიდა, წამოვიდა და ასე შემდეგ და ასე შემდეგ, და ასე შემდეგ, და ასე შემდეგ….
არ მესმის რატომ რატომ წვეთი როგორ ხვდება სათვალის მინაზე, მე ხომ ხელები ავიფარე, მე რომ თითები მოვაქციე სათვალესა და თვალებს შორის…
დავიღალე!!!
მართლა დავიღალე…
აგვისტოში 4 წელი შესრულდა, რაც ლინზები მიკეთია…
და მანამდე სკოლაში, სადღაც მე–10 კლასში სათვალით მივედი ერთხელაც გაკვეთილზე, აღმოვაჩინე რა, რომ დაფაზე ქიმიისა სა ალგებრა/გეომეტრიის ფორმულები ცეკვავდნენ…
მახსოვს ჩორვენმა რომ მითხრა, გაიკეთე სათვალე, თორემ უარესი იქნებაო.
ხოდა მხოლოდ უკიდურეს შემთხვევაში ვიკეთებდი, რადგან მიტყდებოდა…
ეჰ,მაშინ –2,რაღაც მქონდა… ახლა –5,22 მაქვს ზუსტად.
სათვალეც და ლინზებიც –5ზეა გამოწერილი.
ამას წინათ ახალი ლინზა გამეჩხაპნა.
და სამსახურში მაწუხებდა. “რონიკო”–ში მისვლას ვეღარ ვასწრებდი და მეორე დღეს უეჭველი სათვალე უნდა გამეკეთებინა.
გამიტყდა
სამსახურში როგორ წავიდე სათვალითმეთქი და ისე ის გაფუჭებული ლინზა ჩავისვი…

ვიტირე ისევ დღეს…
ხომ შეიძლებოდა ნორმალური მხედველობა მქონოდა…
ტირილსაც არ მაცლიან ლინზები და სათვალე…
ერთი მოძრაობს…
მეორე სველდება…
ელოლიავე ახლა ორივეს…
დავიღალე რა…
ნორმალური მხედველობა მინდა…
მეტი არაფერი…
არც სათვალე, არც ლინზა…
უბრალოდ ნორმალური მხედველობა…

Mე Mაინც Mაგრად Mკიდია (a.k.a. 4M)

კარგად ვარ ამ ბოლო დროს…
ძალიან კარგად…
კიარადა…
მთლად კარგად არა, მაგრამ
მკიდია, მე მაინც მაგრად მკიდია…


ამ ბოლო დროს იმდენი ტანსაცმელი ვიყიდე
3 საყვარელ მაღაზიაში,
რომ გარდერობსა და კარადაში ლამისაა,
მეც შევეტენო, რომ ისინი დავატიო…
მერე რა..
მკიდია, მე მაინც მაგრად მკიდია…

რამდენიმე დღის წინ უნი–ში მივედი,
იმის დასტურად, რომ ცოცხალი ვარ,
უბრალოდ ვერ ვახერხებ სიარულსმეთქი…
საყვარელმა კურატორმა ქალბატონო რუსიკომ მითხრა…
არ არის არანაირი პრობლემა,
მთავარია გამოცდებზე მოხვიდეო.
მერე კი ვუთხარი, შეძლებისდაგვარად ვივლიმეთქი,
მაგრამ მაგასაც ვერ ვახერხებ მგონი…
კიარადა…
მკიდია, მე მაინც მაგრად მკიდია…

გამუქებულ ფრაზაში შეცდომაა…
ქართულ ენაში, ისევე როგორც ინგლისურში
არ შეიძლება 2 უარყოფა,
მაგრამ, მიუხედავად ქართული (და არამარტო ქართული) გრამატიკის
უდიდესი სიყვარულისა, მაინც ვერ ვასწორებ ამ შეცდომას,
რადგან არვიცი სად ვუშვებ მას.
ასე რომ
მკიდია, მე მაინც მაგრად მკიდია…

ვიღაცას თურმე დავუბლოკივარ ფორუმში,
მსნ–ში, ბლოგიდანაც ამოვუშლივარ,
4 წლიანი მეხსიერებიდან წავუშლივარ…
რადგან თურმე მე “ვისლევე რაღაც დაბალი ფასეულობებისთვის” ( აი ძალიან დიიიიიიდი )
ერთხელ დოდიმ დაწერა თავის ბლოგში
როდესაც საერთოდ არ ვიცნობდი მას, მაშინ:
“მიყვარს, როდესაც ვგებულობ, რომ ვიღაცას ვეზიზღები,
ეს მე მაძლიერებს და ვრწმუნდები, რომ მაგარი ადამიანი ვარ”–ო…
ხოდა 100%–ით გავიაზრე, შევისისხლხორცე ეს აზრი…
ის, რომ იმ ვიღაცას ვეზიზღები
მკიდია, მე მაინც მაგრად მკიდია…

დღეს სამსახურში ჩემი windows, მეილი და პროგრამა დამიყენეს…
რამაც უზომოდ გამახარა…
თუმცა მიუხედავად ამისა,
ხელს ვერაფერზე ვაწერ, მაგრამ
მკიდია, მე მაინც მაგრად მკიდია

ვინაიდან მე და ჩემი და,
ორივე ვაკეში, ერთმანეთთან ძალიან ახლოს ვმუშაობთ,
სამსახურს რომ მოვრჩი, ავტობუსის გაჩერებასთან მდგარა.
დიდ ჯიპს ამოეფარა, რომ შევეშინებინე, მაგრამ ვერ მოახერხა…
არ შემშინებია…
კიარადა…
მკიდია, მე მაინც მაგრად მკიდია…

მერე ძალით გამოვიყოლე “Mango”-ში,
ქუდის ყიდვა მინდოდა, მაგრამ გაყიდულა
და მომავალში ან იქნება, ან არა.
არაუშავს, სამაგიეროდ მზის სათვალე მომეწონა უზომოდ
და მას ვიყიდი ამ დღეებში.
ასე რომ ქუდი
მკიდია, მე მაინც მაგრად მკიდია…

ერთი მეგობრის დაკარგვით
მეორე შევიძინე.
ეს ადამიანია ფორუმელი Mr. President
მთელი არსებით გვძულდა ერთმანეთი
მთელი შარშანდელი წელი და
განსაკუთრებით 2008 წლის თებერვალში,
მაგრამ ახლა ფორუმელობის მაგალითზე
ძალიან კარგად ვართ ერთმანეთთან.
ადრე რომ გვძაგდა ერთმანეთი
მკიდია, მე მაინც მაგრად მკიდია…

დღეს მე და ჩემი და
სახლში მოვდიოდით
და პეკინზე ისეთი საცობი იყო საღამოს 8–ის ნახევარზე,
რომ სახლში 9–ის ნახევარზე მოვედით.
თუმცა ეგ არაფერი, საცობი
მკიდია, მე მაინც მაგრად მკიდია…

ვიცინიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიი!!!!!!!!!!!

დღეს გავიღვიძე და ბედნიერი ვიყავი, რომ გავიღვიძე…
ანუ რაღაც მარაზმი მესიზმრებოდა, როგორც ვატყობ.
კიარადა…
სავარაუდოდ ეგრე იყო, რადგან რაღაც ბურუსში ვიყავი. არ მახსოვს, მაგრამ რომ გამაღვიძა მობილურის მაღვიძარამ, რაღაც საოცარი გაოცების მომენტი მქონდა. უცებ ავიღე ხელში მობილური და ყურება დავუწყე. აზრზე ვერ მოვედი, ვიწექი და ვუყურებდი.
მერე ირგვლივ მიმოვიხედე…
საწოლი…
ოთახი…
ფარდები…

ყველაფერი მეუცხოვა. ვერ მივხვდი სად ვიყავი…
რა მინდოდა და ამ გარემოში საერთოდ რას ვაკეთებდი…
მაგარ გაურკვევლობაში ვიყავი.
მერე დავიწყე იმის გაანალიზება, რომ ვცხოვრობ… ვსუნთქავ… ვარსებობ… სადღაც ბურუსში არ ვარ, რეალურ სამყაროში ვარ. ეგრევე ბარაშკას სმს გავუგზავნე, გილოცავ ახალი დღის გათენებასმეთქი. ნუ, ჩენგან მსგავსი შინაარსის მესიჯი არ გაუკვირდებოდა, რადგან იცის, რომ ასეთი შინაარსის სმსები დილით, გაღვიძებისას მახასიათებს ხოლმე. თუმცა, დღევანდელი დილა მართლა გამორჩეული იყო. შთაბეჭდილება მქონდა თითქოს მკვდარი ვიყავი და გავცოცხლდი. კარგა ხანს არ მჯეროდა, რომ ცოცხალი ვარ. მიკვირდა, როგორ მოხდა ეს ამბავიმეთქი.ავდექი, აქეთ ოთახში გამოვედი და აზროვნება დავიწყე. მერე თითქოს ნელნელა მოვედი აზრზე, მაგრამ მაინც რაღაც უცნაურად ვიყავი. ახლაც ეგრე ვარ. მერე გავაანალიზე, რომ სამსახურში უნდა წავიდე. მერე ამომიტივდა, რომ თურმე ვმუშაობ. ნელნელა აბაზანაში შევედი, პირზე წყალი შევისხი. ნელნელა მოვედი თითქოს აზრზე, მაგრამ მაინც რაღაც უცნაურად ვიყავი. ვისაუზმე და სამსახურში წავედი.


თითქოს საერთოდ სხვა სამყაროში ვიყავი. სამსახურშიც ვითომ კი, ყველას მივესალმე და საქმეც ვაკეთე, მაგრამ მაინც რაღაც ისე ვიყავი. მერე საჭირო ოთახში შევედი და სარკეში საკუთარ თავს ვუყურებდი რამდენიმე წუთის განმავლობაში, რომ მოვსულიყავი წესიერად აზრზე, მაგრამ რაღაც ვერ. ახლაც რაღაც უცნაურად ვარ. მერე, სამსახურიდან რომ მოვედი, ცუდ ხასიათზე ვიყავი რაღაცის გამო (სამსახურში მომხდარი უსიამოვნო დეტალის გამო), ეგრევე ჩემი დის ლოგინზე პირქვე დავემხე და ტირილი დავიწყე მთელი გამეტებით as always, მერე ამ ტირილ-ტირილში ჩამეძინა. აი ასე ტანსაცმლიანად ჩამეძინა. რამდენჯერმე დედაჩემის ხმამ შემღვიძა – საჭმელი ხომ გინდაო, ვერ ვიტან ჩემს ისედაც ხანმოკლე ძილს საჭმლის მსგავსი იდიოტობებით რომ მიწყვეტენ ხოლმე. რაღაც წავილუღლუღე და ისევ გავაგრძელე. ხოდა ასე მეძინა 10 საათამდე ანუ საღამოს 10 საათამდე. ისიც მეგობრის სმს-მა გამაღვიძა. მამენტ ეგეც არ მესიამოვნა თითქოს, მაგრამ მეორეს მხრივ, კიდევ კარგი გამაღვიძა. ხოდა ავდექი, მობილურის შუქით გზა გავიკვლიე, ოთახიდან გავედი. მაგრამ თურმე შუქი არ არის. უცბად თავი ისევ იმ ბურუსში მეგონა… ახალგაღვიძებული ვიყავი და ვერ მივხვდი სად ვიყავი და რას ვაკეთებდი. მერე კიდევ კარგი დედაჩემმა გაიგო ჩემი ფეხის ხმა და გამომძახა , შუქი არ არისო. შევედი სამზარეულოში, სანთელი ავანთე და მაგიდაზე ჯერ კიდევ ბოლომდე არგაციებული ღომის მირთმევას შევუდექი. ასე ვჭამდი სანთლის სინათლეზე. ვიფიქრე ესეც სიზმრის გაგრძელება არის ალბათმეთქი, მაგრამ მიუხედავად ამ ფაქტისა მაინც აუღელვებლად ვაგრძელებდი ჭამას მერე ჩემი ქუჩიდან ყვირილის ხმა შემომესმა და მივხვდი, რომ ეს ყვირილი შუქის მოსვლის მიზეზით უნდა ყოფილიყო.
ასეც იყო!
შუქი მოვიდა!
მერე შემოვედი ამ ოთახში და ეგრევე კომპიუტერი ჩავრთე. ახლა ამ ყველაფერს აქ ვწერ და რაღაც უცნაურად ვარ ახლაც, მაგრამ ახლა კიდევ არა მიშავს… კიდევ კარგად ვარ საბოლოო ჯამში მოვედი რა ცოტა აზრზე…

აშკარად დასაბანი ვარ, მაგრამ ეგ არაფერი…

იმ დღეს …
კიარადა…
შაბათ დღეს მიცვალებული და მისალათებული ადამიანს…
კარადა ანუ მე რომ მეძინა შუადღის 4-5-6-7 საათებში, მერე ჰერმიონემ დამიმესიჯა…
მე ისედაც საშინელი ძილის პატრონს ვიბრაციაზე უკვე თავი მქონდა აწეული, მაგრამ ვიფიქრე, ამის დედაც, მერე ვნახავმეთქი…
მაგთის მორიგი სპამი მეგონა…
რამდენიმე წუთში კ უკვე დამირეკა..
გამოდიო…
აი როგორ მიყვარს ხოლმე, როცა ვინმე მეუბნება გამოდიო….
ამ დროც ვხვდები, რომ 1 ადამიანს მაინც ვახსოვარ…

ხოდა ჰერმი და ჯემა ვნახე…
ლეტიცია გავიცანი…
ვეფერე…
დიდი ხნის მერე ძაღლს ვეფერე…
რაღაც მომენტში ჩემი ბეკი გამახსენდა…
ჩემი კავკასიური ნაგაზი…
მომენატრა…
ჰერმისგან პირობა ავიღე, რომ როცა გავთხოვდები, ლეტის ვინმე მამრ დალმატინელს დააჯახებს კიდევ ერთხელ და ლეკვს მომცემს…
ნუ ლეტი გრძნობდა ჰერმის იქ ყოფნას და რა მომენტშიც არ გრძნობდა, პანიკებში ვარდებოდა…
არადა მინდოდა სულ ჩემთან ყოფილიყო…
ხოდა მეკიდა რა…
აი იმენა მეკიდა, რომ სულ ბეწვიან-ძაღლიანი ვიყავი…
მერე გვიან ღამე თავისუფლების მოედანზე ავტობუსს ველოდებოდით მე, ანა, ჯემა და ლეტო….
მაგარია რა ავტობუსი…
ვიკეთებ ყურთსასმენებს და იმენა რა….

Aggressive Lovely says:
ui
Aggressive Lovely says:
im dges shens samsaxurtan vabirjavet
Aggressive Lovely says:
da gaxsenet
I Hate You, I Hate You All!… says:
mere?
Aggressive Lovely says:
mere avtobuss velodebodit
Aggressive Lovely says:
xoda chemi avtobusi ar movida da just pekinis avtobuss gamovkevi
I Hate You, I Hate You All!… says:
mere?
Aggressive Lovely says:
mere vpikrobdi imaze, ra magari didi sideniebi rom akvs iset avtobusshi jdoma
Aggressive Lovely says:
radgan iset pontshi xar ra
Aggressive Lovely says:
da tanac gamis 12 saatze
Aggressive Lovely says:
imena gkidia ra
I Hate You, I Hate You All!… says:
mere?
Aggressive Lovely says:
gverdit aravin gijdeba, radgan ukve gviania
Aggressive Lovely says:
da xalxi naklebia
Aggressive Lovely says:
kiarada…
Aggressive Lovely says:
cotaa
I Hate You, I Hate You All!… says:
mere?
Aggressive Lovely says:
xoda
Aggressive Lovely says:
mikvars iset avtobusshi jdoma, sadac gverdit aravin mijdeba
Aggressive Lovely says:
mere vrtav mobiluris radios, kurshi kurtsasmenebs viketeb
Aggressive Lovely says:
xoda ragac ar damenana sakutari tavi chuchkiani avtobusistvis
Aggressive Lovely says:
tavic ki mivade
Aggressive Lovely says:
mgoni pirvelad gamixarda, rom tavi da mament tanic dasabani mkonda, barem avtobusis chuchkic avikide, barem dzaglisac…
Aggressive Lovely says:
magram reakcia ar mkonia, pirikit gamixarda
Aggressive Lovely says:
am dros kargi simgerebi daicko
Aggressive Lovely says:
simgerebi rom ickeba, mere pikri ickeba xolme
Aggressive Lovely says:
bevri pikri…
Aggressive Lovely says:
ara, pikri isedac ickeba xolme, magram gushincin gansakutrebit davicke
Aggressive Lovely says:
titkos sababi mkonda pikristvis
I Hate You, I Hate You All!… says:
raze fiqrobdi asetze?
Aggressive Lovely says:
arada sakmec imashia, rom araperi mkonda iseti sapikrali
Aggressive Lovely says:
rom ai davmjdarikavi da mepikra
Aggressive Lovely says:
magram marto kopna sul mapikrebs xolme
Aggressive Lovely says:
vpikrob zogadad kvelaperze
Aggressive Lovely says:
sakartveloze, tbilisze
Aggressive Lovely says:
chems pirad cxovrebaze
Aggressive Lovely says:
ojaxze
Aggressive Lovely says:
axlobel adamianebze
Aggressive Lovely says:
megobrebze
Aggressive Lovely says:
vpikrob xolme, ra meshveleba mashin, tu “uromelimoba” moxdeba chems cxovrebashi
Aggressive Lovely says:
arvici
Aggressive Lovely says:
magaze mainc veridebi xolme pikrs
Aggressive Lovely says:
mere sikvdilzec vpikrob xolme
Aggressive Lovely says:
mere im ertadert adamianze vpikrob, romlis gardacvalebisac dzalian meshinia, magram vici, rom es gardauvalia
Aggressive Lovely says:
xoda
I Hate You, I Hate You All!… says:
nametani bevrs xo ar fiqrob a?
Aggressive Lovely says:
es ertxel xom mkitxe ukve?
I Hate You, I Hate You All!… says:
ki
Aggressive Lovely says:
da ra gipasuxe xom ar gaxsovs?
Aggressive Lovely says:
imitom, rom me damavickda ra gipasuxe
I Hate You, I Hate You All!… says:
mefiqrebao
Aggressive Lovely says:
xo
Aggressive Lovely says:
mepikreba
Aggressive Lovely says:
ravi mepikreba
Aggressive Lovely says:
au ra bandzi, magram amavdroulad zusti pasuxi gamicia
Aggressive Lovely says:
bandzi anu susti
Aggressive Lovely says:
xoda susti da zusti
Aggressive Lovely says:
ee, ori ertnairi sitkva davcere
Aggressive Lovely says:

Aggressive Lovely says:
xoda
Aggressive Lovely says:
ravi
Aggressive Lovely says:
magram avtobusi mainc kargi iko
Aggressive Lovely says:
tan rom vicodi, rom mteli rustavelis gamziri unda gamomevlo, upro mixaroda.
Aggressive Lovely says:
arada, kaci rom daupikrdes
I Hate You, I Hate You All!… says:
🙂
Aggressive Lovely says:
ar aris es rustavelis gamziri iseti grdzeli, rom gamziri erkvas, magram albat mainc gamziria, rametu masze grdzeli da amastanave cnobili kucha ar gvakvs
Aggressive Lovely says:
anu grdzelic rom ikos da cnobilic
I Hate You, I Hate You All!… says:
ise ramden sisuleleze fiqrob
I Hate You, I Hate You All!… says:
atyob?
I Hate You, I Hate You All!… says:

I Hate You, I Hate You All!… says:
rato ar gkidia
Aggressive Lovely says:
maxsovs chemi deidashvili chamovida ukrainidan, mashin vapsheta upro grdzel kuchaze
I Hate You, I Hate You All!… says:
ramxelaa rustaveli da rato qvia gamziri?
Aggressive Lovely says:
anu aeroportshi vikavi
Aggressive Lovely says:

Aggressive Lovely says:
erti camit
Aggressive Lovely says:
macade
Aggressive Lovely says:
kiarada sul caval
I Hate You, I Hate You All!… says:
🙂
Aggressive Lovely says:
ra moxda, tu kuchazec mepikreba zogjer
Aggressive Lovely says:
:mo:
I Hate You, I Hate You All!… says:
meti safiqrali ar gaq?
Aggressive Lovely says:
:user:
Aggressive Lovely says:
geziz
I Hate You, I Hate You All!… says:
nop:)
Aggressive Lovely says:
xoda
Aggressive Lovely says:
rustavelze grdzeli gza mxolod aeroportshi rom vikavi mashin gaviare
Aggressive Lovely says:
mankanit
Aggressive Lovely says:
mashinac dzaan magari iko
Aggressive Lovely says:
xoda deidashvils davxvdi
Aggressive Lovely says:
is ukrainashi iko
Aggressive Lovely says:
mam gardaecvala
Aggressive Lovely says:
bolos rom naxa, 3 clis iko es
Aggressive Lovely says:
imis mere arc unaxavs
Aggressive Lovely says:
magram es mainc cavida ukrainashi
Aggressive Lovely says:
albat gulshi ipikra
Aggressive Lovely says:
mainc mama ikoo
Aggressive Lovely says:
xoda rom chamovida
Aggressive Lovely says:
ar vicodi ra emociit unda davxvedrodi
Aggressive Lovely says:
xoda am kvelaperze aeroportshi rom mivdiodi, mashin vpikrobdi…..

ესეც ავტობუსში სიმღერა…

observation

დღის ადგილი: სპორტის სასახლისა და მშენებარე სასტუმრო “აჭარ”–ის მიმდებარე ტერიტორია…
დღის მდგომარეობა: სამსახურში ყოფნისას დავუმესიჯე დოდის და ვთხოვე, რომ შეხვედრამდე ცოტათი ადრე მოსულიყო ნიკალაში… და ეს იმიტომ, რომ სახლში წასვლა მეზარებოდა და ვიფიქრე, ბარემ სადმე პეკინზე ვიმოძრავებმეთქი… დოდი, რა ჯიგარი ხარ, რომ მოხვედი..
დღის გარეგნობა: ზევით დაწერილი ფუნქტიდან გამომდინარე, უსაშინლესად გამოვიყურებოდი… ეს ფაქტი სურათებზეც კარგად არის ასახული… კიდევ კარგი არ არსებობს ჩემი ახლო ხედით გადაღებული სურათი…
დღის საჭმელი: მთელი დღე არაფერი მიჭამია… ვიფიქრე, მაკდონალდში მივდივარ და რაღა “იფქლი”–ს ცომით დავნაყრდემეთქი… თითქოს ყოველდღე რამე სხვა ალტერნატივა იყოს… თუმცაღა, სამსახურის დამთავრებას აკლდა შვიდიოდე წუთი, რომ ჩემმა გამჩენმა დამირეკა და მახარა, მაკ–ის პროდუქციაში ჩხირები არისო, ხოდა ხორცეულს არ გაეკაროო…თანამშრომლებიც დამემოწმნენ… ხოდა დოდის ლოდინში ნიკალაში კიევური კატლეტი და პიურე მივირთვი… მართლა დავნაყრდი, მაკ–ში არაფერს მივეკარებიმეთქი, მხოლოდ ნაყინს…ხოდა მაკ–ში მხოლოდ ნაყინი და კოლა…
დღის გესლიანი ღიმილი: მაკ–დან გამოსვლისას დღეს ნანახი კლიენტი შემეფეთა… “ეეე, შენ დღეს არ გნახეო… მაგის შიშით ქუჩაში ვეღარ გავსულვსრ…
დღის ხუმარა ადამიანი: გეგა და დეკა ადნაზნაჩნად… თუმცა მანამდე ოფისში შემოსული მათხოვარი… რომელსაც არ დავეხმარეთ და დირექტორთან ავიდა ეგრევე… იმ დროს, როდესაც დაცვა თავის ოთახში ისვენებდა… ისეთი ისტერიული სიცილი ამიტყდა, რომ მთელ სტაFმა გაიგო, რომ საშინელი ისტერიული კიარადა ცრემლიანი სიცილი ვიცი… “ნახე, როგორ იცინის, ნახე ცრემლები მოსდის…”
დღის ჩაცმულობა: მარის ძალიან ლამაზი კაბა ეცვა… არადა არ მიყვარს ეს ვარდისფერი…
დღის აღმოჩენა: დვორსკი… კიარადა გიგი… რომელიც საერთოდ სხვანაირი მეგონა იქნებოდა… ანუ წარმომედგინა მკაცრი, გაუცნარი, სოლიდური პასუხისმგებლობის კიარადა შესახედაობის…
დღის გაკვირვება: გეგას საერთოდ არ აქვს ბლოგი და რა პონტში მოვიდა??? კიარადა, ცუდ პონტში არ გაიგოთ ახლა, უბრალოდ გამიკვირდა…
დღის ზარი: გეგა ესაუბრებოდა ეთოს, გიჟ გოგო ზეპელინს… ხოდა გეგასგან გადავურეკე: “რა გინდა?” – ყურმილს იქით აგრესიული ტონი… “არაფერი, უბრალოდ, ძალიან საყვარელი ხარ… ხოდა მეც მიყვარხარ”, “რომელი ხარ??? აააა, უიიიი, დიდი მადლობა, მეც ძალიან მიყვარხარ და გამიხარდა შენი ხმა და სიყვარული”…
დღის სახუმარო თემა: დვორსკის მოურავი ადნაზნაჩნად…
დღის განწყობა: არავის დაუწყია (ნუ, ყოველ შემთხვევაში ჩემი მისამართით მაინც), უიი, შენ ასე რომ წერ, ასეთი ხარ”, “აუ, შენ რაღაც ისე წერ, რომ არ მომწონს შენი პოსტები”… ყველას გვიყვარს ერთმანეთის ბლოგები (ყველას ანუ მე) და არავის დაუწყია, “აუ რატომ ხარ ბლოგში სულ ასეთი და ისეთი”…
დღის საყვარელი ადამიანი: პოლსკი… ეს არის ადამიანი, რომელიც მამშვიდებს…რომ მოვიდა, ისე მაგრად ჩავეხუტეთ ერთმანეთს, რომ გამათბო…. ძალიან მიყვარს სალო…
დღის საჩუქარი: დვორსკიმ მგონი სახლი გამოზიდა… “ცხელი შოკოლადები” მაჩუქა… ძალიან ბევრი….ძალიან დიდი მადლობა…თან აკას ბეეეეეევრი სტატია არის მათში…
დღის ღიმილი: შოპენი… ძალიან თბილი ღიმილი აქვს…
დღის ნაზი ადამიანი: მეგუნა… ეს ადამიანი ყოველთვის ასეთი ნაზია ხოლმე…
დღის ტრანსპორტი: მანქანა… ჯერ კლიენტმა მომიყვანა ნიკალამდე, რომელიც ჩემი კოლეგის ძმაკაცი ყოფილა… ვერაზე მიდიოდნენ და პეკინზე მივდივართო, მითხრეს…უხერხულად ვარ ხოლმე ასეთ მომენტებში…. და მერე, დვორსკიმ დაგვარიგა მე და დოდი სახლებში…
დღის ფოტო: დოდი, ძალიან მიყვარხარ!!!

საუბარი ჩემს პატარა სიხარულთან, ოდეს გულზე მეწვა…

***
საერთოდ ირაკლის, მიუხედავად იმისა, რომ გიორგი მისი უკვე მესამე შვილია, მაინც რაღაცნაირი შიში აქვს ბავშვის ჭერის…
ამხელა კაცია და მაინც ეშინია მისი დაჭერა…
ნუ ამხელა, ანუ 21 წლისაა…
13 წლიდან ერთად მოვდივართ…
ჩემი ძმაკაცია…მისი მეჯვარე ვარ და მისი პირველი ვაჟიშვილის ნათლია…
დუკას დაჭერისაც ეშინოდა, ზიზუსიც…
ახლა გიორგისიც ეშინია…
“დუკა” რამე ახალი სახელი არ არის…
ვლადიმერი არის სრული სახელი, ანუ ლადო…
მაგრამ 3 წლის ბავშვს “ლადო”-ს არავინ ეძახის…
ეგეც ჩემი ნათლულია და მე სულ რომ “ლადუკა”-ს ვეძახდი, მერე “ლა” ჩამოვაშორე და “დუკა” დარჩა…
ხოდა ახლა ყველა “დუკა”-თი იხსენიებს…
“ზიზუ” კი იგივე “ელისაბედი”-ა…
ანუ “ლიზი”…

ანუ “ზიზი”, როგორც ყველანი მოფერებით ვეძახით….
უფრო ხშირად “ზიზუ”-ს ვეძახით…
მერე დუკა მიადგება ხოლმე თავის წლინახევრის დას და აჯავრებს ხოლმე: “ზიზუ, ზიზუ, მატელაცი გამიკეთე აბა, აუ მიდი ლა ზიზუ, გეხეწები.”
ხოდა ზიზუც დიდი ზიზუს “პრიომ”–ს ატარებს თავის ძმაზე…
მერე ამაზე ყველა ხალისობს ხოლმე…
განსაკუთრებით კი დუკა, რომელსაც დღესაც კი ახსოვს მსოფლიო ჩემპიონატზე მომხდარი მატერაცისა და ზიდანის ინციდენტი…
ნუ მაშინ დუკა იყო ამ მსოფლიოში ირინას ორგანიზმიდან მოვლენილი პატარა ჭანჭიკი…
1 წლის იყო მაშინ…
მაგრამ უკვე რომ რეალური სამყაროს წევრი გახდა, როცა ისევ მე ვიზრუნე მის განვითარებაზე…
ხოდა ანუ ის, რომ მან ფეხბურთი და თუნდაც მსოფლიო ჩემპიონი იცის ვინ გახდა, ჩემგან იცის…
ნუ ისიც უნდა აღვნიშნო, რომ ირაკლის 3 შვილიდან პირველის ნათლია რათქმაუნდა მე გახლავართ…
ანუ დუკასი…
ირაკლი სულ მუშაობს…
ისევე როგორც ირინა…
ხოდა ჩემთან არის სამივე ბავშვი თითქმის სულ…
კიარადა, სულ ჩემთან არიან ხუთივე…
ირაკლი, ირინა, დუკა, ზიზუ და გიო…
მთელი ოჯახი…
ირაკლის ბარნოვის ბინა აგერ უკვე 2 წელია რემონტს არის მიცემული…
ხოდა ჩემთან ცხოვრობენ.


***
გავედი იქით…
დაღლილი დღის მერე მისაღები ოთახის ტახტზე წამოვწექი…
მაგიჟებს ეს სიცხე…
არადა არაფერი არ დამიფარებია…
ასე, პირდაპირ სახლის თხელი თანაცმლით წამოვწექი…
ხან აქეთ გადავბრუნდი, ხან იქით, მაგრამ სიცხემ გამაგიჟა…
უცებ საშინელი ტირილის ხმა გავიგონე…
აი ისეთი, რომ ვიფიქრე უეჭველი ვინმეს ხელიდან გაუვარდამეთქი…
ჯერ ხომ სულ პატარაა.. 4 თვის და რამდენიმე დღის…
ვინაიდან ყველა ოთახის ყველა აივნისა თუ კარი ღიაა დიადი სიცხის გამო, ამის გამო თავად ოთახების კარები მიკეტილია…
რომ ორპირი ქარი არცერთ ოთახში დაფიქსირდეს…
მათ შორის მისაღები ოთახისიც…
არა რა, მეც კარგი ტიპი ვარ რა. რაღა მაინცდამაინც მისაღებ ოთახში მომინდა წამოწოლა და დასვენება?!
ბარემ გავსულიყავი საძინებელში…
მაგრამ რავიცი აბა, აქ წამოვწექი და ბარემ აქ ვეგდო…
არ მინდა გიოს ტირილის სმენა. მინდა, რომ მთლიანად დავასვენო გონება და სხეული.
დაღლილი ვარ საშინელი…
მაგრამ ირინა არ არის სახლში და ამიტომაც ირაკლის, რომელსაც სულ ძლივს უჭირავს თავისი პატარა შვილი, ისევ ჩემსკენ მოემართება…
გააღო პატივცემულმა ძმაკაცმა მისაღების კარი და ბავშვის ჯღავილი უკვე იმდენად ახლო დისტანციიდან ჩამესმის, რომ აზრი აღარ აქვს ზედა და ქვედა წამწამების შეერთებას…
“აუ ქეთ, რამე უქენი რა…
ატირდა მოულოდნელად…
არ ვიცი რა დაემართა…
ხოდა რამე უქენი რა…”
ეხ რა, ძმაკაცობის დედა ვატირე რა…
კიარადა ნათლიობის…
სხვა დროს თუ ნებისმიერი ამ ტროიკის ტირილისას ფრთებს ვისხამდი და ისე ვდგებოდი, ახლა რაღაც ზანტად ავზიდე ტორსი…
ნუ ტორსი რა…
წელამდე…
ისეთი დაღლილი ვიყავი, რომ მთლიანი კორპუსი ვერ ავზიდე…
მე მაპატიეთ, ვერ ვარ მთლად იდეალური ნათლია…
მაგრამ რა ვქნა, დაღლილი ვარ…
“მომიყვანე, ზემოდან დამაწვინე”…
არადა მინდა..
მაქსიმალურად მინდა და ვცდილობ კიდევაც, რომ ირაკლი მივაჩვიო იმას, რომ ბავშვის ჭერა არ არის რაღაც საოცრად ძნელი…
ნუ ვერა რა…
გიოს აყვანა მაინც სულ ეშინია…
დამაწვინა გიორგი ზედ გულზე…
რაღაც საოცარი სიმხურვალე ვიგრძენი…
ისედაც ოხშივარი ამდის ამ გაგანია ივლისში…
“მძიმე ხომ არ არის?!”
“არა, იდოს”…
(წინა სტრიქონში აღსანიშნავი სიტყვა იყო “იდოს”…
იდოს, როგორც სამზარეულოში, დიდ მაგიდაზე დევს გიოს რძით სავსე ბოთლი…
იდოს, როგორც საძინებლებში დევს დუკას “ბეტმენები”, “სპაიდერმენები” და “სუპერმენები”…)
ისევ ჯღავის…

***
რა გატირებს, გიო???
კარგი რა, ასე შეიძლება???
რა გაქვს სატირალი???
რატომ მემსგავსები ???
ერთი წამით დაფიქრდი…
მე ხომ არაფერი კარგი თვისება არ მაქვს და რატომ მაინცდამაინც მე???
ჯერ შენ ძალიან პატარა ხარ ტირილისთვის…
ჯერ შენ ვერ გაგიცნობიერებია, რომ ცხოვრება საზიზღრობაა და მერე უფრო მეტი გექნება სატირალი…

ნელ-ნელა ტირილის ხმა და მონდომება კლებულობს…

არა, მე, ბაზარი არაა…
სულ მტირალა ვიყავი…
10 წლის ასაკშიც, 12, 14, 19…
და დღესაც, როდესაც 21 წლის ვარ, ახლაც ვტირი…
მაგრამ მე რატომ მემსგავსებით შენ და დუკა ასე აქტიურად?!
ირინა ტყუილად არის დედა?
ირაკლი ტყუილად არის მამა?
მე ხომ ნათლია ვარ უბრალოდ?
ირაკლი სულ მაგაზე მიტრაკებს. რამდენს ტირიო.
მე კი ეს არ მომწონს…
მე უფრო ვგრძნობ შენს გულის ფეთქვას, თუ შენ – ჩემსას, არვიცი…
ფაქტია, რომ ისევ ტირი…
ვგრძნობ, შენი პაწია ხელი ჩემს მკერდს როგორ ეხება…
რა სულელი ხარ!!!
მანდ არ არის რძე…
მანდ სიცარიელეა…
არა, მაინც რა არის ნეტავ სატირალი 4 თვის ასაკში???
მე რომ ვიყო 4 თვის, უბედნიერესი ვიქნებოდი..
მაგრამ რავიცი აბა…
არ მინდა, რომ ტიროდე…
გი, ნახე მამიკო როგორ გვიყურებს, ნორმალურები არ ვგონივართ…
აუ, შენ ისევ ჩემს მკერდს ეხები ამჯერად უკვე პირით…
კიარადა ენით…
არა რა, ამ მამაკაცებს ან სექსი გინდათ, ან საჭმელი…
მეტი არაფერი…

– ირაკლიიიიიი, სამზარეულოში მაგიდაზე ბოთლით რძე დევს…
– სად???
– სამზარეულოში, მაგიდაზე…

ამ შენმა დებილმა მამამ თუ ქნა სასწაული და ბოთლს მიაგნო, იმედს ვიტოვებ, რომ ჩემს მკერდს ახლა მაინც შეეშვები….
წავალ…
კიარადა მე თვითონ გაჭმევ…
მე ვიპოვი ბოთლს…

(რეალურად არც ირაკლი, ირინა, დუკა, ზიზუ, გიო არ არსებობენ…
მეც გამოგონილი ვარ…
ძმაკაცი, სახელად “ირაკლი” არ მყავს…
და მოკლედ ეს ყველა ჩემი ილუზია იყო…
კიარადა არის…)

Ich bin Goethe geprüft

გუშინ, დილით, ჩვეულებრივად სამსახურში 2–მდე ვიყავი…
შემდეგ ეგრევე “გოეთე”-ში წავედი, რადგან რაღაც სანახაობა იყო…
არადა სანახაობა კურსის დამთავრების დღეს არის ხოლმე…
ანუ 6 დეკემბერს იყო, მერე 10 აპრილს იყო, ხოდა ვინაიდან ახლა ეს კურსი 22ივლისს მთავრდება, ამიტომაც წესით და რიგით 22-ში უნდა იყოს…
თუმცა შეიძლება გუშინდელი კონცერტი ზუსტადაც რომ 22-ის მაგივრად ჩატარდა…
არვიცი, აზრზე არ ვარ, თუ რამეა focusgruppe-ს წარმომადგენელი ვარ და იმედია რაიმე სახის ცვლილებას არ გამომაპარებენ…
focusgruppe ანუ ეს არის თითოეული ჯგუფიდან ერთი წარმომადგენელი, რომელიც ჯგუფხელის პონტშია..
ხოდა რამდენი ჯგუფიც არის, იმდენი ასეთი ჯგუფხელია…
ხოდა ყველა ამ ჯგუფხელს ერთად ევალებათ იმ კონცერტებისა თუ სანახაობის ორგანიზება, რომელიც კურსის ბოლოს ტარდება ხოლმე…
მაგრამ გუშინდელი კონცერტი სხვა რაღაც იყო…
აუ ჩვენ მასთან არაფერ შუაში არ ვიყავით…

ხოდა მოკლედ მივედი, ეგრევე მოვძებნე იკა (viking) და ერთად ვუყურებდით ზურაბ ვადაჭკორიას ფოკუსებს…
შიგადაშიგ ირაკლი კომენტარებს აკეთებდა, როგორ აბოლებს ამ ბავშვებსო…
არადა ხშირ შემთხვევაში თვითონაც ვერ მიხვდა ესა თუ ის მაქინაცია როგორ ჩაატარა ზევით აღნიშნულმა…
იქვე იყო რაღაც ლატარეას მაგვარი, რომელზეც უნდა დაგეწერა საკუთარი სახელი, გვარი, საკონტაქტო ინფორმაცია და ჩაგეგდო ყუთში…
ბევრ პრიზს შორის, რომელიც თამაშდებოდა, ყველაზე მიმზიდველი და სასურველი იყო ტუდა-აბრატნი ბილეთი, 2 ღამიანი Übernachtung-ით მიუნჰენში მთლიანად ინსტიტუტის ხარჯებით, ხოლო მეორე ადგილზე გამსვლელიც ზუსტად იგივეს იგებდა, ოღონდ ბილეთებზე თავად უნდა ეზრუნა….

მოკლედ, ბევრი რაღა გავაგრძელო და იმდენი ვიწუწუნე, მე ხომ არაფერში ბედი არ მაქვსმეთქი, რომ გოეთეს ჩანთა და ბლოკნოტი მოვიგე…
ჩემი სახელი და გვარი რომ ამოიკითხეს, ირაკლიმ შემომხედა, ხო, შენ ხარო…
თავიდან მეგონა ჩანთაში წიგნი იდო, რაც წარმოუდგენლად გამიხარდა…
თუმცა ბლოკნოტი რომ აღმოჩნდა, არანაკლებ სიხარული განვიცადე, რადგან საკანცელარიო ნივთებზე წარმოუდგენელი გართულება მაქვს.
ხოდა აი ჩემი ნადავლი:

პირველად ცხოვრებაში რაღაც მოვიგე…
ძალიან გამიხარდა…

მერე დაახლოებით 6–თვის მე და ირაკლი მისივე მანქანით მუშტაედში წავედით.
ფორუმელები თამაშობდნენ ფეხბურთს.
ამდენი ფორუმელი კარგა ხანია არ მინახავს…
ბევრი საყვარელი ადამიანი ვნახე იქ.
ძალიან გამიხარდა მათი ნახვა…ბევრი ვისაუბრეთ, ბევრი ამბავი შევიტყვე ზოგ–ზოგიერთებზე, შეიდის ვეხვეწებოდი სათვალე მაჩუქემეთქი, რაზეც ლამის ტირილი დაიწყო , მიწაზე ვიჯექი, ტაჩკა დამადგა თავზე , რა იყომეთქი და ისე ზიხარ, ეხა ხურდას ვეძებო… ხოდა 20 თეთერი მომცა … და რავი, ბევრი სხვა სასაცილო მომენტი…
დიდი ხანია, არ მინახას ფორუმელები, ზოგი ახლებიც გავიცანი და ნუ მოკლედ ბევრი რომ არ გააგრძელო კარგი დრო ვატარე…
მერე ისევ ირაკლის ინიციატივით მე, ირაკლი, გვანცა, მარაზმატიკი, ლექსო და ანდრო გოეთეში წამოვედით, კიდევ რაღაც პონტი იყო, მაგრამ ჩვენ ქვევით კაფეში ვიჯექით და ფორუმულ ამბებზე ვკაიფობდით… ბოლოს კიდევ ვაპირებდით სადმე გასვლას, მაგრამ დაგვეზარა და სახლებში წამოვედით…..

ეხა ქვედა პოსტს დავხედე და გამეცინა…
ქვევით კაკრაზ იმას ვამბობდი, ზაფხულში როგორ უნდა გავერთომეთქი…
მაგრამ ხერხდება რაღაცნაირად თურმე…

ხო, რავიცი აბა…….

დოდისთან იყო საინტერესო პოსტი…
ანუ აი ეს…
ხოდა მერე იქ მოცემულ ლინკში შევედი და ეს ინფორმაცია მოვიპოვე საკუთარი თავის შესახებ……..
კიარადა…
K is for Kind

A is for Athletic

T is for Talented

E is for Expressive
ხო, რავი აბა…


კიარადა…
დოდის პოსტით ინსპირირებული რაღაც გამახსენდა..
კიარადა სულ მახსოვდა, მაგრამ ვერასდროს ვერ ვიტანდი რიჟა ბიჭებს…
და ახლა რომ გადავავლე თვალი…
კიარადა მეხსიერება ჩემს ყოფილ ობიექტებს, 90% რიჟა ყოფილა…
ხოდა რა ხდება???
კიარადა…
ანუ…
ის მაინტერესებს, რომ რაც ყველაზე მეტად არ გევასება ადამიანს, მერე მაინც ის გევასება???
თუ უბრალოდ მე ვიყავი გამონაკლისი ამ ყველაფერში???
თუ როგორ არის საქმე???
(offtopic: ისე ამ ბავშვის სურათი გუგლმა ამომიგდო და რომ დავინახე, ეგრევე შევინახე… როგორ მსგავსებაა მასსა და კრის მარტინს შორის… თან კრისის შვილს apple ჰქვია)

I M U

ე. ი. ეს ბლოგი ალბათ გყავთ ლისტებში…
ნუ თუ არ გყავთ, შეგიძლიათ ახლა დაამატოთ…
მისი ავტორი და მფლობელია ძალიან კარგი გოგონა, სახელად გვანცა…
ნუ, თუ გვანცასაც არ იცნობთ, ისევე როგოც მის ბლოგს, მაშინ გეტყვით, რომ გვანცა ფორუმიდან გავიცანი…
არის 16-17 წლის საყვარელი გოგო, რომელიც PM-ებით გავიცანი…
სხვა დროს არ მევასება ასე PM-ებით ვინმეს გაცნობა…

ხოდა ჩემს გერმანულის მასწავლებელთან მივიყვანე და ახლა ეუფლება გერმანულს…
მაშინ, როცა მე დროებით, რამდენიმე კვირით ისვენებ კერძო გერმანულისგან და მხოლოდ გოეთეს ვაწვები…
სამსახურის მერე გათიშული ვარ ხოლმე და არ მეგერმანულება…
დღესაც დებილივით ვიჯექი გოეთეში…
ხოდა…
კიარადა ეს რა შუაში იყო გვანცულიკასთან?!
ხოდა მოკლედ ამას წინათ დაახლოებით რამდენიმე თვის წინ სრულიად შემთხვევით მოვხვდი გვანცულიკას ბლოგზე და ლისტებში ჩემი ბლოგლინკი რომ დავინახე, გამიხარდა…
უფრო მეტად ის გამიხარდა, რომ აბსოლუტურად გაფრთხილების გარეშე მოვხვდი…
საერთოდ არ უკითხავს ჩემთვის შეიძლება თუ არა დაგამატოო…
პირდაპირ აიღო და დაამატა ლინკი…
მაშინ მგონი აზრზეც არ იყო, ვინ ვიყავი…
ისევე, როგორც მე…
ხოდა გუშინ თუ გუშინწინ ისევ შევედი მასთან და ბლოგის მარჯვენა მხარეს ასეთი რამ დავინახე…

გამოვშტერდი რასაც ქვია…
ასეთი მსგავსება…
თან ასე შემთხვევით…
საღოლ რა…
ანუ საუბარია იმაზე, რომ აქ დაწერილი ძალიან ჰგავს ჩემს ამ პოსტის არსებულ ბევრ პუნქტს…
ხოდა, ძალიან გამიხარდა, რომ არსებობს ერთი ადამიანი მაინც, რომელიც ამდენი %–ით მეთანხმება…
და რაც მე არ მიწერია, იმაში ახლა, ზეპირად ვეთანხმები…

მედლის მხარეები

სულ ვამტკიცებ, სიყვარული არ არსებობსმეთქი…
იმასაც ვამტკიცებ, რომ სიყვარული მხოლოდ მუსიკაში, წიგნებსა და ფილმებში არსებობსმეთქი…
ვუსმენ ჩემი საყვარელი ბენდის ანუ Coldplay -ის გიჟურ სიმღერებს…
ვუყურებ მძაფრსიუჟეტიან ფილმებს…
ვკითხულობდი დეტექტივებს…
ვარ ძალიან „ფეხებზემკიდიაროჟულად“ (aka „პოხუისტურად“) განწყობილი ზოგადად სიყვარულის მიმართ…
არ მევასება კიარადა ალმაცერად ვუყურებ ქუჩაში მოსიარულე, ხელიხელჩაკიდებულ წყვილებს…
თითქოს რაღაც დიდი სიყალბე დევს მათში…
კიარადა მათ „ხელიხელჩაკიდებულობაში“…
თითქოს ეს თავის გამოჩენისა და საკუთარ თავზე აქცენტის გაკეთების მორიგი მცდელობაა…
Типа „აი, ნახეთ, ჩვენ ერთად ვართ“, „აი, ერთმანეთი გვიყვარს“, „აი, მე რა მაგარი შეყვარებული მყავს“ and so on and so on…


არადა ეს ზემოთხსენებული წყვილის რომელიმე წარმომადგენელი თუ გახედავს/დაელაპარაკება მოპირდაპირე სქესის სხვა წარმომადგენელს, იქვე მისი ვითომ მოსიყვარულე პარტნიორი ეჭვიანობის მორიგ წარმოდგენებს არ იშურებს…
„თუ ეჭვიანობს, ე. ი. უყვარხარ“ – მოიგონა ვიღაც დეგრადირებული მენტალობის მქონე ადამიანმა და ლამის მთელმა არანაკლებ დეგრადირებულმა „საზოგადოებამ“ აიტაცა და შეისისხლხორცა ეს „ზე–ბრძნული“ გამონათქვამი, არასოდეს დაფიქრებულან რა მის შინაარსზე საფუძვლიანად…
თითქოს სიყვარული მხოლოდ ფიზიკურ სიახლოვეზე არის დაფუძვნებული და დამოკიდებული და არა ნდობაზე და ურთიერთგაგებაზე…
ხოდა, მიდიიიი, იეჭვიანე…
თან როდესაც ეს ეჭვიანობა საფუძველს სრულიად მოკლებულია…
თან გარდა ამისა, შეყვარებული ადამიანი სიშტერისკენ მიდრეკილია…
რაღაც დებილობებს აქცევს და ამახვილებს ყურადღებას…
ნუ, კონკრეტული მაგალითების ჩამოთვლა მეზარება და ახლა დიდად არც მახსენება…
მაგრამ დარწმუნებული ვარ ფრაზა – რა გჭირს, შეყვარებული ხომ არ ხარ? – უცნობი არავისთვისაა…
სულ მიმდინარეობს „უწი პუწი“ საუბრები and so on and so on…
ნუთუ ეს არის ჭეშმარიტი სიყვარული???
ხოდა თუ ეს არის, მაშინ არ მინდა სიყვარული…
იგი ყველაზე მადეგრადირებელი, ბანძი და მადებილებელი გრძნობაა…
ვარ პოხუისტკა და „ყველაფერი ფეხებზე მკიდია“ სქესის წარმომადგენელი…

მენატრება ძალიან…
სულ მასზე მეფიქრება…
ნეტავ ახლა რას აკეთებს…
სიყვარულს ვეძებ ისევ წიგნებში, მუსიკასა და ფილმებში…
ვუსმენ Coldplay –ის რომანტიულ სიმღერებს…
ვუყურებ მელოდრამებს და არ მეზარება 100–ჯერ ნანახის 101–ედ ხილვა…
ვკითხულობ და მუდამ ვეძებ რომანებს წასაკითხად…
მეფიქრება მასზე და მინდება მასთან ყოფნა…
მისი სისულელეების სმენა და მასთან ერთად სიდებილისა და უაზრობის მორევში გადაშვება…
და მითუმეტეს მაშინ, როდესაც ორივე ერთმანეთს აურაცხელი რაოდენობის სისულელეებს ვეუბნებით…
მიმდინარეობს ისეთ უაზრო თემებზეც საუბარი, როგორიცაა ბუზისა და ობობის არსებობა ჩვენს აქაურ სამყაროში…
მერე, ამასობაში ის რაღაც დებილობას წამოროშავს…
მე რე მე ვეტყვი: „იდიოტო, დეგენერატო, კრეტინო, მეზიზღები, ვერ გიტან!“…
მერე ის მაინც ძველებურად, კეთილი გულით გაიცინებს და ერთი წამითაც კი არ გაუელვებს თავში, რომ მე მას მართლა იდიოტად ან დეგენერატად მივიჩნევ და ვერ ვიტან…
მერე მე რაღაც დებილობას წამოვროშავ…
და ის მაინც ძველებურად, კეთილი გულით გაიცინებს და ერთი წამითაც არ გაუელვებს თავში, რომ ამ დებილობის გამო მესწერვოს ან რამე უხეშად მითხრას…
აღსანიშნავია, რომ „იდიოტო, დეგენერატო, კრეტინო, მეზიზღები, ვერ გიტან!“…–ს ის არ მეტყვის, რადგან იცის, რომ მეწყინება…
იცის, რომ გულთან ახლოს მივიტან და გული დამწყდება, მეწყინება…
მიიჩნევს, რომ ეჭვიანობა არის მადეგრადირებელი ცნება, რომელიც ქართულმა საზოგადოებამ შეისისხლხორცა და ის აშკარად შორს არის ამ ცნებისგან…
თვლის, რომ პოხუიზმით ბევრ რამეს ეშველება, მაგრამ გულის სიღრმეში არც ისეთი პოხუისტია, როგორიც „არის“…
არ არის ის ტიპი, რომ შეყვარებულს ხელი ჩაკიდოს და „დედიკოშვილიკო“–სავით იაროს თბილისის მტვრიან ქუჩებში…
მიყვარს მისი მოცინარი თვალების ყურება…
მიყვარს მისი სევდიანი თვალების ყურება…
ნუთუ ეს არის ჭეშმარიტი სიყვარული???
ხოდა თუ ეს არის, მაშინ მინდა სიყვარული…
იგი ყველაზე საოცარი, სასურველი და მაცოცხლებელი გრძნობაა…
ვარ მგრძნობიარე და „ყველაფერი გულთან ახლოს მიმაქვს“ სქესის წარმომადგენელი…

ახლა ეს ყველაფერი რატომ დავწერე იცით???…
რა მინდოდა იცით მეთქვა?!
ის, რომ ეს ყველაფერი ზოგადად არის დაწერილი…
სინამდვილეში მე არ მყავს შეყვარებული…
ამით მხოლოდ იმის თქმა მინდოდა, რომ სიყვარული მხოლოდ მუსიკაში, წიგნებსა და ფილმებში არსებობს…
კიარადა უფრო სწორად ამ ფრაზიდან გამომდინარე იმის თქმა მინდოდა, რომ ჩემი უსაყვარლესი ბენდი არის Coldplay…
ხოდა რავიცი აბა…
კიარადა…
მეტი რა დავამატო…
კიარადა წავედი…

BSBF (Black Sea Book Festival)

ძალიან მაგარი ფესტივალი იყო…
ძალიან ბევრი წიგნი შევიძინე…
აგრეთვე ძალიან გამიხარდა Moreira -ისა და humanoidi -ის ნახვა, აგრეთვე the_lizard_king -ის გაცნობა…

რაც შეეხება თავად ფესტივალს, ძალიან მომეწონა “დიოგენე” და “სიესტა”…
აღფრთოვანებული ვარ მათი წიგნებით, ფასდაკლებებით, ბუკლეტებით, მომსახურებით და მოკლედ ყველაფრით…
“პარნას”-ს ჰქონდა ძალიან კარგი რუსული წიგნები, მაგრამ სამწუხაროდ თანხა აღარ მქონდა და მათგან ვერაფერი შევიძინე.
ტვინი გამიბურღა “პროსპერო”-მ და “კოსმოპოლიტან”-მა, განსაკუთრებით პირველმა… 1 წამით მიუახლოვდებოდი თუ არა, ეგრევე ტვინს ბურღავდნენ… წიგნები კარგი ჰქონდათ, მაგრამ ფასები ძვირი…
“სანტა ესპერანსა”-ც არის რა… მე მათი მხოლოდ აკას წიგნები მინდოდა, მეტი არაფერი განსაკუთრებული…
“ცხელი შოკოლადი”-ს სტენდთან მდგომებმა 2 ცალი “ოზონი” მაჩუქეს, არადა ჯერ მათი ჟურნალი უნდა მეყიდა და ამ უკანასკნელს მაჩუქებდნენ, მაგრამ იმდენი სხვა წიგნი შევიძინე, რომ “ცხელი შოკოლადზე” აღარ მიფიქრია…

დავესწარი დაჯილდოებასაც…
ეს ზაზა ბურჭულაძე საერთოდ რა დღეშია…
ჯერ რომ გამოვიდა თავიდან, სიგარეტი ვერ გამოიღო პირიდან, მერე მეორეჯერ რომ გამოვიდა, ერთი საათი ტვინი წაიღო, რაღაცას ლუღლუღებდა, ფული ავიღო თუ არაო?! ვითომ ორიგინალურია, სინამდვილეში კი საერთოდ არ არის.
სასიამოვნოა ის ფაქტი, რომ მისი “მინერალური ჯაზი” ითარგმნა რუსულ ენაზე… და ვისურვებდი ბევრი სხვა მისი და არამარტო მისი წიგნი გავიდეს მსოფლიო არენაზე…
ვიყიდე ეგ კრებული ანუ “15 მოთხრობა”, სადაც ცერემონიაზე წარდგენილი მოთხრობებია შესული და როცა ამ ერთ წიგნს მოვრჩები, მერე ჩავუჯდები…
საბოლოო ჯამში, ყველაფერმა ძალიან ლამაზად ჩაიარა…
ძალიან ბევრი წიგნი შევიძინე და ნელნელა კითხვაც დავიწყე…
როგორც ლიზარდამ მითხრა მთელი ზამთრის მარაგი გაქვს ახლაო.
საერთო ჯამში ფესტივალის ფარგლებში და მის გარეთ ჩემს მიერ შეძენილ წიგნთა რაოდენობა შეადგენს 45-ს, რაც უზომოდ მახარებს…აქედან ჩემი საყვარელი მწერლის 10 წიგნის მფლობელი ვარ…
დანარჩენებსაც შევიძენ… I hope…
იმის გათვალისწინებით, რომ მთელი ზაფხული აქ უნდა ვიყო…
ძალიან მახარებს ეს ამბავი…
კიარადა ჩაფლავებული ზაფხულის კი არა, ბევრი წიგნის შეძენის…
მიხარია, რომ კითხვას ვიწყებ…
დოდი, კიდევ ერთხელ მადლობა ჩემი საყვარელი მწერლის წიგნების ჩუქებისთვის…