Agnes Obel და შორი შორე

shoreeeee

როდესაც აგნეს ობელი თავის თხელ, ლამაზ და ნატიფ თითებს პიანინოს შეახებს და ხალებიან კისერს მოიღერებს, პირობას ვიძლევი – ჩემს უბრალო თითებს ჩემსავე ჩვეულებრივ კისერს მოვხვევ, თვალებს დავხუჭავ, თავს სადღაც უკან გადავაგდებ, მოვდუნდები და მხოლოდ ვისუნთქებ. მისი გარეგნობა იმდენად უხდება პიანინოს, თითქოს თავიდანვე იცი, რომ მისი მუსიკაც ასეთივე მიმზიდველი იქნება. Continue reading

8 Jahre und Verlassen

დღეს მორიგი 27 ოქტომბერია და, რა თქმა უნდა, მე ტრადიციულად ბლოგის იუბილეს ვზეიმობ. 8 წელია ვწერ. 28 წლის ვარ ახლა და 20 წლისას დავიწყე სრული უაზრობებით. მე ისევ ის K8 ვარ, რომელიც ბლოგს ჩემი ცხოვრების ნაწილად აღვიქვამ და ვწერ ყველაფერ იმას, რასაც მინდა და როგორც მინდა.

მე არ გადმოგითარგმნით გერმანულიდან, რა არის verlassen. არც იმას მოგიყვებით, როგორ ავირჩიე აბსოლუტურად დამოუკიდებლად მე-4 კლასელმა 9 წლის მაღალმა მაჭკატმა გერმანული ენა, როგორ მივედი სახლში და ვუთხარი დედაჩემს: “აუ ხო, რა ვიცი, დამრიგებელმა მკითხა, ინგლისური გინდა თუ გერმანულიო და მე გერმანული ავირჩიე, ინგლისურს ხომ უკვე ვსწავლობ?!” და არც იმას დავსძენ, მამაჩემს როგორ ესიამოვნა ეს ამბავი. მე არც იმას მოგიყვებით, 19-20 წლის ასაკში როგორ ვფიქრობდი გერმანიაში მაგისტრატურის გაკეთებას. შესაბამისად, არც იმას გიამბობთ, როგორ ვსწავლობდი 2007-2009 წლებში გერმანულს Goethe-Institut Tbilisi-ში და კერძო მასწავლებელთან. მე არც იმას გადმოგცემთ, სახის როგორი ამყრალებული გამომეტყველებით მითხრა ჩემმა უფროსმა რიგით მეორე სამსახურში გასაუბრებაზე, რა გინდა გერმანიაში, აქაც შეგიძლია მაგისტრატურა გააკეთოო. მე არც იმას გეტყვით, როგორ მივანებე გერმანულის სწავლას თავი მალევე, როგორც კი სიარული დავიწყე ამავე სამსახურში. მე უბრალოდ გეტყვით, რომ ეს იყო verlassen. Continue reading

Batumi Notes

DSC_0581

რომელიღაც 22 საათის მიდამოები

ეს ჩემი ბათუმელი საყვარელი მეგობარი – ანაა. ერთმანეთი შარშანწინდელ ბიაფზე გავიცანით და მას შემდეგ სულ ვმეგობრობთ. არადა, წარმოიდგინეთ, ბიაფი მხოლოდ 1 კვირა გრძელდება ხოლმე და ჩვენ ისედაც ფესტივალის მე-2 თუ მე-3 დღეს გავიცანით ერთმანეთი. ერთადერთი, რაც გვაშორებს, კილომეტრებია. მე თბილისში ვარ, ის – აქ. თუმცა, სხვა ბარიერი ჩვენს ურთიერთობაში არ არსებობს და ეს ფაქტი ძალიან მახარებს. მის ქება-დიდებას არ მოვყვები; მეზარება 😀 მეზარება ანუ – ბევრი კარგი სიტყვის გამოყენება შემიძლია მის აღსაწერად და მე სასწაულად მეზარება ამდენი ზედსართავი სახელის აქ ჩამოწერა. იდეაში, რომ არ იყოს საქებ-სადიდებელი, ახლო მეგობარიც არ იქნებოდა. სიტყვაზე მენდეთ: ანა არის ჩემი ბათუმური შოკოლადი. ზოგჯერ მწარეა (იცის ხოლმე ემოციური წამოკივლებები 😀 მაგრამ მე ამ დროს მახსენდება ჩემი რთული ხასიათი და მეცინება. და რა თქმა უნდა, არასოდეს მწყინს.) და ძირითადად კი ტკბილია და ამიტომაც სულ მიჩნდება სურვილი ბევრი ვეფერო და ვკოცნო. მთლა შოკოლადივით ვერ ვკბეჩ, თორემ მაგასაც ვუკეთებ ხოლმე საყვარელ ადამიანებს 😀DSC_0585

***

გამარჯობა! ეს ისევ მე ვარ და ამჟამად ბათუმიდან მოგესალმებით. ბათუმი ისე დამხვდა, როგორც მინდოდა, რომ დამხვედროდა: წვიმით და მზით. მე არ ვიცი რამდენჯერ უნდა ჩამოვიდე აქ, რომ მოვიბეზრო. სექტემბრის ბათუმი მიყვარს იმიტომ, რომ არასასურველი ხალხისგან დაცლილია. კი – მწარედ გამომივიდა ამის თქმა. არა – არ ვნანობ, რომ ვთქვი სიმართლე. კი – ჩემ მიერ ნაფიქრი სუბიექტური სიმართლე.

CSC_0614

***

დილის რომელიღაც საათის დასასრული და შუადღის რომელიღაც საათის დასაწყისი

ზღვა არის ბობოქარი. ზღვა არის ქვიშიანი. ზღვა არის ჭუჭყიანი. ზღვა არის ნელ-თბილი. ზღვა არის მაინც მედუზიანი. და ზღვა არის ჩემი. მე სახის მარცხენა ნაწილი რომ უფრო წითელი და დამწვარი მაქვს, იმ ბიჭის ბრალია, ჩემგან მარჯვნივ რომ იწვა 😀 არც არაფერი, უბრალოდ ვუყურებდი და ამ ყურება-ყურებაში ჩამეძინა თავმიტრიალებულს 😀

DSC_0582

***

რომელიღაც 16 საათის მიდამოები

მე ჩემი დის პროვოცირებასა და ნერვების მოშლას არ ვახორციელებ არასოდეს. რაში მჭირდება?! აი მაგალითად, დღეს Privet Iz Batuma-ში ჩემი საყვარელი ცეზარითა და ქლაბ-სენდვიჩით სანამ ვისიამოვნებდი, ორივეს სურათები გადავუღე და ჩემს დას გავუგზავნე Viber-ში იმის პირობაზე, რომ ის ან სამსახურში იჯდა ან გიორგის აძინებდა. სურათების ნახვისას კი მომწერა: „აუუუუუ“. მე ჩემი დის პროვოცირებასა და ნერვების მოშლას არ ვახორციელებ არასოდეს.

***

არცერთი საათის მიდამოები

მიუხედავად იმისა, რომ ბიაფს სპეციალურად დავამთხვიე შვებულება, მინდა ამ თავისუფლებით კიდევ დიდხანს დავტკბე. ყველა ჩემს თვისებას ბოლო 2-3 წლის წინ ჩემი ფსიქოლოგი მეგობრის – მაიას მიერ დიაგოზი: “ინტროვერტი ხარ”-იც დაემატა. თუ ეს არ უნდა მეთქვა??? ნუ მოკლედ, რაც არის.

DSC_0617

***

რომელიღაც 18 საათის მიდამოები

გუშინ ანას სახლისკენ მიმავალს მისამართი ამერია, უფრო სწორად მისამართს გავცდი და წავედი ბათუმის ნაკლებად პრესტიჟულ უბანში. ბევრი კერძო სახლი და მოუწესრიგებელი გზები რომ დავინახე, მხოლოდ მაშინღა დავეჭვდი. თან ზღვიდან მოვდიოდი და დაღლილიც ვიყავი. საცურაო კოსტუმზე ზემოდან მქონდა გადაცმული მაისური და ჯინსის შორტები. მე კი ჩავთვალე, რომ აბსოლუტურად არასექსუალურად მეცვა, მაგრამ ამაში არ დამეთანხმა ვინმე ბათუმელი შუა ასაკის მამაკაცი. ჯერ საზიზღრად ამათვალიერა და შემდეგ გვერდით მდგომთან წამებში გამჭორა სანამ მივუახლოვდი და როდესაც მივუახლოვდი, ისღა გავიგე, პატარა გოგო არისო. გამიკვირდასავით. ამაზრზენი სახით კი გავხედე, მაგრამ თქმით არაფერი მითქვამს. დამეზარა. არ მიღირდა. ხოდა, პატარა გოგო რომელი კრიტერიუმით ვარ, არ ვიცი. ნუ მოკლედ.

 

 

***

ღამის 01 საათის მიდამოები

მე და ანა ახლა ბათუმის მე-3 საჯარო სკოლის ერთ საკლასო ოთახში ვართ შეყუჟულნი. ანა კედლებს ხატავს, მე პოსტს ვწერ და ანას ვუქმნი კარგ მუსიკალურ განწყობას. აი ახლა მაგალითად Lavern Baker-ის Tweedle Dee-ს ვუსმენთ. არაპროფესიონალის პირობაზე ანა ძალიან კარგად ხატავს. ისე, მაინტერესებს ყველა იმ ბავშვის რეაქცია, ვისთვისაც ღამის პირველ საათზე ამ საკლასო ოთახში ვიმყოფებით. მე ჩემი სკოლა მახსენდება და მენატრება.  ისიც მახსენდება, როდესაც თავად დავდიოდი ხატვაზე და დღემდე ჩემ მიერ დახატული ნატურმორტი სადღაც მაქვს შეჩურთული. ჩემი აუსრულებელი ოცნება კი ისაა, რომ ოდესმე ლამაზი ბინა ან სახლი მექნება, სადაც ჩარჩოში ჩასმულ ჩემს ნატურმორტს კედელზე მოვათავსებ და ყოველთვის, როდესაც შევხედავ, ერთ ხელში მარწყვის ლიქიორს მოვწრუპავ და ვიტყვი, რომ ბედნიერი ბავშვობა მქონდა. მინუსებს გამოვაკლებ და პლუსებს დავუმატებ. ლიქიორიან ჭიქას მეორეჯერ მოვიყუდებ და ბარემ იმასაც ვიტყვი, რომ ჩემს ცხოვრებასაც არაუშავს. აქაც შევეცდები მინუსების გამოკლებასა და პლუსების დამატებას.

DSC_0618

***

რა მნიშვნელობა აქვს საათის მიდამოებს

ქართველები ძალიან უზნეოები არიან. ბათუმის ტროტუარებზე საველოსიპედო გზა წითლად არის გამოკვეთილი და ფეხით მოსიარულეები ჯინაზე ამ გზაზე დადიან. არადა მათი გზაც იქვეა. მაგრამ ამას ხომ უნდა ცოტაოდენი ზნე?! მე ქართველი არ ვარ, მე ფრანგი ვარ.

After All

ძალიან ახლო მეგობარი მყავდა, სახელად ანი. რაღა ახლო, დაქალი იყო. ვმეგობრობდით არც კი ვიცი როგორი დოზით. ერთმანეთი რომ გავიცანით, 13 წლისები ვიყავით. ფაქტიურად სულ მასთან სახლში ვიყავი. ვიცნობდი დედამისს, მამამისს, დას, შეყვარებულს, წინა შეყვარებულის შესახებაც ვიცოდი გადმოცემით. სურათიც მაქვს ანისთან გადაღებული, რომლის მიხედვით მის ლოგინზე ვგორაობთ. დაბადების დღეებზე მისვლები და ა.შ. მერე ნელნელა გავიზარდეთ კიდევაც. გავხდით 16-17 წლისები. ანი გათხოვდა და ამ გათხოვების შემდეგაც ვმეგობრობდი მასთან. რომელიღაც მომენტში (არ ვიცი ოღონდ, რომელში) ჩვენ შორის რაღაც მოხდა. არა, არც გვიჩხუბია, არც გვიკამათია, არც გული გვიტკენია ერთმანეთისთვის. მან უბრალოდ მეგობრობის თოკი გადაჭრა.

მთელი ეს წლები (10 წელზე მეტი გავიდა) სულ მღრღნიდა ეჭვი. არ ვიცოდი რა უნდა მეფიქრა ამ ყველაფერზე. მთელი ეს წლები გაურკვევლობაში ვიყავი მასთან მიმართებაში. ვერ გავიგე, ასე რატომ მოიქცა. პასუხებს საკუთარ თავში ვეძებდი. მახსოვს შვილის შეძენის შემდეგ დავურეკე კიდევაც და მის დას ვესაუბრე, როგორ ხართ, ბავშვი როგორ არის-მეთქი. ანისგან არანაირი გამოხმაურება.

ხოდა რაზე გამახსენდა ახლა ეს სა-“ნაფტალინ”-ო ამბავი.
გუშინ ვნახე დედამისთან ერთად ბანკში, რიგში მივედი, გამოვეცნაურე, მოვიკითხე, ტრადიციული “სად ხარ, რას შვრები”-ებით. შემდეგ მისი რიგიც მოვიდა, გაარკვია თავისი საქმე და “აბა შენ იცი, მამა და და მომიკითხე”-თი დავემშვიდობე. ქმარი გადამავიწყდა ამასობაში, თუმცა მოკითხვისას ვკითხე, როგორ არის-მეთქი.

ამ შეხვედრის შემდეგ მივხვდი, რომ არანაირი გრძნობა არ მაქვს ამ ადამიანის მიმართ. საერთოდ არანაირი. და ნეტავ, უფრო ადრე მენახა იმისათვის, რომ უფრო ადრე მომსვლოდა მის მიმართ ეს არაფრობის გრძნობა. indifference სხვანაირად რომ ვთქვა. ახლა ვარ ბევრად თავისუფალი იმ რაღაც შებოჭილობისგან, რომელიც მთელი ეს 11-12 წელი მღრღნიდა.

პოსტი დიდი არაფერი, მაგრამ ემოცია – კი. ასე მგონია, ლოდი მომშორდა კისრიდან.

და ყველაზე კარგი ის არის, რომ მას შემდეგ ბევრმა წყალმა ჩაიარა. მე ინტერნეტ სივრცეში გავითქვიფე, სადაც ძალიან ბევრი კარგი ადამიანი ვიპოვე და შესაბამისად, ბევრი კარგი მეგობარი შევიძინე. და მართალია, ვირტუალურ სივრცეში გაცნობილი ადამიანებიდან მე ჯერ არავისთან დავრჩენილვარ, ერთ ლოგინზე წამოგორებულებს არ გვიჭორავია დილის რომელიღაც საათამდე და არც მათი ოჯახების წევრებს ვიცნობ, მაგრამ სამაგიეროდ ვიცი, რომ ისინი ბევრად უფრო რეალური მეგობრები არიან, ვიდრე რეალურ სამყაროში გაცნობილი ანი.

ესეთ თემატური სიმღერა

a long time ago we used to be friends
But I haven’t thought of you lately at all 🙂

My super-puper twitter

ამ პოსტში ტვიტერი ადრეც ვახსენე,

რაღაც ძალიან მეუცხოება. თითქოს მხოლოდ კომენტარები და მეტი არაფერი. ყველაზე ძალიან არ მომწონს retweeted რაღაცეები რომ მიჩნდება. დიდი არაფერია, თუმცა შიგადაშიგ მაინც შევდივარ ხოლმე.

მაშინ ჯერ კიდევ არ “ვენდობოდი” დიდად და საკმაოდ იშვიათად ვსტუმრობდი. შემდეგ გამოჩნდა გოგონა, რომელმაც ჩემი ყურადღება იმდენად მიიპყრო, რომ “ჯანდაბას, ტვიტერზე ავედევნები”-ს პრინციპით მის პროფილზე შესვლისას Follow-ს დავაჭირე. ეს გოგო ჩემი ბლოგის აქტიურ მკითხველს ეცოდინება. ემინა კუნმულაჟის თითოეულ აფრენას, დაფრენას, ფოტოსესიას თუ ახალ ფეხსაცმელს გაფაციცებული ვადევნებდი თვალყურს. პრინციპში, ინგლისური სლენგურ-ჟარგონული ენით რომ ვთქვა, ემინა ჩემი პირველი, ყველაზე დიდხნიანი და ალბათ ყველაზე მყარი (ანუ სტაბილური)  ტვიტერული “ქრაშია”.  თუმცა-ღა Emina Cunmulaj-იც კი ვერ მაიძულებდა იმას, რომ ტვიტერი ყოველდღიურად შემემოწმებინა. Continue reading