არდაწყებული ზაფხული

წლევანდელი წელი სხვანაირია და ზუსტადაც, რომ წლევანდელი წელია, რომელიც თითქოს ახლა მოვიდა და უკვე მიწურულშია. მიწურულია, აბა რა ჯანდაბაა, როდესაც 8 თვე უკვე წარსულშია და მხოლოდ 4 თვე-ღა გვაშორებს მომავალ წელს. არა, არა, არ იფიქროთ, რომ გემშვიდობებით და тем более არ ვაპირებ რაიმე შემაჯამებელი პოსტი შემოგთავაზოთ. უბრალოდ აგვისტო წელსაც უნიათო, უემოციო და არაფრისმთქმელი იყო, როგორც შარშან. ალბათ იმიტომ, რომ ეს ზაფხულიც ამ საშინელ ქალაქ თბილისში გავატარე. ხო, აი ამ მომენტში საკუთარ თავს ვუტყდები ხოლმე, რომ თბილისი მეზიზღება. მერე ვფიქრობ იმაზე, თუ როდის მიყვარს ან როდის მიყვარდა ბოლოს ჩემი ქალაქი. და აი ერთადერთი დღე, როდესაც საოცრად ბედნიერი ვიყავი ჩემი ქალაქით, მაშინ იყო, როდესაც აეროპორტის კონტროლიორი ჩემს პასპორტს ამოწმებდა. მაშინ მჭირდა “რა ბედნიერი ვარ, რომ საქართველოში დავბრუნდი” და სხვა მარაზმულ-ნაციონალური-პარანოიდულ-შიზოფრენიული ემოციების შემოტევები. ეს 2010 წლის 16 აგვისტო იყო, როდესაც იტალიიდან ჩამოვფრინდი.
წელს კი სექტემბერია ჩემი ზაფხული, რომელიც მინდა მალე დადგეს. 13 სექტემბრიდან ჩემი შვებულება ოფიციალურად იწყება. მას ოფიციალურად კი ბათუმის საავტორო კინოს მე-7 კინოფესტივალი იწყებს. (ამ ფესტივალის შესახებ ახლო მომავალში ვრცელ პოსტს დავწერ და დეტალურად გაიგებთ რა იგეგმება და როგორ.) თვითონ ეს ფაქტი ძალიან მახარებს და როგორც არ უნდა ჩაიაროს ამ საფესტივალო დღეებმა, ვიცი, რომ მომეწონება. რატომ? რადგან განსხვავებული იქნება ჩემი წინა ბათუმური ზაფხულებისგან. შესაბამისად, განწყობა უკვე ამაღლებული მაქვს და ველოდები 13 სექტემბრის დადგომას, როდესაც თბილისიდან გავალ და 1 თვე გადაკარგული ვიქნები საყვარელ ქალაქ ბათუმში. BIAFF-ისა და ფილმების გარდა რა მელოდება ბათუმში??? მზე, ზღვა, თავისუფლება, გართობა, დასვენება, ძილი, ბოდიალი ქუჩებში და იმედს ვიტოვებ წიგნებიც. ამ უკანასნელზე ცოტა არ იყოს და ეჭვი მეპარება, მაგრამ სურვილი მაქვს, რამე წავიკითხო (ან დავამთავრო lol ).
მანამდე რას ვაკეთებ – არც არაფერს. სამუშაო დღეებში 6 საათის მოსვლას ველოდები, როდესაც ყველა მიდის სახლში, რომ მე ლოგინი დავაგო და გემრიელად წამოვწვე (სამსახურში გემრიელად წამოწოლას და დასვენებას რა ვუთხარი მე, მაგრამ и на то спасибо). მეორე დილით, სამსახურიდან მოსვლისას ვიძინებ. აი როგორც გუშინ დავიძინე და საღამოს 7-ზე გავიღვიძე მხოლოდ იმიტომ, რომ სერიალისთვის მეყურებინა და მეჭამა. ღამე გვიან დავიძინე და დღეს შუადღის 5 საათზე ავდექი ძლივს. მოკლედ, ჩემი არეული ინსომნიური პრობლემები ბოლოს მიღებს და ისე ვიღლები, რომ ნერვებიც კი ვეღარ მეშლება ამ ყველაფერზე.

ისე, რაც wordpress-ზე გადმოვედი, კომენტარების რაოდენობამ საგრძნობლად იკლო. ვერ ვხვდები, რა ჯანდაბა ხდება. თუმცა ახლა უბრალოდ ამ სიმღერას მოუსმინეთ და ტკბილად დაიძინეთ.

Advertisements

Summer In TB

არანაირი არდადეგები…
კიარადა არდადეგები კი კი, მაგრამ არანაირი შვებულება…
ცხოვრებაში პირველად ვატარებ მთელ ზაფხულს თბილისში…
კიარადა…
არც კი ვიცი მთელი ზაფხული აქ რა უნდა ვაკეთო…
როგორ გავერთო…
ზაფხულში ხომ თბილისში გლობალური ბეზპონტობაა…

და ცვეტში ცარიელი თბილისი მაგრად გატეხავს ალბათ…
თან გარდა იმისა, რომ თბილისში ვარ, ნუ კარგი…
მაგრამ ყოველ დილით 8–ის 15 წუთზე რომ უნდა ავდგე ხოლმე, ისევე, როგორც ახლა ვდგები, მაგას როგორ შევეგუო???
აუ, ძალიან ტეხავს…

მეორეს მხრივ…
მალე არტ–გენი იწყება და მანდ ვივლი ხოლმე…
გოეთეშიც რაღაც საინტერესო პონტები გაეძრობა მალე…
კონცერტები და ამბები….
და გარდა მაგისა…
საღამოობით ქუჩაში ვისეირნებ ხოლმე…
მომენატრა სეირნობა…
ოღონდ აი ზუსტად ის, რასაც “სეირნობა” ეწოდება და არა გიჟივით სირბილი ამა თუ იმ საქმეზე…
კიარადა ეს იმიტომ ვახსენე, რომ ძირითადად ყველგან ჩქარა მივდივარ ხოლმე..
სულ სადღაც მეჩქარება…
თუმცა ამ ბოლო დროს, არვიცი რისი ბრალია, მგონი სიბერის :D…..
კიარადა დაღლილობის ალბათ…
ანუ ის, რომ ახლა პირიქით, სურვილი გამიჩნდა, რომ ნელა ვიარო ხოლმე…
არ მეჩქარებოდეს ხოლმე…
ამიტომაც არის, რომ დილის 9–ის ნახევარზე გაჩერებაზე ერთი ტრანსპორტით ქვევით ჩავდივარ, მერე მეორეში ვჯდები და სამსახურში მივდივარ…….
საბოლოო ჯამში ისე ხდება, რომ 9–ს რომ 15 აკლია, უკვე ოფისის წინ ვდგავარ ხოლმე……
არც კი ვდილობ კარის შეღებას…
მაინც არ აქვს მაგ ქმედებას აზრი….
მაინც ჩაკეტილია….
ანუ მთელი 45 წუთით ადრე ვდგავარ კარებთან…
10–ის ნახევარზე ვიხსნებით…
ხოდა, მერე 9–ზე მოდის დაცვის რომელიმე ბიჭი და იწყებს შენიშვნების მოცემას………
რა არის, სახლიდან გაგდებენ ხოლმე ყოველ დილით სულ ასე ადრე რომ მოდიხარ…..
არ გეზარება მაინც ქუჩაში ყურყუტი……
ეგ კი არა და იმასაც მეკაიფებიან……
ჩვენ რომ წავალთ შვებულებაში, გასაღებს შენ დაგიტოვებთო…..
მაინც ყველაზე ადრე მოდიხარო…..
დაცვის სამსახურის საკაიფო რომ გახდები….
ხოდა ახლა უკვე მთელ staff–ში გაბაზრებულია, რომ ძალიან ადრე მოვდივარ……..
მაგრამ რა ვქნა? მეშინია, რომ არ დამაგვიანდეს და ერთგვარად თავს ვიზღვევ დაგვიანებისგან……
მერე ვიცი, რომ ძალიან მომერიდება უფროსების….
თან ამ ტრანსპორტების იმედად ხომ ვერასდროს იქნები?!
ხოდა, ამიტომაც ადრე მივდივარ ხოლმე…..
ეგ კიარადა…
გუშინ გვიან დავწექი…
3–ის ნახევარი იყო დაახლოებით…
და მაღვიძარას დაყენება დამვიწყნია…
ზუსტად ნახევარ საათში, ანუ სამზე, გამეღვიძა, არ დამიყენებია მაღვიძარამეთქი და დავაყენე…
თორემ დღეს გამიჭირდებოდა ალბათ ადგომა…
კიარადა…
ეს ყველაფერი იმიტომ დავწერე, რომ მეთქვა ის, რომ….
არ ვჩქარობ ხოლმე რა….
ნელა, ნელა, ნელა, ნელა მივდივარ….
პოსტალიონივით მაქვს მძიმე ჩანთა გადაკიდებული და მივდივარ……
კიარადა საიდან სად გადავხტი???…..
იმას ვამბობდი, რომ მომენატრა სეირნობა….
კიარადა…
მიყვარს სეირნობა….
და თუ ვინმე ჩემნაირი volunteer ვიპოვე, ძალიან გამიხარდება…
ხოდა ვცდილობ, რომ სამსახურში მისვლის “ყოველდილური” პროცედურა სეირნობას დავამსგავსო……
ანუ ამით მაინც არ ვიფიქრო და მწყდებოდეს გული იმაზე, რომ მთელი ზაფხული აქ ვარ…