Biaff: პატარძლები/Brides

ყოველთვის, როდესაც ქართული კინოს ყურებას ვაპირებ, წინასწარ მეშინია, რომ ფილმი არ იქნება კარგი. ეს ერთგვარი სტერეოტიპი მაქვს ასეთი… შიში იმისა, რომ ქართული კინო არ გაამართლებს. ისევ.

თინათინ ყაჯრიშვილის ფილმი “პატარძლები” არის რეჟისორის სადებიუტო ნამუშევარი. თინათინი შეეცადა ფილმში გადმოეცა ის რეალობა, რაც სუფევს ქართულ ციხეებში. მთავარი პერსონაჟი არის ახალგაზრდა დედა, რომლის მეუღლე იმყოფება ციხეში და პერიოდულად დადის ქმართან მოსანახულებლად.

ფილმში არაერთი საკითხია ნაჩვენები. მაგ. როგორი რეაქცია აქვთ ქალებს, როდესაც გებულობენ, რომ ქალი სამჯერ არის გათხოვილი ან როდესაც ქალი არ იმყოფება სამოქალაქო ქორწინებაში.

რაღაც მომენტში მთავარი პერსონაჟი – ნუცა ირყევა თავის გრძნობებში, მინი-ფლირტს აბამს მეორე მამაკაცთან და სახლშიც კი მოჰყავს. აზრები გაიყო ამ საკითხის ირგვლივ. ზოგმა ნუცა გააკრიტიკა,ზოგმა კი შეიბრალა და თქვა, ძნელია ახალგაზრდა ქალისთვის მამაკაცური სითბოს გარეშე ცხოვრებაო. ამ მხრივ შეგვიძლია გავიხსენოთ “ჩემი ცოლის დაქალები”-დან ნატაშკას პერსონაჟის ისტორია. ანალოგიური მეორდება აქაც. თუმცა-ღა, ნუცას და ნატაშკას მეუღლეებს შორის რადიკალური განსხვავებაა. თუმცა, მიუხედავად იმისა, თუ როგორი ადამიანია ციხეში მჯდარი ქმარი, ცოლის საქციელის განხივლა მაინც ხდება სხვადასხვა ასპექტში.

აღსანიშნავია ბავშვების მომენტიც. მათ ნელნელა ავიწყდებათ მამა და ურთიერთობის აწყობას ცდილობენ სხვა მამაკაცთან. მამასთან გაუცხოებას ამჩნევს არა მხოლოდ ნუცა, არამედ ნუცას მეუღლეც. იგი ნელნელა ხვდება, რომ მისი ოჯახი იტანჯება ამდენწლიანი განშორებით და ნუცას იმისაც კი ეუბნება, სამსახურივით მუდმივად ნუ ივლი ჩემთან, არ ხარ ვალდებულიო.

სამსახიობო შესრულება არ მომეწონა. ხელოვნური და არაბუნებრივი იყო. უსულო სიტყვები და სიუჯეტზე ჩამოკიდებული ფილმი. კოცნაც რომ ერიდებათ თითქოს. ნუ მოკლედ.

კარგად არის გადმოცემული ქალების სახეები. ნოტარიუსიდან დაწყებული 18 წლის პატარძლით დამთავრებული. თითოეული ასახავს საქართველოს.

ფილმის დაბოლოება არის გაურკვეველი. რეჟისორი ღიად ტოვებს საკითხს და უფლებას გვაძლევს ფანტაზიას ვუხმოთ. მე კი იმაზე მეფიქრება ხოლმე, ნეტავ უცხოელი მაყურებელი როგორ გაიგებდა ამ ფილმს. პრინციპში ეს კითხვა ყველა ქართულ ფილმის ნახვისას მაქვს. ზედმეტად ქართული სიტუაციები შეიძლება გაუგებარიც კი იყოს უცხოსთვის.

ვისურვებდი ფანტაზიების გასაქანს… ციხე, ნარკომანები, ძველი ბიჭები, ომი, ციხე, ნარკომანები, ძველი ბიჭები, ომი, ციხე, ნარკომანები, ძველი ბიჭები, ომი… ვფიქრობ, რომ ქართული საზოგადოება დაიღალა ამ გადაღეჭილი თემებით.

Advertisements

Biaff: მოწყვეტილი ვარსკვლავი თუ სექსი გადარჩენისთვის

მეფეებზე ფიქრისას, სულ ის მახსენდება – ტახტზე როგორ დიდებულად სხედან და ბრძანებებს გასცემენ. ბალ-მასკარადებისა და ლამაზი კაბების ორომტრიალში კი იმდენი ინტრიგა იხლართება. წარმოიდგინეთ სასახლე, სადაც არანაირი გართობა-მასკარადი არ იმართება და სამეფო კარის ცხოვრება საკმაოდ დუნედ მიმდინარეობს. სწორედ ამის ჩვენება გადაწყვიტა ესპანელმა რეჟისორმა ლუის მინარომ (Luis Miñarro).

ფილმის მთავარი მოქმედი პერსონაჟი იტალიიდან ესპანეთში დაბრუნებული ამადეოა, რომელიც არის ესპანეთის სამეფო ტახტის მემკვიდრე. გამეფების შემდეგ მის ცხოვრებაში არაფერი იცვლება. ის არ წარმოადგენს ესპანელი ხალხისთვის მნიშვნელოვან ფიგურას. მეტიც, მას პატივს არავინ სცემს. მომსახურე პერსონალი მასთან მეგობრობს ისე, თითქოს არანაირი ბარიერი არ არსებობდეს. რომელიღაც პერსონალმა წერა-კითხვა არ იცის, სამაგიეროდ ის იდეალურია სექსისთვის. რომელიღაც პერსონალი გადის სასახლის ბაღში და მასტურბირებს ნესვის თუ საზამთროს საშუალებით, შემდეგ კი ამ საზამთროს მეფეს მიართმევს სუფრასთან.

სექსი ვახსენე და დავსძენ იმას, რომ იგი სამეფო კარში მცხოვრები ადამიანების ერთადერთი გართობისა და თავშექცევის საშუალებაა. სიტუაცია ოდნავ იცვლება, როდესაც ესპანეთში ამადეოს მეუღლე – მარია ვიქტორია ჩამოდის. თუმცა დედოფალი დიდხანს ვერ ძლებს გარემოში, სადაც მის მეუღლეს ფასი და წონა არ გააჩნია.

ესპანელი ხალხი კი სისხლიანი მეთოდებით ცდილობს მეფის ჩამოშორებას, რომელსაც კინაღამ ეწირება.

Batumi Notes

DSC_0581

რომელიღაც 22 საათის მიდამოები

ეს ჩემი ბათუმელი საყვარელი მეგობარი – ანაა. ერთმანეთი შარშანწინდელ ბიაფზე გავიცანით და მას შემდეგ სულ ვმეგობრობთ. არადა, წარმოიდგინეთ, ბიაფი მხოლოდ 1 კვირა გრძელდება ხოლმე და ჩვენ ისედაც ფესტივალის მე-2 თუ მე-3 დღეს გავიცანით ერთმანეთი. ერთადერთი, რაც გვაშორებს, კილომეტრებია. მე თბილისში ვარ, ის – აქ. თუმცა, სხვა ბარიერი ჩვენს ურთიერთობაში არ არსებობს და ეს ფაქტი ძალიან მახარებს. მის ქება-დიდებას არ მოვყვები; მეზარება 😀 მეზარება ანუ – ბევრი კარგი სიტყვის გამოყენება შემიძლია მის აღსაწერად და მე სასწაულად მეზარება ამდენი ზედსართავი სახელის აქ ჩამოწერა. იდეაში, რომ არ იყოს საქებ-სადიდებელი, ახლო მეგობარიც არ იქნებოდა. სიტყვაზე მენდეთ: ანა არის ჩემი ბათუმური შოკოლადი. ზოგჯერ მწარეა (იცის ხოლმე ემოციური წამოკივლებები 😀 მაგრამ მე ამ დროს მახსენდება ჩემი რთული ხასიათი და მეცინება. და რა თქმა უნდა, არასოდეს მწყინს.) და ძირითადად კი ტკბილია და ამიტომაც სულ მიჩნდება სურვილი ბევრი ვეფერო და ვკოცნო. მთლა შოკოლადივით ვერ ვკბეჩ, თორემ მაგასაც ვუკეთებ ხოლმე საყვარელ ადამიანებს 😀DSC_0585

***

გამარჯობა! ეს ისევ მე ვარ და ამჟამად ბათუმიდან მოგესალმებით. ბათუმი ისე დამხვდა, როგორც მინდოდა, რომ დამხვედროდა: წვიმით და მზით. მე არ ვიცი რამდენჯერ უნდა ჩამოვიდე აქ, რომ მოვიბეზრო. სექტემბრის ბათუმი მიყვარს იმიტომ, რომ არასასურველი ხალხისგან დაცლილია. კი – მწარედ გამომივიდა ამის თქმა. არა – არ ვნანობ, რომ ვთქვი სიმართლე. კი – ჩემ მიერ ნაფიქრი სუბიექტური სიმართლე.

CSC_0614

***

დილის რომელიღაც საათის დასასრული და შუადღის რომელიღაც საათის დასაწყისი

ზღვა არის ბობოქარი. ზღვა არის ქვიშიანი. ზღვა არის ჭუჭყიანი. ზღვა არის ნელ-თბილი. ზღვა არის მაინც მედუზიანი. და ზღვა არის ჩემი. მე სახის მარცხენა ნაწილი რომ უფრო წითელი და დამწვარი მაქვს, იმ ბიჭის ბრალია, ჩემგან მარჯვნივ რომ იწვა 😀 არც არაფერი, უბრალოდ ვუყურებდი და ამ ყურება-ყურებაში ჩამეძინა თავმიტრიალებულს 😀

DSC_0582

***

რომელიღაც 16 საათის მიდამოები

მე ჩემი დის პროვოცირებასა და ნერვების მოშლას არ ვახორციელებ არასოდეს. რაში მჭირდება?! აი მაგალითად, დღეს Privet Iz Batuma-ში ჩემი საყვარელი ცეზარითა და ქლაბ-სენდვიჩით სანამ ვისიამოვნებდი, ორივეს სურათები გადავუღე და ჩემს დას გავუგზავნე Viber-ში იმის პირობაზე, რომ ის ან სამსახურში იჯდა ან გიორგის აძინებდა. სურათების ნახვისას კი მომწერა: „აუუუუუ“. მე ჩემი დის პროვოცირებასა და ნერვების მოშლას არ ვახორციელებ არასოდეს.

***

არცერთი საათის მიდამოები

მიუხედავად იმისა, რომ ბიაფს სპეციალურად დავამთხვიე შვებულება, მინდა ამ თავისუფლებით კიდევ დიდხანს დავტკბე. ყველა ჩემს თვისებას ბოლო 2-3 წლის წინ ჩემი ფსიქოლოგი მეგობრის – მაიას მიერ დიაგოზი: “ინტროვერტი ხარ”-იც დაემატა. თუ ეს არ უნდა მეთქვა??? ნუ მოკლედ, რაც არის.

DSC_0617

***

რომელიღაც 18 საათის მიდამოები

გუშინ ანას სახლისკენ მიმავალს მისამართი ამერია, უფრო სწორად მისამართს გავცდი და წავედი ბათუმის ნაკლებად პრესტიჟულ უბანში. ბევრი კერძო სახლი და მოუწესრიგებელი გზები რომ დავინახე, მხოლოდ მაშინღა დავეჭვდი. თან ზღვიდან მოვდიოდი და დაღლილიც ვიყავი. საცურაო კოსტუმზე ზემოდან მქონდა გადაცმული მაისური და ჯინსის შორტები. მე კი ჩავთვალე, რომ აბსოლუტურად არასექსუალურად მეცვა, მაგრამ ამაში არ დამეთანხმა ვინმე ბათუმელი შუა ასაკის მამაკაცი. ჯერ საზიზღრად ამათვალიერა და შემდეგ გვერდით მდგომთან წამებში გამჭორა სანამ მივუახლოვდი და როდესაც მივუახლოვდი, ისღა გავიგე, პატარა გოგო არისო. გამიკვირდასავით. ამაზრზენი სახით კი გავხედე, მაგრამ თქმით არაფერი მითქვამს. დამეზარა. არ მიღირდა. ხოდა, პატარა გოგო რომელი კრიტერიუმით ვარ, არ ვიცი. ნუ მოკლედ.

 

 

***

ღამის 01 საათის მიდამოები

მე და ანა ახლა ბათუმის მე-3 საჯარო სკოლის ერთ საკლასო ოთახში ვართ შეყუჟულნი. ანა კედლებს ხატავს, მე პოსტს ვწერ და ანას ვუქმნი კარგ მუსიკალურ განწყობას. აი ახლა მაგალითად Lavern Baker-ის Tweedle Dee-ს ვუსმენთ. არაპროფესიონალის პირობაზე ანა ძალიან კარგად ხატავს. ისე, მაინტერესებს ყველა იმ ბავშვის რეაქცია, ვისთვისაც ღამის პირველ საათზე ამ საკლასო ოთახში ვიმყოფებით. მე ჩემი სკოლა მახსენდება და მენატრება.  ისიც მახსენდება, როდესაც თავად დავდიოდი ხატვაზე და დღემდე ჩემ მიერ დახატული ნატურმორტი სადღაც მაქვს შეჩურთული. ჩემი აუსრულებელი ოცნება კი ისაა, რომ ოდესმე ლამაზი ბინა ან სახლი მექნება, სადაც ჩარჩოში ჩასმულ ჩემს ნატურმორტს კედელზე მოვათავსებ და ყოველთვის, როდესაც შევხედავ, ერთ ხელში მარწყვის ლიქიორს მოვწრუპავ და ვიტყვი, რომ ბედნიერი ბავშვობა მქონდა. მინუსებს გამოვაკლებ და პლუსებს დავუმატებ. ლიქიორიან ჭიქას მეორეჯერ მოვიყუდებ და ბარემ იმასაც ვიტყვი, რომ ჩემს ცხოვრებასაც არაუშავს. აქაც შევეცდები მინუსების გამოკლებასა და პლუსების დამატებას.

DSC_0618

***

რა მნიშვნელობა აქვს საათის მიდამოებს

ქართველები ძალიან უზნეოები არიან. ბათუმის ტროტუარებზე საველოსიპედო გზა წითლად არის გამოკვეთილი და ფეხით მოსიარულეები ჯინაზე ამ გზაზე დადიან. არადა მათი გზაც იქვეა. მაგრამ ამას ხომ უნდა ცოტაოდენი ზნე?! მე ქართველი არ ვარ, მე ფრანგი ვარ.

Biaff Calling

მზე, ზღვა, განსხვავებული ჰაერი, Biaff-ი და არაჩვეულებრივი განწყობა.
ჩემი ბათუმი ასეთია.
გამარჯობა, ეს ისევ მე ვარ. 2014 წლის ბათუმი ბევრ სასიამოვნო რამეს მპირდება. გამომყევით და არ ჩამომრჩეთ 😉
დღეს ჩამოვედი ქათქათა ბათუმში და ემოციები უკვე გულით დამაქვს. ძალიან მიყვარს ეს ქალაქი 2002 წლიდან მოყოლებული და ბოლო რამდენიმე წელია, ერთ-ერთი მთავარი მიზეზი ამ ქალაქის სიყვარულისა არის ბათუმის საავტორო კინოს საერთაშორისო ფესტივალი (Batumi International Art-house Film Festival – შემოკლებით Biaff).

 

პირველად 2012 წელს ვიყავი და სრულიად მოვიწამლე იმ ყველაფრით, რაც მაშინ ბათუმში ხდებოდა. შარშანწინდელი პოსტები შეგიძლიათ იხილოთ აგერ – https://k84u.com/tag/biaff/

რამდენიმე ეპიზოდი 2012 წელს ჩატარებული მე-7 ფესტივალიდან.

თქვენი მონა-მორჩილი აქ სურათს იღებს, სამაგიეროდ მისი უდიდებულესობა – ლეპტოპი “წითელა” წარმომადგენს მე 😀

 

ასე ვწერდით პოსტებს

 

ასე ემთხვეოდა ჩვენი საყვარელი ფერები ერთმანეთს ❤

 

ასე ვუყურებდით ფილმებს. ყელის ტკივილი, სიცხე და ათასი კატასტროფა :/

 

ასე “ვაბირჟავებდით” კინოთეატრის წინ, განვიხილავდით ფილმებს და ვთათბირობდით.

 

ასე გადავიღე სურათი ბელა ტართან,

ელდარ შენგელაიასთან ❤

და გიორგი პალფთან.

ასე ვერთობოდით მე და ზურიუსი ❤

ამ და სხვა სურათებს პერიოდულად ვათვალიერებ ხოლმე და ვხვდები, რომ ძალიან მენატრება ეს ყველაფერი.

 

 

წელს ბიაფი უკვე მე-9-ჯერ  შეგვიპატიჟებს საავტორო კინემატოგრაფიაში. აქ ჩვენ შევხვდებით ნაცნობ თუ უცნობ რეჟისორებს, მსახიობებს, ვნახავთ ახალ  და საინტერესო ფილმებს, დავესწრებით მასტერკლასებს, ჩავწერთ ინტერვიუებს…

 

ხოდა ამედევნეთ, არ ინანებთ 😉

ფესტივალის ოფიციალური საიტი: http://biaff.org/
ფესტივალის ოფიციალური  fb გვერდი: https://www.facebook.com/BIAFFBATUMI
ფესტივალის ოფიციალური twitter: https://twitter.com/biaffbatumi  (hashtag: #biaff და #biaff2014)
ფესტივალის ოფიციალური ინსტაგრამი: Biaffbatumi
ჩემი პირადი twitter: https://twitter.com/K84U

რად უნდა ორი სათაური?!

ალბათ საქართველოში ძნელად მოიძებნება ადამიანი, ვისაც ნანახი არ აქვს გენიალური ფილმი “ცისფერი მთელი ანუ ტიანშანი (დაუჯერებელი ამბავი). ელდარ შენგელაიას სხვა რომ არაფერი გადაეღო, ამ ფილმით შევიდოდა ისტორიაში და ასეც მოხდა. ძნელია, ასე ზუსტად ასახო ის, რაც შენს ირგვლივ ხდება. ასახო ისე, რომ არ გეშინოდეს საბჭოთა კავშირის დროს გამეფებული ტირანული დამოკიდებულებებისა. ასახო ისე, რომ არ გამოტოვო არცერთი მნიშვნელოვანი დეტალი.

 

ეს ელდარ შენგელაიაა. თავისი ცხოვრებით. თავისი დამოკიდებულებებით. თავისი ისტორიებით. უყურეთ და ისიამოვნეთ.

 

 

 

 

 

კომენტარი გზაში დამაწიეთ :)))

ფღანგული ქათამი ქლიავით/Chicken with Plums

ახლა ვზივარ და ვფიქრობ ამ ფილმზე წერა როგორ დავიწყო. საკვირველი ის იქნებოდა, ადვილად რომ ვიწყებდე და შესაბამისად, ადვილად ვამთავრებდე.

გამარჯობა, მე ისევ ის ვარ, ფილმებს რომ მიკროსკოპით უყურებს. სულ რომ მეშინია, რამე მომენტი არ გამომეპაროს. და მუდმივად და ფარულად ვოცნებობ ყველა ერთხელ ნანახი ფილმის მეორეჯერ ან მესამეჯერაც ნახვას.

დავწერე რამდენიმე ფილმზე და კიდევ სხვებზეც დავწერ, მაგრამ ბარემ ახლა ვიტყვი, რომ მთელი Biaff-ის განმავლობაში ყველაზე მეტად Chicken with plums მომეწონა.

ამ ეტაპისთვის თქვენ ალბათ იფიქრებთ, რომ კომედიური ჟანრის წიგნებზე გადაღებული აბსოლუტურად ყველა ფილმი ნახეთ და ყველანაირი მარაგი ამოწურეთ, მაგრამ “ქათამი ქლიავით” განსხვავებულია. ეს არის გრაფიკული ნოველა, რომელიც მოგვითხრობს ამბავს, რომელიც 50-იანი წლების თეირანში ვითარდება. მთავარი მოქმედი გმირი ვირტუოზი მევიოლინე ნასერ ალი არის, რომელსაც უთანხმობა აქვს ცოლთან, მოთმინება არ აქვს შვილებთან და კარგავს ცხოვრების სურვილს. ეს არის მოგონებებისა და საიდუმლოებების უცნაური და საოცნებო შერწყმა. მაგრამ ეს ყოველივე ერთიანდება, რათა გვიამბოს უნივერსალური ისტორია სასიცოცხლო ვნებების, ოჯახური პასუხისმგებლობებისა და გულისტკივილის შესახებ.

ფილმი გადაიღო მისმა ავტორმა, მარჯანე სატრაფიმ, ირანიდან პარიზში გადასულმა გრაფიკოსმა, ნოველისტმა და ბავშვთა წიგნების ავტორმა. სხვათაშორის, მარჯანე 2007 წელს ოსკარზე იყო ნომინირებული მის მიერ დაწერილი საბავშვო წიგნის “Persepolis”-ის ანიმაციური ეკრანიზაციისთვის.

ფილმი ვიზუალურად ძალიან ლამაზი და შთამბეჭდავია. თუნდაც მისი კოსტუმები. “მე ილუსტრაციების სამყაროდან ვარ და მიყვარს, როდესაც ხელით ვმუშაობ” – ამბობს სატრაფი. “როდესაც მე ვქმნი ფილმს, მე ყურადღებას ვაქცევ თითოეულ დეტალს. აგურის ფერიდან დაწყებული ქალის კაბით დამთავრებული.  ფეხსაცმლის ზონარიც კი ჩემთვის არის ძალიან მნიშვნელოვანი.

ფილმი რა თქმა უნდა, ირანში არ უჩვენებიათ სახელმწიფოებრივი ცენზურის გამო, თუმცა ამ ფაქტს არ უმოქმედია რეჟისორზე. “ირანელები ყველანაირ ფილმებს ნახულობენ” ამბობს მარჯანე. “როდესაც ფილმი გამოდის ამერიკაში, 2 დღის შემდეგ ის გამოდის ირანში, ასე რომ, რა თქმა უნდა, ისინი ნახავენ ამ ფილმს. ”

გიორგი პალფისთან მქონდა დისკუსია ამ ფილმის შესახებ და დიდად არ მოიხიბლა. “ამელი”-ს ჰგავსო. კი, მართალია ვეთანხმები, მაგრამ მე ის მაინც ძალიან მომეწონა. ალბათ ბერნეტიც წააგავს ტირსენს. არ ვიცი, არ ვიცი.

თითქმის მამაკაცი/Almost Man

– შეგიძლია იცეკვო ირონიის გარეშე???
– რა??? ეს ჩემი საუკეთესო მოძრაობებია.
– შეგიძლია???
– რა თქმა უნდა.
– მაჩვენე.

ფილმი ქალისა და მამაკაცის თანაცხოვრებაზე.
არადა რამდენჯერაც მიფიქრია ამ თემაზე, იმდენჯერ ზუსტად ასე წარმოვიდგინე. ოოოჰ, მართლა რა რთულად არის ყველაფერი. კითხვა მაქვს… მამაკაცი რატომ ანდომებს გაზრდა/ჩამოყალიბებას??? არადა 35 წელი უკვე ის დროა, როდესაც უკვე გააზრებული უნდა გქონდეს ბევრი რამ. თუნდაც ის, რომ ფეხმძიმე ცოლთან თუ შეყვარებულთან სექსი არც თუ ისე ხშირად არის შესაძლებელი. “გული მერევა, შენ კი მხოლოდ ამაზე ფიქრობ” – არადა მართლა რა სასიამოვნო უნდა იყოს სექსი, როდესაც გული გერევა და საკუთარი თავი გეზიზღება, არათუ სხვა.
35 წლის ზრდასრული მამაკაცი კი ამას ვერ ხვდება. ოოოჰ. არადა ნუთუ ასე რთული მისახვედრია??? რატომ უჭირთ ხოლმე მამაკაცებს ქალის მდგომარეობაში შესვლა??? ერთი უარი და კაცი სხვაგან ცდილობს სიმშვიდის მოპოვებას. სიმშვიდე კი არა და shelter როგორ არის ქართულად??? რუსულად რომ убежище არის, იმას ვგულისხმობ. თავშესაფარი უნდა დამეწერა, მაგრამ თავშესაფარი სხვა რაღაცაა მაინც და აი убежище არის ის, სადაც პოულობ ყველაფერ იმას, რაც რატომღაც არ გაქვს საყვარელ ადამიანთან. არადა თავის დროზე ხომ თავად ამოირჩიე ასეთი ცხოვრება, ეს ადამიანი…

სამსახური… ხო, ეს კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი საკითხია. თანაც ახალი სამსახური, ახალი კოლექტივი, ახალი პასუხისმგებლობები. თითქოს რაღაცნაირი უხერხული მომენტია, როდესაც კოლეგა ქალი არის ის, ვინც შენ წინ გწევს, გაწინაურებს. ოოოჰ, არ ვიცი. მე ისევ ის ადამიანი ვარ, ვისთვისაც ასეთი “არაფერი” მამაკაცი მიუღებელია ხოლმე. არ ვარ ის ტიპი, რომელიც ზურგზე მოიკიდებს მას და მუდმივად მის კეთილდღობაზე თუ სიამოვნებაზე იფიქრებს. მითუმეტეს 35 წლის მამაკაცს.

მიდრეკილება ბოჰემური და არასერიოზული ცხოვრებისკენ სულაც არაა მოსაწონი. თან ყველგან. საუნაში, საღამოს მეგობრებთან, სამსახურში. სახლში კი პატარა, ჩამოუყალიბებელი ბავშვივით ქცევა. არა, მადლობა.

უპასუხისმგებლო ადამიანი, რა უნდა მოხდეს, რომ საყვარელი იყოს. დაუფიქრებელი და უბრალოდ უუნარო საიმისოდ, რომ ბევრი დეტალი გააანალიზოს. ბევრ დეტალზე დაფიქრდეს.

ქალი კი ამ ყველაფერს განიცდის და რაღაც მომენტში ხვდება, რომ მეტის გაძლება აღარ შეუძლია. პლუს, ყველამ იცის, რომ ფეხმძიმობისას ქალი ძალიან სენსიტიური ხდება ხოლმე. მამაკაცი კი ეგოისტია მუდმივად.

საბოლოოდ, ფილმი მთავრდება დასაწყისით. ანუ ხელახალი “hi”-თ, რაც ამ ორ ადამიანს შორის ახალი ურთიერთობის პირველი ეტაპია. ამაზე ჩემი ერთი საყვარელი სიმღერიდან ერთი ფრაზა მახსენდება: “do you believe in second chance?”. არ ვიცი. ეს საკითხი იმდენად ჩემეულია და ამავდროულად ისე შორს მინდა ამისგან ვიყო.

მარტინ ლუნდმა კი გადაწყვიტა წყვლისთვის მეორე შანსი მიეცა. იმედია, не зря.

სახლი კოშკურით/House with a Turret

ყოველთვის, როდესაც საბჭოთა კავშირს ვიხსენებ, გაუთავებელი პურის რიგები მახსენდება ხოლმე. ეს ისე, თორემ ძირითადი ასოციაციებია ომი, ჯარისკაცები, სიკვდილი, ქვემეხები, იარაღები და სევდა. გაჭირვება კი მუდმივადაა. ომითაც და მის გარეშეც. განსაკუთრებით კი ჩვეულებრივი ხალხი იჭყლიტება. უიმედობითა და დიდი სევდით აღსავსენი რომ ცდილობენ რაღაცას მიაღწიონ, ტალახში არ ჩაიძირონ და როგორმე ბოლომდე ზიდონ ცხოვრების მძიმე ჭაპანი.

უკრაინელი რეჟისორის – ევა ნეიმანის “სახლი კოშკურით” ზუსტად ამ თემას ეხმაურება. ფილმში აღწერილია 8 წლის ბიჭის მძიმე ცხოვრების შესახებ, როდესაც ის დედასთან ერთად ბაბუასთან მიდის მატარებლით. თუმცა ტიფის საშინელი გამწვავების გამო აუცილებელი ხდება დედის ერთ-ერთი მიყრუებული სოფლის საავადმყოფოში განთავსება. ფილმი თავიდან ბოლომდე აწყობილია ბიჭის თვისებებზე, ქცევებზე, ემოციებზე და გადაწყვეტილებების მიღების სისწორეზე. პირადად ვერ წარმომიდგენია 8 წლის ბავშვი ასეთი საზრიანი როგორ უნდა იყოს. პლუს, ვერ წარმომიდგენია 8 წლის ბავშვი,რომელიც ასე კარგად თამაშობს.

ფილმში გაჭირვების ხაზის გარდა კარგად არის გამოკვეთილი დაუნდობელი ხალხის სახე. თუნდაც ის, რომ ვიღაც მფარველობს ბავშვს მხოლოდ იმიტომ, რომ თავად ნახოს სარგებელი. ვიღაც ბავშვს ფულს სძალავს. ბავშვი კი იმას განიცდის, რომ ის ჩანთა დაეკარგა, რომელშიც გარგრის მურაბა ედო.

აღარ მოვყვები შინაარსს. ვცდილობ არ ვისპოილერო და უბრალოდ იმას ვიტყვი, რომ ბავშვის დედის როლის შემსრულებელი რუსი მსახიობი ეკატერინე გოლუბევა გარდაიცვალა, გარდაცვალების მიზეზში კი დეპრესია უწერია. არ ვიცი, ეს ფილმთან რა კავშირშია, მაგრამ ჩემთვის ეს დამატებითი სენტიმენტალიზმის მომტანია. She had a long term battle with depression-ო, imdb.com-ი გვამცობს. სამი შვილი დარჩა და სამივე სხვადასხვა მამაკაცისგან. აღსანიშნავია, ის ფაქტი, რომ ნაბოლარა ნასტიას ეკატერინეს ყოფილი შეყვარებული ფრანგი რეჟისორი ლეო კარაქსი ზრდის. (ლეო კარაქსზე მომდევნო პოსტებში შემოგთავაზებთ პოსტს მის საფესტივალო ფილმ “Holy Motors”-თან დაკავშირებით.)

ფილმი ძალიან მომეწონა. თუ მოვახერხე, იქნებ მოერეჯერაც ვიხილო. ნანახი ფილმებიდან ჯერ-ჯერობით ეს ერთადერთია, რომელიც ძალიან მომეწონა. ამ ეტაპზე მხოლოდ მასვგულშემატკივრობ, თუმცა სანახავი ფილმები კიდევაა, ასე რომამ ეტაპზე მოვერიდები დასკვნითი აზრის გამოტანას.

ბლოგერთა workshop და ფესტივალის ოფიციალური გახსნა

15 სექტემბერს, შეიძლება ითქვას, რომ სტარტი აიღო ბათუმის საავტორო კინოს მე-7 საერთაშორისო კინოფესტივალმა. საღამოს შევიკრიბეთ ბლოგერთა დაახლოებით 20 კაციანი შემადგენლობა ფესტივალის ორგანიზატორებთან ერთად და გავმართეთ დებატები. საკითხი ეხებოდა სოციალური მედიის როლს ქართულ რეალობაში. ფაქტია, რომ დღევანდელ დღეს უკვე არც ტელევიზიას, არც რადიოს, არც ქუჩაში გამოფენილ ბილბორდებს – ანუ სამივეს ერთად აღებულს წონა არ აქვს და მარკეტინგის მხრივ არაფერი ხეირი არ მოაქვს, თუ რეკლამა არ განთავსდება ვირტუალურ სივრცეში. ხოლო სოციალური მენეჯერთან მიახლოებული “პროფესია” მოგეხსენებათ, რომ არის ბლოგერობა. შეხვედრა დაიწყო იმით, რომ დავიწყეთ სოციალურ სივრცეში ინფორმაციის გავრცელების მეთოდებით. რა თქმა უნდა, ყველაზე აქტუალური არის facebook, შემდეგ საკუთარი ბლოგები (რადგან ამ ბლოგპოსტების გავრცელება ისევ და ისევ facebook-ზე ხორციელდება) და შემდეგ twitter. ამასთანავე ძველი ამბავია ის, რომ შეგვიძლია სამივე ადგილას მარტივი მეთოდით დავდოთ ერთი და იგივე ინფორმაცია. განვიხილეთ, თუ რა სარგებლობას მოუტანს ბლოგერი ბათუმის კინოფესტივალს და ზოგადად მის პოპულარიზაციას ვირტუალურ სივრცეში. აბსოლუტურად ყველა ბლოგერს მიეცა საშუალება თავისი აზრი გამოეთქვა, აგრეთვე დაესვა კითხვები, მიეღო პასუხები, გარკვეულიყო მისთვის საინტერესო საკითხში. პერიოდულად გვქონდა lunch-break-ები და დასვენება-გართობისთვის განკუთვნილი დრო. 16 სექტემბერს დრო დაეთმო ბლოგერთა პრეზენტაციებს. მათგან ყველაზე გამორჩეული იყო ლიტერატორის ქეისი, რომელიც უშუალოდ ვირტუალურ სივრცეში ფილმების pr-ს ეხებოდა.

16-შივე საღამოს 7 საათზე კინოფესტივალის ოფიციალური გახსნა გაიმართა. რა თქმა უნდა 1 საათი მოხმარდა სტუმართა შეგროვებას, სურათების გადაღებასა და ერთმანეთის მოკითხვას. აქ თქვენ ნახავდით რეჟისორებს, მსახიობებს, სცენარისტებს.

ტრადიციულად წელსაც გაიმართება კონკურსები შემდეგი კატეგორიების მიხედვით:
საუკეთესო მხატვრული ფილმი.
ჟიურის თავმჯდომარე: ელდარ შენგელაია
წევრები: რიჩარდ ბრილსკი, გიორგი პალფი, სერგეი ლავრენტიევი, ნიკ ჰოლდსოურთი.
საუკეთესო დოკუმენტური ფილმი.
ჟიურის თავმჯდომარე: რადოსლავ პივოვარსკი
წევრები: სერგეი ბულოვსკი, გულენ გუნერი, ნინო ორჯონიკიძე, ფარდინ ზამანი.
საუკეთესო მოკლემეტრაჟიანი ფილმი.
ჟიურის თავმჯდომარე: სიტორა ალიევა
წევრები: დათო ჯანელიძე, მიხაილ კლიმკიევიჩი, ქშიშტოფ კოპჩინსკი.

გულითადი მისალმების შემდეგ BIAFF-ის სპეციალური პრიზი კინემატოგრაფიაში შეტანილი წვლილისთვის გადაეცა ცნობილ ქართველ რეჟისორ – ელდარ შენგელაიას და ნური ბილგე ჩეილანs.

8 საათზე გაიმართა “Battle of Warsaw 1920”-ს ჩვენება. ფილმი არ არის იყო ბიაფფ-ის პროგრამით გათვალისწინებული, მან უბრალოდ ფესტივალი გახსნა და ამით ფაქტიურად პატივი მიაგეს პოლონელ რეჟისორ იერჟი ჰოფმანს. გთავაზობთ ფილმის ტრეილერს.

ფილმის სიუჟეტი 1920 წლის პოლონეთში ვითარდება, როდესაც რუსეთი ცდილობდა მის დაპყრობას. ამის გამო პოლონეთი საშინელ მდგომარეობაში იყო. ფილმს ლეიტმოტივად გასდევს ცოლ-ქმრის არცთუ ისე სიხარულით აღსავსე ქორწინება, თუმცა საბოლოო ჯამში მაინც ბანალური დასასრულით.

მე პირადად ფილმი არ მომეწონა. თავი დავანებოთ იმას, რომ საშინლად არ მიყვარს საომარ-ისტორიული ფილმები და არ ძალმიძს ჩავწვდე იმ შინაარსს, რასაც ომი ეწოდება. ამის გამო ბევრი საომარი ფილმი უბრალოდ დავაიგნორე. თუმცა ჩემს მიერ ნანახ ფილმებს რომ გადავხედო, მაინც შედის რამდენიმე მსგავსი ფილმი და ახლა შედარება რომ გავაკეთო, მათთან შედარებით “Battle of Warsaw 1920”-მა საერთოდ არ გამოიწვია ჩემგან მოწონება.

საღამო სასიამოვნოდ გაგრძელდა სასტუმრო “World Palace”-ში. უგემრიელესი ალა-ფურშეტითა და Susanna Berivan-ის სასიამოვნო სიმღერებით.  განვიხილეთ გახსნის ცერემონიალი და ყველანი ნასიამოვნები დავრჩით.

მზადება კინოფესტივალისთვის

ალბათ გაგიკვირდებათ და ამასთანავე გაგიხარდებათ, თუ ვიტყვი, რომ წელს ბათუმში ჩემი ვიზიტი განსაკუთრებული იქნება. აგერ უკვე მე-7 წელია იმართება ბათუმის საავტორო კინოს საერთაშორისო ფესტივალი (Batumi International Art-house Film Festival  – BIAFF), რომელსაც მე პირველად დავესწრები ბლოგერის ამპლუაში.

თვით ფესტივალი დაარსდა 2006 წელს და მას შემდეგ არაერთი საავტორო კინოს მასპინძელი ყოფილა.
2006 წელს – 35 ფილმი 22 ქვეყნიდან.
2007 წელს – 40 ფილმი 18 ქვეყნიდან.
2008 წელს – 50 ფილმი 20 ქვეყნიდან.
2009 წელს – 52 სრულმეტრაჟიანი ფილმით მთავარ სექციაში და 35 მოკლემეტრაჟიანი ფილმით ახალგაზრდა კინემატოგრაფთა კონკურსის სექციაში 21 ქვეყნიდან.
2010 წელს – 45 სრულმეტრაჟიანი ფილმით მთავარ სექციაში და 30 მოკლემეტრაჟიანი ფილმით ახალგაზრდა კინემატოგრაფთა კონკურსის სექციაში 22 ქვეყნიდან.
2012 წელს კი წარმოდგენილი იქნება 35 სრულმეტრაჟიანი მხატვრული და დოკუმენტური ფილმი და 40 მოკლემეტრაჟიანი ფილმი მოკლემეტრაჟიანი ფილმების სექციაში 20-22 ქვეყნიდან.

კინოფესტივალის დამფუძნებელი და ორგანიზატორია – ბათუმის ხელოვნების სახლი „არგანი“, ოფიციალური პარტნიორი – ქალაქ ბათუმის მერია. იგი ყოველწლიური ღონისძიებაა და ტარდება სექტემბრის მეორე ნახევარში. ფესტივალის ძირითადი ინტერესის სფეროს საავტორო ფილმი წარმოადგენს.

გაგაცნობთ წლევანდელი ჟიურის წევრებს. მაშ ასე:

თავჯდომარე  – ელდარ შენგელაია (Eldar Shengelaia), საქართველო.
წევრი – სერგეი ლავრენტიევი (Sergey Lavrentiev), რუსეთი.
წევრი – ნიკ ჰოლდსვორთი (Nick Holdsworth), დიდი ბრიტანეთი
წევრი – ჯიორჯი პალფი (Gyorgy Palfi) უნგრეთი
წევრი – რაცარდ ბრილსკი (Ryszard Brylski), პოლონეთი

სიმართლე რომ გითხრათ, დამოუკიდებელ ფილმებთან ცოტათი ფრთხილად ვარ ხოლმე. განსხვავებულნი, სპეციფიურნი და უფრო მეტად საინტერესონი არიან. ახლა, როდესაც მეძლევა შანსი, რომ ვნახო ახალი და საინტერესო ფილმები, თავს ძალიან ბედნიერად ვგრძნობ.

გთავაზობთ იმ რამდენიმე ფილმთა ტრეილერს, რომლებიც იქნება ფესტივალზე წარმოდგენილი:

1) House on Bashenky – უკრაინა

2) In Darkness – პოლონეთი

3) The Last Step – ირანი

4) Chicken with Plums – საფრანგეთი/ბელგია/გერმანია

5) Almost Man – ნორვეგია

6) Broken – UK (მაპატიეთ მიკერძოება, ყველაზე მეტად ამას ველოდები)

მოკლედ, მალე დარბაზი გაივსება, ფესტივალი დაიწყება!